Як нафас эй хоҷаи домани кашон
یک نفس ای خواجهٔ دامنکشان
Остнӣ бар ҳама олам фишон
آستنی بر همه عالم فشان
Ранҷ машав роҳат ранҷур бош
رنج مشو راحتِ رنجور باش
Соъатӣ аз муҳташамӣ давр бош
ساعتی از محتشمی دور باش
Ҳукм чу бар оқибат андешӣ аст
حکم چو بر عاقبتاندیشی است
Муҳташамии банда дарвешӣ аст
محتشمی بندهٔ درویشی است
Малики сулаймони матлаб кон куҷост !
مُلک سلیمان مطلب کان کجاست!
Малик ҳамонаст , сулаймон куҷост ?
ملک همان است، سلیمان کجاست؟
Ҳиҷла ҳамонаст ки узрои ши баст
حجله همان است که عَذراش بست
Базм ҳамонаст ки Вомиқ нишаст
بزم همان است که وامق نشست
Ҳиҷлау базм инак танҳо шуда
حجله و بزم اینک تنها شده
Вомиқи афтодау узро шуда
وامق افتاده و عذرا شده
Соли ҷаҳон гарчи басӣ даргузашт
سال جهان گرچه بسی درگذشت
Аз сари мӯяши сар мӯе нагашт
از سر مویش سرِ مویی نگشت
Хоки ҳамон хасми қавӣ гардан аст
خاک همان خصمِ قویگردن است
Чархи ҳамон золими гардан зан аст
چرخ همان ظالم گردنزن است
Суҳбати гетӣ ки таманно кунад ?
صحبت گیتی که تمنا کند؟
Бо ки вафо кард ? ки бо мо кунад ?
با که وفا کرد؟ که با ما کند؟
Хок шуд онкас ки барин хок зист
خاک شد آنکس که برین خاک زیست
Хок чаҳ донад ? ки дарин хок чист
خاک چه داند؟ که درین خاک چیست
Ҳар варақии чеҳраи озода Эй аст
هر ورقی چهره آزادهای است
Ҳар қадамии фарқи малики зода Эй аст
هر قدمی فرق ملِکزادهای است
Мо ки ҷавонӣ ба ҷаҳон дода ем
ما که جوانی به جهان دادهایم
Пери чроиим ? казу зода ем
پیر چراییم؟ کزو زادهایم
Сом ки симурғи писар гир дошт
سام که سیمرغ پسر گیر داشت
Буд ҷавон гарчи писар пер дошт
بود جوان گرچه پسر پیر داشت
Гунбади пӯянда ки поянда нест
گنبد پوینده که پاینده نیست
Ҷуз ба хилофи ту гроиндаҳ нест
جز به خلافِ تو گراینده نیست
Гуҳи малик ҷонўронт кунад
گه مَلِک جانورانت کند
Гоҳи гули кӯза грант кунад
گاه گِلِ کوزهگرانت کند
Ҳаст бар ин фарши ду ранги омада
هست بر این فرش دو رنگ آمده
Ҳар касе аз кор ба танги омада
هر کسی از کار به تنگ آمده
Гуфта гуруҳе ки ба саҳро даранд
گفته گروهی که به صحرا درند
К-эии хунаки онон ки ба дарё даранд !
کای خُنُک آنان که به دریا درند!
Вонкаҳ ба дарё дар сахтӣ каш аст
وانکه به دریا در سختیکش است
Наъл дар оташ ки биёбон хуш аст
نعل در آتش که بیابان خوش است
Одамӣ аз ҳодиса беғам не анд
آدمی از حادثه بیغم نیاند
Бартар ва бар хушки мусаллам не анд
بر تر و بر خشک مسلّم نیاند
Фарз шуд ин қофила бардоштан
فرض شد این قافله برداشتن
Зини буна бигзаштану бгзоштн
زین بُنِه بگذشتن و بگذاشتن
Ҳар ки дар ин ҳалқаи фурӯ монда аст
هرکه در این حلقه فرو ماندهاست
Шаҳр бурун карда ва даҳ ронда аст
شهربرونکرده و دهرانده است
Роҳ рӯйро ки амон ме диҳанд
راه رُوی را که امان میدهند
Дар адам аз давр нишон ме диҳанд
در عدم از دور نشان میدهند
Малик раҳо кун ки ғурур т диҳад
مُلک رها کن که غرورت دهد
Зулмати ин соя чаҳ нурат диҳад ?
ظلمت این سایه چه نورت دهد؟
Умр ба бозича ба сар май барӣ
عمر به بازیچه به سر میبری
Бозӣ аз андоза ба дар май барӣ
بازی از اندازه به در میبری
Гардиши ин гунбади бозичаи ранг
گردش این گنبدِ بازیچه رنگ
Наз пай бозича гирифт ин диранг
نز پی بازیچه گرفت این درنگ
Пештар аз мартабаи оқилӣ
پیشتر از مرتبهٔ عاقلی
Ғифлати хуш буд , хушо ғофилӣ
غفلت خوش بود، خوشا غافلی
Чун назари ақл ба ғоят расед
چون نظر عقل به غایت رسید
Давлати шодӣ ба ниҳоят расед
دولت شادی به نهایت رسید
Ғофил бӯдан на зи фарзонагии сет
غافل بودن نه ز فرزانگیست
Ғофилӣ аз ҷумлаи девонагии сет
غافلی از جملهٔ دیوانگیست
Ғофили манишин , варақӣ май харош
غافل منشین، ورقی میخراش
Гар нанависӣ қаламӣ май тарош
گر ننویسی قلمی میتراش
Сари макаш аз суҳбати равшани дилон
سر مکش از صحبت روشندلان
Дасти мадор аз камари мқблон
دست مدار از کمر مقبلان
Хор ки ҳам суҳбатӣ гул кунад
خار که همصحبتی گل کند
Ғолия дар доман сунбул кунад
غالیه در دامن سنبل کند
Рӯзи қиёмат ки барот оваранд
روز قیامت که برات آورند
Бодияро дар ърсот оваранд
بادیه را در عرصات آورند
К-эй ҷигар олуд забони бастагон
کای جگر آلودِ زبانبستگان
Оби ҷигари хӯрдаи дили хастагон
آبِ جگر خوردهٔ دلخستگان
Реги туро оби ҳаёт аз куҷо ?
ریگ تو را آب حیات از کجا؟
Бодияу файзи Фурот аз куҷо ?
بادیه و فیض فرات از کجا؟
Рег занад нола ки хӯн хӯрда ам
ریگ زند ناله که خون خوردهام
Рег марезед на хӯн карда ам
ریگ مریزید نه خون کردهام
Бар сари хуонеи намакии рехтам
بر سر خوانی نمکی ریختم
Бо ҷгарӣ чанд бромихтм
با جگری چند برآمیختم
То чу ҳам оғӯши ғаюр ан шавам
تا چو همآغوش غیوران شوم
Муҳаррами дстинаҳ ҳурон шавам
مَحرم دستینهٔ حوران شوم
Ҳукм чу бар ҳукм сиришташ кунанд
حکم چو بر حکم سرشتش کنند
Мутриби халхол биҳишташ кунанд
مطرب خلخال بهشتش کنند
Ҳар ки кунад суҳбати неки ихтиёр
هرکه کند صحبت نیک اختیار
Ояд рӯзяши зарурат ба кор
آید روزیش ضرورت به کار
Суҳбати некони зи ҷаҳони даври гашт
صحبت نیکان ز جهان دور گشت
Хон асали хонаи занбӯри гашт
خوان عسل خانهٔ زنبور گشت
Даври нигар каз сари нои мардумӣ
دور نگر کز سر نامردمی
Бар ҳазари сети одамӣ аз одамӣ
بر حذرست آدمی از آدمی
Маърифат аз одамиён барда анд
معرفت از آدمیان بردهاند
Ва одамиёнро зи миён барда анд
وآدمیان را ز میان بردهاند
Чун фалак аз аҳди сулаймони барии сет
چون فلک از عهد سلیمان بریست
Одамӣ онаст ки акнӯн парии сет
آدمی آن است که اکنون پریست
Бо нафас ҳар ки даромехтам
با نفس هر که درآمیختم
Маслиҳати он буд ки бигурехтам
مصلحت آن بود که بگریختم
Сояи каси фар ҳумое надошт
سایهٔ کس فَرِّ همایی نداشت
Суҳбати каси буи вафое надошт
صحبت کس بوی وفایی نداشت
Тухм адаб чист ? вафо коштан
تخم ادب چیست؟ وفا کاشتن
Ҳақ вафо чист ? нигаҳи доштан
حقّ وفا چیست؟ نگه داشتن
Барзигари он дона ки май пурвирд
برزگر آن دانه که میپرورد
Ояд рӯзӣ ки азуи бархӯрд
آید روزی که ازو برخورد