Умр бар он фарши азали бофта

عمر بر آن فرش ازل بافته

Ончӣ шудаи боз бадал ёфта

آنچه شده باز بَدَل یافته

Гӯш дар он номаи тҳити расон

گوش در آن نامه تحیت‌رسان

Дида дар он саҷда тҳёт хон

دیده در آن سجده تحیات‌خوان

Танги дил аз хандаи таркони шукр

تنگ دل از خنده ترکان شکر

Серума бар аз чашми ғизолони назар

سرمه بر از چشم غزالان نظر

Тарки қсби пӯши ман онҷо чу моҳ

تُرک قصب‌پوش من آنجا چو ماه

Карда диламро чу қсби рахнаи гоҳ

کرده دلم را چو قصب رخنه‌گاه

Ма ки ба шаби дасти броФшондаҳ буд

مه که به شب دست برافشانده‌بود

Он шаб то рӯзи фурӯи монда буд

آن شب تا روز فرو مانده‌بود

Новаки ғамзаи ш чу сабк пар шудӣ

ناوکِ غمزه‌ش چو سبک‌پَر شدی

Ҷон ба замини бӯса баробар шудӣ

جان به زمین بوسه برابر شدی

Шамъи зи нури ши мижаи пар ашк дошт

شمع ز نور‌ش مژه پر اشک داشت

Чашми чароғи обила аз рашк дошт

چشم ِ چراغ آبله از رشک داشت

Ҳар ситамӣ ки ба ҷафо даргирифт

هر ستمی که به جفا درگرفت

Дил ба табаррук ба вафо барграфт

دل به تبرک به وفا برگرفت

Гуҳ шуда ӯ сабза ва ман ҷӯии об

گه شده او سبزه و من جوی آب

Гуҳ шуда ман гозр ва ӯ офтоб

گه شده من گازر و او آفتاب

Зон рутаби он шаб ки барии доштам

زان رطب آن شب که بری داشتم

Бехабарамгар хабарии доштам

بی‌خبرم گر خبری داشتم

Кони маи нави кови камар аз нур дошт

کان مه نو کاو کمر از نور داشت

Моҳи нав аз шефтагон давр дошт

ماه نو از شیفتگان دور داشت

Шефтаи шефтаи хеш буд

شیفتهٔ شیفتهٔ خویش بود

Рағбатӣ аз ман сад азу беш буд

رغبتی از من صد ازو بیش بود

Дил ба таманно ки « чаҳ будӣ зи рӯз

دل به تمنا که «‌چه بودی ز روز

Гар шаби моро нашудӣ пардаи сӯз ?

گر شب ما را نشدی پرده سوز‌؟

Имшаб агар ҷуфт саломат шудӣ

امشب اگر جفت سلامت شدی

Ҳам нафаси рӯз қиёмат шудӣ »

هم‌نفس روز قیامت شدی‌»

Равшании он шаб чун офтоб

روشنیِ آن شبِ چون آفتاب

Ҷӯям бисёр ва набинам ба хоб

جویم بسیار و نبینم به خواب

Ҷуз ба чунон шаби тарабам хуш набӯд

جز به چنان شب طربم خوش نبود

То шаб хуш кард шабам хуш набӯд

تا شب‌خوش کرد شبم خوش نبود

Зон ҳамаи шаб ёрб ёрб кунам

زان همه شب یارب یارب کنم

Бӯ ки шабии ҷилваи он шаб кунам

بو که شبی جلوهٔ آن شب کنم

Рӯзи сифеди он на шаби доҷ буд

روز سفید آن نه شب داج بود

Буд шаб , аммо шаби миъроҷ буд

بود شب‌، اما شب معراج بود

Моҳ ки бар лаъли фалак кон кунад

ماه که بر لعل فلک کان کند

Дар ғами он шаби ҳамаи шаб ҷон кунад

در غم آن شب همه شب جان کند

Рӯз ки шаби душманиаш мазҳаб аст

روز که شب‌دشمنی‌اش مذهب است

Ҳам ба таманнои чунон як шаб аст

هم به تمنای چنان یک شب است

Ман шудаи фориғ ки зи роҳи саҳар

من شده فارغ که ز راه سحر

Теғи занон субҳ даромад з дар

تیغ‌زنان صبح درآمد ز در

Оташи хуршеди зи мижгони ман

آتش خورشید ز مژگان من

Об равон кард бар айвони ман

آب روان کرد بر ایوان من

Абр ба боғи омадаи бозии кунон

ابر به باغ آمده بازی‌کنان

Ҷомаи хуршеди намозии кунон

جامهٔ خورشید نمازی‌کنان

Ҳавзаи ин чашма ки хуршеди баст

حوضهٔ این چشمه که خورشید بست

Чун ман ва ту чанд сабуро шикаст

چون من و تو چند سبو را شکست

Чарх ситора зада бар сими ноб

چرخ ستاره زده بر سیم ناب

Зари тлӣ аз варақи офтоб

زر طلی از ورق آفتاب

Субҳ гарон хусб сабк хез шуд

صبح گران‌خسب سبک‌خیز شد

Дашна ба даст аз паии хӯн рез шуд

دشنه به‌دست از پی خون‌ریز شد

Ман зи масофаш сипар андохта

من ز مصافش سپر انداخته

Ҷони сипари дашна ӯ сохта

جان سپرِ دشنهٔ او ساخته

Дар паии ҷонами саҳар аз ҷӯии ҷуст

در پی جانم سحر از جوی جَست

Ташна кашӣ кард ва бар ӯ пули шикаст

تشنه‌کُشی کرد و بر او پل شکست

Бонги баромади зи хароботи ман

بانگ برآمد ز خرابات من

к « эй саҳар инаст мукофоти ман »

ک«ای سحر اینست مکافات من‌»

Пиштрки зин ки касе доштам

پیشترک زین که کسی داشتم

Шамъи шаби афрӯзи басии доштам

شمع شب‌افروز بسی داشتم

Он шаб ва он шамъ намондам чаҳ суд ?

آن‌شب و آن‌شمع نماندم چه سود‌؟

Нест чунон шуд ки ту гӯйӣ набӯд

نیست چنان شد که تو گویی نبود

Неш дар он зан ки зи ту нӯш хӯрд

نیش در آن زن که ز تو نوش خُوَرد

Пашм дар он каш ки туро пунба кард

پشم در آن کش که ترا پنبه کرد

Хом кашӣ кун ки савоби он буд

خام‌کشی کن که صواب آن بود

Сӯхтани сӯхтаи осон буд

سوختن سوخته آسان بود

Субҳ чу дар гиряи ман бнгрист

صبح چو در گریه من بنگریست

Бар шафақ аз шафқати ман хӯн гирист

بر شفق از شفقتِ من خون گریست

Сӯхта шуд хирмани рӯз аз ғамам

سوخته شد خرمن روز از غمم

Чашмаи хуршеди Фсрд аз дамам

چشمهٔ خورشید فسرد از دمم

Бо ҳамаи заҳри ми фалак умед дод

با همه زهر‌م فلک امید داد

Мори шабами муҳра хуршед дод

مار شبم مهره خورشید داد

Чун асари нур саҳар ёфтам

چون اثرِ نورِ سحر یافتم

Бе хабари м гарчи хабар ёфтам

بی‌خبر‌م گرچه خبر یافتم

Ҳар ки дарин маҳди равон роҳ ёфт

هر که درین مهد روان راه یافت

Бештар аз нури саҳар гоҳ ёфт

بیشتر از نور سحر‌گاه یافت

эй зи хиҷолати ҳамаи шабҳои ту

ای ز خجالت همه شب‌های تو

Рӯи сияҳ аз рӯзи тарабҳои ту

رو سیه از روز طرب‌های تو

Ман ки азин шаб сифатӣ карда ам

من که ازین شب صفتی کرده‌ام

Он сифат аз маърифатӣ карда ам

آن صفت از معرفتی کرده‌ام

Шаби сифати парда танҳоӣ аст

شب صفت پرده تنهایی است

Шамъ дар ӯ гавҳари бино ӣӣ аст

شمع در او گوهر بینا‌یی است

Авду гулобӣ ки бар ӯ баста шуд

عود و گلابی که بر او بسته شد

Нолау ашки ду се дил хаста шуд

ناله و اشک دو سه دل‌خسته شد

Вони ҳамаи хӯбӣ ки дар он садр буд

وآن‌همه خوبی که در‌آن صدر بود

Нури хаёлоти шаби қадар буд

نور خیالات شب قدر بود

Муҳаррами ин пардаи зангии навард

محرم ِاین پرده زنگی‌نوَرد

Кист дар ин парда зангор хӯрд ?

کیست در این پرده زنگار خوَرد‌؟

Субҳ ки парвонагӣ омӯхта сет

صبح که پروانگی آموخته‌ست

Хуштар азон шамъи ниФрўхтаҳи сет

خوشتر ازان شمع نیفروخته‌ست

Кӯш каз он шамъ ба доғии рисӣ

کوش کز آن شمع به داغی رسی

То чу Низомӣ ба чароғии рисӣ

تا چو نظامی به چراغی رسی