Сайдгарӣ буд аҷаби тезбин

صیدگری بود عجب تیزبین

Бодияи паймоӣ ва мароҳил гузин

بادیه‌پیمای و مراحل‌گزین

Ширсгӣ дошт ки чун пў гирифт

شیرسگی داشت که چون پو گرفت

Сояи хуршед бар оҳӯ гирифт

سایه خورشید بر آهو گرفت

Саҳм зада каргадан аз гарданаш

سهم زده کرگدن از گردنش

Гӯри зи дандони гавазни афканаш

گور ز دندان گوزن افکنش

Дар сафараши мӯнису ёри омада

در سفرش مونس و یار آمده

Чанд шбонрўз ба кори омада

چند شبانروز به کار آمده

Буд дили мҳрФрўзши бадв

بود دلِ مهرفروزش بدو

Поси шабу рӯзии рӯзаши бадв

پاس شب و روزی روزش بدو

Гашти гуми он ширсг аз шермард

گشت گم آن شیرسگ از شیرمرد

Мард бар он дил ки ҷигар гурба хӯрд

مرد بر آن دل که جگر گربه خورد

Гуфт дар ин раҳ ки миёнҷӣ қазост

گفت در این ره که میانجی قضاست

Пои сегиро сар ширӣ баҳост

پای سگی را سر شیری بهاست

Гарчи дар он ғами дилаш аз ҷон гирифт

گرچه در آن غم دلش از جان گرفت

Ҳам ҷигари хеш ба дандон гирифт

هم جگر خویش به دندان گرفت

Собирӣ ӣӣ кон на ба ӯ буд кард

صابری‌یی کان نه به او بود کرد

Ҳар ҷӯи сабраши дарме суд кард

هر جوِ صبرش دِرَمی سود کرد

Тнзкнон рӯбаҳӣ омад зи давр

طنزکنان روبهی آمد ز دور

Гуфт « сабурӣ макун эй носабур

گفت «صبوری مکن ای ناصبور

Май шинавами кон ба ҳунар так намонад

می‌شنوم کان به هنر تک نماند

Боди бақои тугар он саг намонад

باد بقای تو گر آن سگ نماند

Дай ки зи пеши ту ба нахҷӣр шуд

دی که ز پیش تو به نخجیر شد

Тез такӣ карду адам гир шуд

تیز تکی کرد و عدم‌گیر شد

Инки саги имрӯзи шикор ту кард

اینکه سگ امروز شکار تو کرد

То ду маати бас буд эй шермард

تا دو مهت بس بوَد ای شیرمرد

Хезу кабобӣ ба дили хеши даҳ

خیز و کبابی به دل خویش ده

Мағзи ту хур , пӯст ба дарвеши даҳ

مغز تو خور‌، پوست به درویش ده

Чарби хӯриш буд турои пеши азин

چرب‌خورش بود ترا پیش ازین

Рӯбаҳ фарбеҳ нахурӣ беш азин

روبهِ فربه نخوری بیش ازین

Эминӣ аз равғани аъзои мо

ایمنی از روغن اعضای ما

Раст мизоҷи ту зи сафрои мо

رَست مزاج تو ز صفرای ما

Дар ваии азуи ин чаҳ вафодорӣаст ?

در وی ازو این چه وفاداری است؟

Ғам нахурӣ ин чаҳ ҷгрхўорӣаст ? »

غم نخوری این چه جگرخواری است؟»

Сидгрш гуфт « шаб обистан аст

صیدگرش گفت «شب آبستن است

Ин ғами икрўзаҳ барои ман аст

این غم یکروزه برای من است

Шод бар онам ки дарин дайри танг

شاد بر آنم که درین دیر تنگ

Шодӣу ғам ҳарду надорад диранг

شادی و غم هردو ندارد درنگ

Ин ҳама мерайу ҳамаи бандагӣ

این‌همه میری و همه بندگی

Ҳаст дарин қолаби гардандагӣ

هست درین قالبِ گردندگی

Анҷуму афлок ба гаштан даранд

انجم و افلاک به گشتن دَرَند

Роҳату меҳнат ба гузаштан даранд

راحت و محنت به گذشتن دَرَند

Шоддлм зонка дили ман ғамии сет

شاددلم زانکه دلِ من غمی‌ست

Комдни ғами сабаби хуррамии сет

کامدن غم سبب خرمی‌ست

Гурги марои ҳолат Юсуф расед

گرگ مرا حالت یوسف رسید

Гурги ним ҷома нахоҳам дарид

گرگ نِیَم جامه نخواهم درید

Гар стдндши зи ман эй ҳилаи соз

گر ستدندش ز من ای حیله‌ساز

Бо чу ту сайдӣ ба ман оранди боз »

با چو تو صیدی به من آرند باز»

ӯ ба сухан дар ки баромади ғубор

او به سخن در که برآمد غبار

Гашти саг аз пардаи гирди ошкор

گشت سگ از پردهٔ گَرد آشکار

Омаду гардиши ду се ҷавлон гирифт

آمد و گِردَش دو سه جولان گرفت

НиФаҳи рӯбоҳ ба дандон гирифт

نیفه روباه به دندان گرفت

Гуфт « бад-ӣни хурда ки дайри омадам

گفت «بدین خرده که دیر آمدم

Рӯбаҳ донад ки чу шери омадам

روبه داند که چو شیر آمدم

Тавқи ман овезаши дайн ту шуд

طوق من آویزش دین تو شد

Кандаи рӯбоҳи яқин ту шуд »

کنده روباه یقین تو شد»

Ҳаркии яқинаш ба иродат кашад

هرکه یقینش به ارادت کشد

Хотами кораш ба саодат кашад

خاتم ِ کارش به سعادت کشد

Роҳи яқини ҷӯии з ҳар ҳосилӣ

راه یقین جوی ز هر حاصلی

Нест муборактар азин манзилӣ

نیست مبارک‌تر ازین منزلی

Пой ба рафтори яқин сар шавад

پای به رفتارِ یقین سر شود

Санг ба пиндори яқин зар шавад

سنگ به پندارِ یقین زر شود

Гар қидмат шуд ба яқини устувор

گر قدمت شد به یقین استوار

Гирди зи дарё , нам аз оташ барор

گَرد ز دریا، نَم از آتش برآر

Ҳар ки яқинро ба таваккули сиришт

هر که یقین را به توکّل سرشت

Бар карам « алрзқи алии аллоҳ » навишт

بر کرم «الرزق علی‌الله» نوشت

Пашша хону магас кас нашуд

پشهٔ خوان و مگسِ کس نشد

Ҳарчӣ ба пеш омадаш аз пас нашуд

هرچه به پیش آمدش از پس نشد

Рӯзии ту боз нагардад з дар

روزی تو باز نگردد ز در

Кор худо кун ғам рӯзӣ махӯр

کار خدا کن غم روزی مخور

Бар дар ӯ рӯ ки аз ӣнон ба ӯст

بر در او رو که از اینان به اوست

Рӯзии азуи хоҳ ки рӯзӣ даҳ ӯст

روزی ازو خواه که روزی‌ده اوست

Аз ман ва ту ҳарки бидон дар гузашт

از من و تو هرکه بدان در گذشت

Ҳечкасӣ беғаразӣ во нагашт

هیچکسی بی غرضی وا نگشت

Аҳли яқин тайифа дигаранд

اهل یقین طایفه دیگرند

Мо ҳама пойемгар эшон саранд

ما همه پاییم گر ایشان سرند

Чун сари саҷҷода бар об афкананд

چون سر سجاده بر آب افکنند

Ранги асал бар меноб афкананд

رنگ عسل بر می ناب افکنند

Умр чу як рӯзаи қарорати надод

عمر چو یک‌روزه قرارت نداد

Рӯзии сад сола чаҳ бояд ниҳод ?

روزی‌ِ صد ساله چه باید نهاد؟

Сӯрати моро ки амал сохтанд

صورت ما را که عمل ساختند

Қисмати рӯзӣ ба азал сохтанд

قسمت روزی به ازل ساختند

Рӯзӣ аз онҷоат фиристода анд

روزی از آنجات فرستاده‌اند

Он хурии ӣнҷо ки туро дода анд

آن خوری اینجا که ترا داده‌اند

Гарчи дар ин роҳи басӣ ҷаҳд кард

گرچه در این راه بسی جهد کرد

Бештар аз рӯзии худ кас нахурд

بیشتر از روزی خود کس نخورد

Ҷаҳд бад-ӣн кун ки бар инаст аҳд

جهد بدین کن که بر این است عهد

Рӯзӣ ва давлат нафазояд ба ҷаҳд

روزی و دولت نفزاید به جهد

То шӯй аз ҷумлаи олами азиз

تا شوی از جملهٔ عالم عزیز

Ҷаҳди ту май бояду тавфиқ низ

جهد تو می‌باید و توفیق نیز

Ҷаҳди Низомии нафасӣ буд сард

جهد نظامی نفسی بود سرد

Гармии тавфиқ ба чизяш кард

گرمیِ توفیق به چیزیش کرد