Бод , ниқоб аз тарафӣ барграфт

باد، نقاب از طرفی برگرفت

Хоҷаи сабки ошиқӣ аз сар гирифт

خواجه سبک عاشقی از سر گرفت

Гул нафасӣ дид шукри ханда Эй

گل نفسی دید شِکَر خنده‌ای

Бар гулу шукри нафаси афканда Эй

بر گل و شِکَّر نفس افکنده‌ای

Фитнаи он моҳи қсби дӯхта

فتنه آن‌ ماهِ قصب‌دوخته

Хирмани маро чу қсби сӯхта

خرمنِ مه را چو قصب سوخته

То камар аз зулфи зираи бофта

تا کمر از زلف زره بافته

То қадам аз фарқ намак ёфта

تا قدم از فرق نمک یافته

Дидан ӯ чун намак ангез шуд

دیدن او چون نمک‌انگیز شد

Ҳар ки дар ӯ дид намак рез шуд

هر که در او دید نمک‌ریز شد

То намакаш бо шукри омехта

تا نمکش با شکر آمیخته

Шукри ширини намакони рехта

شِکَّر شیرین‌نمکان ریخته

Тӯтии боғ аз шукраши шармсор

طوطی باغ از شکرش شرمسار

Чун сари тӯтии занахаши тавқдор

چون سرِ طوطی زنخش طوقدار

Зон занахи гирд чу норанҷи хуш

زان زنخِ گِردِ چو نارنج خوش

Ғабғаби симин чу туранҷӣ ба каш

غبغب سیمین چو ترنجی به کش

Масти навозӣ чу гули бӯстон

مست‌نوازی چو گلِ بوستان

Тавбаи фиребӣ чу мли дӯстон

توبه‌فریبی چو مُلِ دوستان

Лаби табарии вори тбрхўн ба даст

لب طبری‌وار طبرخون به دست

Мағзи тбрзд ба тбри хӯни шикаст

مغز طبرزد به طبر خون شکست

Сурхи гулии сабзтар аз нешикар

سرخ گلی سبزتر از نیشکر

Хушки наботии ҳамаи ҷлоб тар

خشک نباتی همه جلاب‌تر

Хол чу авдаш ки ҷигарсӯз буд

خال چو عودش که جگرسوز بود

Ғолияи сои садафи рӯз буд

غالیه‌سای صدف روز بود

Аз ғами он донаи холи сиёҳ

از غم آن دانهٔ خال سیاه

Ҷумлаи тани хол шуда рӯй моҳ

جمله تن خال شده روی ماه

Ҷазаъи зи хуршеди ҷигари сӯзтар

جزع ز خورشید جگر سوزتر

Лаъли зи маҳтоби шаби афрӯзтар

لعل ز مهتاب شب افروزتر

Аз бунаи дил ки ба фарсанг дошт

از بنه دل که به فرسنگ داشت

Роҳ чу майдони даҳан танг дошт

راه چو میدان دهن تنگ داشت

Зон дили сахташ ки ҷигари хораи гашт

زان دل سختش که جگر‌خواره گشت

Бар ҷигари ман дили ман пораи гашт

بر جگر من دل من پاره گشت

Лаб ба сухани ханда , ба шукри хурӣ

لب به سخن، خنده به شِکَّر خوری

Рух ба дуо , ғамза ба афсунгарӣ

رخ به دعا، غمزه به افسونگری

Баста чу ҳуққаи даҳани муҳраи дор

بسته چو حقه دهن مهره‌دار

Роҳгзри мондаи яке муҳраи вор

راهگذر مانده یکی مهره‌وار

Ишқ чу он ҳуққа ва он муҳра дид

عشق چو آن حقه و آن مهره دید

Булъаҷабӣ кард ва бисотӣ кашид

بوالعجبی کرد و بساطی کشید

Кӣсаи сӯрати зи миёнами кушод

کیسه صورت ز میانم گشاد

Тавқи тан аз гардани ҷонами кушод

طوق تن از گردن جانم گشاد

Кори ман аз тоқат ман даргузашт

کار من از طاقت من درگذشت

Коби ҳаётами зи даҳани бргзшт

کآب حیاتم ز دهن برگذشت

Ақли азиматгар мо дев дид

عقلِ عزیمت‌گرِ ما دیو دید

Нуқраи он кор ба оҳан кашид

نقره آن کار به آهن کشید

Дил ки ба шодии ғам дил ме гирифт

دل که به شادی غم دل می‌گرفت

Чашмаи хуршед ба гул ме гирифт

چشمه خورشید به گل می‌گرفت

Мӯниси ғмхўораҳи ғами вай буд

مونس غمخواره غم وی بُوَد

Чора гар мезада ҳам май буд

چاره‌گرِ می‌ زده هم می بُوَد

эй ба табаши носит аз доғи ман

ای به تبش ناصیت از داغ من

Бихбр аз сабза ва аз боғи ман

بیخبر از سبزه و از باغ من

Сабзаи фалак буду назари тоб ӯ

سبزه فلک بود و نظر تاب او

Боғи саҳар буду сиришки об ӯ

باغ سحر بود و سرشک آب او

Вонкаҳи Рахши пардагии хос буд

وانکه رخش پردگی خاص بود

Оинаи сӯрати ихлос буд

آینهٔ صورت اخلاص بود

Бскаҳи серум бар сар зону нишаст

بسکه سرم بر سر زانو نشست

То сари ин ришта биёмад бадаст

تا سر این رشته بیامد به دست

Ин сафар аз роҳи яқин рафта ам

این سفر از راه یقین رفته‌ام

Роҳи чунин рӯ ки чунин рафта ам

راه چنین رو که چنین رفته‌ام

Муҳаррами ин раҳи ту нае зинҳор

محرم این ره تو نه‌ای زینهار

Кори Низомӣ ба Низомии гузор

کار نظامی به نظامی گذار