Перзаниро ситамӣ даргирифт
پیرزنی را ستمی درگرفت
Даст заду доман санҷар гирифт
دست زد و دامن سنجر گرفت
К-эии малики озарми ту кам дида ам
کای ملک آزرم تو کم دیدهام
Вази ту ҳамаи солаи ситам дида ам
وز تو همهساله ستم دیدهام
Шаҳнаи масти омада дар кӯии ман
شحنهٔ مست آمده در کوی من
Зад лагадӣ чанд фаро рӯй ман
زد لگدی چند فرا روی من
Бегунаҳ аз хона ба рӯем кашид
بیگُنه از خانه بهرویم کشید
Мӯии кашон бар сар кӯем кашид
مویکشان بر سر کویم کشید
Дар ситами ободи забонами ниҳод
در ستمآبادِ زبانم نهاد
Меҳри ситам бар дар хонуми ниҳод
مُهر ستم بر در خانم نهاد
Гуфт : « фалони ним шаб эй гўжпшт
گفت: «فلان نیمشب ای گوژپشت
Бар сари кӯии ту фалонро ки кишт ? »
بر سر کوی تو فلان را که کُشت؟»
Хонаи ман ҷуст ки « хӯнӣ куҷост ? »
خانهٔ من جست که «خونی کجاست؟»
эй шаҳи азин беш забунӣ куҷост ?
ای شه ازین بیش زبونی کجاست؟
Шаҳна буд маст ки он хӯн кунад
شحنه بود مست که آن خون کند
Арбада бо перзанӣ чун кунад ?
عربده با پیرزنی چون کند؟
Ратли занони дахл вилоят баранд
رطلزنان دخلِ ولایت برند
Пераи занонро ба ҷиноят баранд
پیرهزنان را به جنایت برند
Онкии дарин зулм назар дошта сет
آنکه درین ظلم نظر داشتهست
Стар ману адл ту бардошта сет
ستر من و عدل تو برداشتهست
Кӯфта шуд синаи маҷрӯҳи ман
کوفته شد سینهٔ مجروح من
Ҳеҷ намонад аз ман ва аз рӯҳи ман
هیچ نماند از من و از روح من
Гар надиҳӣ дод ман эй шаҳриёр
گر ندهی داد من ای شهریار
Бо ту равад рӯзи шумор , ин шумор
با تو رود روزِ شمار، این شمار
Доварӣ ва дод наме бинмт
داوری و داد نمیبینمت
Вази ситами озод наме бинмт
وز ستم آزاد نمیبینمت
Аз маликони қӯт ва ёрӣ расад
از ملکان قوّت و یاری رسد
Аз ту ба мо байн ки чаҳ хорӣ расад ? !
از تو به ما بین که چه خواری رسد؟!
Моли ятемони стдн , соз нест
مال یتیمان ستدن، ساز نیست
Бигузар азин , ғорат абхоз нест
بگذر ازین، غارت ابخاز نیست
Бар пилаи пераи занон раҳ мазан
بر پَلهٔ پیرهزنان ره مزن
Шарм бидор аз пилаи пераи зан
شرم بدار از پلهٔ پیرهزن
Бандаеу даъвӣ шоҳӣ кунӣ
بندهای و دعوی شاهی کنی
Шоҳ нае чунки табоҳӣ кунӣ
شاه نهای چونکه تباهی کنی
Шоҳ ки тартиб вилоят кунад
شاه که ترتیب ولایت کند
Ҳукми раият ба риоят кунад
حکم رعیت به رعایت کند
То ҳамаи сар бар хат фармон ниҳанд
تا همه سر بر خط فرمان نهند
Дӯстиаш дар дил ва дар ҷон ниҳанд
دوستیاش در دل و در جان نهند
Оламро зер ва зибр карда Эй
عالم را زیر و زبر کردهای
То туе охир чаҳ ҳунар кардае ?
تا تویی آخر چه هنر کردهای؟
Давлати таркон ки баландӣ гирифт
دولت ترکان که بلندی گرفت
Мамлакат аз дод писандӣ гирифт
مملکت از دادپسندی گرفت
Чунки ту бедодгарии парварӣ
چونکه تو بیدادگری پروری
Тарк нае , ҳиндӯии ғоратгарӣ
ترک نهای، هندوی غارتگری
Маскани шаҳрии зи ту вайрона шуд
مسکن شهری ز تو ویرانه شد
Хирмани деҳқони зи ту бедона шуд
خرمن دهقان ز تو بیدانه شد
Зомдни марг шуморӣ бикун
زآمدن مرگ شماری بکن
намерасадат даст , ҳисорӣ бикун
میرسدت دست، حصاری بکن
Адли ту қандили шаб афрӯз туаст
عدل تو قندیلِ شبافروز توست
Мӯниси фардои ту имрӯз туаст
مونسِ فردای تو امروزِ توست
Пери занонро ба сухани шоди дор
پیرزنان را به سخن شاد دار
Ва ин сухан аз перзании ёди дор
و این سخن از پیرزنی یاد دار
Даст бидор аз сари бечорагон
دست بدار از سر بیچارگان
То нахурӣ ёсҷи ғами хўоргон
تا نخوری یاسج غمخوارگان
Чанд зании тир ба ҳар гӯшае ?
چند زنی تیر به هر گوشهای؟
Ғофилӣ аз тӯша бетӯша Эй
غافلی از توشهٔ بیتوشهای
Фатҳи ҷаҳонро ту калид омадӣ
فتح جهان را تو کلید آمدی
Наз паии бедод падед омадӣ
نز پی بیداد پدید آمدی
Шоҳи бадоне ки ҷафо кам кунӣ
شاه بدانی که جفا کم کنی
Гар дгарони риш , ту марҳам кунӣ
گر دگران ریش، تو مرهم کنی
Расми заъифон ба ту нозаш буд
رسم ضعیفان به تو نازش بود
Расми ту бояд ки навозиш буд
رسم تو باید که نوازش بود
Гӯш ба дарюзаи анфоси дор
گوش به دریوزهٔ انفاس دار
Гӯшаи нишинии ду серо поси дор
گوشهنشینی دو سه را پاس دار
Санҷар , коқлим хуросон гирифт
سنجر، کاقلیم خراسان گرفت
Кард зиён кин сухан осон гирифт
کرد زیان کاین سخن آسان گرفت
Дод дар ин давр барандохта сет
داد در این دور برانداختهست
Дар пари симурғи ватани сохтаи сет
در پر سیمرغ وطن ساختهست
Шарми дарин торам азрақ намонад
شرم درین طارم ازرق نماند
Оби дарин хок муъаллақ намонад
آب درین خاک معلق نماند
Хези Низомии зи ҳади афзӯн гарӣ
خیز نظامی ز حد افزون گِری
Бар дили хуноб шудаи хӯн гарӣ
بر دل خوناب شده خون گری