Бо ду ҳаким аз сари ҳам хонагӣ

با دو حکیم از سر هم‌خانگی

Шуд суханӣ чанд зи бегонагӣ

شد سخنی چند ز بیگانگی

Лофи манӣ буду тӯии брнтоФт

لاف منی بود و توی برنتافت

Малики яке буд ва дуӣ брнтоФт

ملک یکی بود و دوی برنتافت

Ҳақ ду нишоед , ки яке бишинаванд

حق دو نشاید‌، که یکی بشنوند

Сар ду набояд , ки яке бдрўнд

سر دو نباید‌، که یکی بدروند

Ҷои ду шамшери нёмӣ ки дид ?

جای دو شمشیر نیامی که دید؟

Базми ду ҷамшеди мақомӣ ки дид ?

بزم دو جمشید مقامی که دید؟

Дар тамаъи он буд ду фарзона ро

در طمع آن بود دو فرزانه را

Каз ду яке хос кунад хона ро

کز دو یکی خاص کند خانه را

Чун асабяти камар кин гирифт

چون عصبیت کمر کین گرفت

Хонаи зи пардохтан ойин гирифт

خانه ز پرداختن آیین گرفت

Ҳар ду ба шабгир навое заданд

هر دو به شبگیر نوایی زدند

Хонаи фурушона салое заданд

خانه فروشانه صلایی زدند

Каз сар носохтагӣ бигузаранд

کز سر ناساختگی بگذرند

Сохтаи хеши ду шарбат хуранд

ساختهٔ خویش دو شربت خورند

То ки дарин пояи қавӣ дил тараст ?

تا که درین پایه قوی‌دل‌ترست؟

Шарбати заҳр ки ҳалоҳил тараст ?

شربتِ زهرِ که هلاهل‌ترست؟

Малики ду ҳикмат ба яке фан диҳанд

مُلک دو حکمت به یکی فن دهند

Ҷони ду сӯрат ба яке тан диҳанд

جانِ دو صورت به یکی تن دهند

Хасми нахустин қадре заҳри сохт

خصم نخستین قدری زهر ساخت

Каз ъФнии санги сияҳро гудохт

کز عفنی سنگِ سیه را گداخت

Дод бадв « кин меҷон парвараст

داد بدو «کاین میِ جان‌پرورست

Заҳри мадонаш ки ба аз шукраст »

زهر مدانش که بِه از شکرست»

Шарбат ӯро ситади он шери мард

شربت او را سِتَد آن شیر‌مرد

Заҳр ба ёди шукр осон бихӯрад

زهر به یاد شکر آسان بخورد

Нӯши гёи пухту бадви дрншст

نوش‌گیا پخت و بدو درنشست

Раҳгузари заҳр ба тирёки баст

رهگذر زهر به تریاک بست

Сӯхт чу парвонау пар боз ёфт

سوخت چو پروانه و پر باز‌یافت

Шамъи сифати боз ба маҷлиси шитофт

شمع‌صفت باز به مجلس شتافت

Аз чамани боғи яке гули бчид

از چمن باغ یکی گل بچید

Хонд фусунӣ ва бар он гул дамид

خواند فسونی و بر آن گل دمید

Дод ба душмани зи паии қаҳр ӯ

داد به دشمن ز پی قهر او

Он гули пуркортар аз заҳр ӯ

آن گل پُرکار‌تر از زهر او

Душман аз он гул ки фусун хон бидод

دشمن از آن گل که فسون‌خوان بداد

Тарс бар ӯ чира шуд ва ҷон бидод

ترس بر او چیره شد و جان بداد

Он ба алоҷ аз тани худ заҳри барад

آن به علاج از تن خود زهر برد

Вена ба яке гули з таваҳҳум бамурд

وین به یکی گل ز توهّم بمرد

Ҳар гули рангин ки ба боғи замии сет

هر گل رنگین که به باغ زمی‌ست

Қатрае аз хӯни дили одамии сет

قطره‌ای از خون دل آدمی‌ست

Боғи замона ки баҳораши туе

باغ زمانه که بهارش تویی

Хонаи ғами дон ки нигориши туе

خانهٔ غم دان که نگارَش تویی

Санги дарин хоки мтбқи нишон

سنگ درین خاک مُطَبَّق نشان

Хоки барин об муъаллақ фишон

خاک برین آب معلق فشان

Бигузар азин обу хаёлот ӯ

بگذر ازین آب و خیالات او

Бар пари азин хоку харобот ӯ

بر پر ازین خاک و خرابات او

Бар мау хуршеди мёўри вуқуф

بر مه و خورشید میاور وقوف

Маи хуру хуршеди шикан чун кусуф

مه خور و خورشید شکن چون کسوف

Кин маи заррин ки дарин харгаҳ аст

کاین مه زرین که درین خرگه است

Ғӯли раҳи ишқ халил аллоҳаст

غول ره عشق خلیل اللهست

Рӯзи туро субҳ ҷигарсӯз кард

روز تو را صبح جگرسوز کرد

Чархат аз он рӯзи бад-ӣн рӯз кард

چرخت از آن روز بدین روز کرد

Гар дил хуршед фурӯз оварӣ

گر دل خورشید فروز آوری

Рӯзӣ аз ин рӯз ба рӯз оварӣ

روزی از این روز به روز آوری

Ашк фишон то ба гулоби умед

اشک فشان تا به گلاب امید

Бистарии ин лавҳи сиёҳу сифед

بِستُری این لوح سیاه و سفید

То чу амали санҷи саломати шӯй

تا چو عمل‌سنج سلامت شوی

Чарби тарозу ӣ қиёмати шӯй

چرب ترازو‌ی قیامت شوی

Дайн ки қавӣ дорад бозуат ро

دین که قوی دارد بازوت را

Рост кунад адли тарозуат ро

راست کند عدل ترازوت را

Ҳеҷ ҳунарпешаи озоди мард

هیچ هنرپیشهٔ آزاد مرد

Дар ғами дунёи ғам дунё нахурд

در غم دنیا غم دنیا نخورد

Чунки ба дунёи сети таманнои ту ро

چونکه به دنیا‌ست تمنا تو را

Дайн ба Низомии даҳу дунёи ту ро

دین به نظامی ده و دنیا تو را