Подшаҳӣ буд раияти шикан
پادشهی بود رعیتشکن
Вази сари ҳуҷҷат шудаи ҳуҷҷоҷи фан
وز سر حُجت شده حَجاجفن
Ҳарчӣ ба торики шаб аз субҳи зод
هرچه به تاریک شب از صبح زاد
Бар дар ӯ дарҷ шудӣ бомдод
بر در او درج شدی بامداد
Рафт яке пеши малики субҳгоҳ
رفت یکی پیش ملِک صبحگاه
Рози гушояндатар аз субҳу моҳ
راز گشایندهتر از صبح و ماه
Аз қамари андӯхтаи шаби бозӣ ӣӣ
از قمر اندوخته شب بازییی
Ваз саҳар омӯхта ғаммозӣ ӣӣ
وز سحر آموخته غمازییی
Гуфт « фалони пери туро дар наҳуфт
گفت « فلان پیر تو را در نهفت
Хираи кашу золим ва хўнриз гуфт »
خیرهکُش و ظالم و خونریز گفت»
Шуд малик аз гуфтан ӯ хашмнок
شد ملک از گفتن او خشمناک
Гуфт « ҳам акнӯн кунам ӯро ҳалок »
گفت « هم اکنون کنم او را هلاک »
Нтъи бгстрд ва бар ӯ реги рехт
نَطع بگسترد و بر او ریگ ریخت
Деви зи девонагӣ аш ме гурехт
دیو ز دیوانگیاش میگریخت
Шуд ба бар пери ҷавонӣ чу бод
شد بِه بَر پیر جوانی چو باد
Гуфт « малик бар ту ҷинояти ниҳод
گفت « ملک بر تو جنایت نهاد
Пештар аз хондани он деви рой
پیشتر از خواندن آن دیو رای
Хез ва башу тоаш биорӣ биҷой »
خیز و بشو تاش بیاری بجای»
Пер вузӯ кард ва кафан барграфт
پیر وضو کرد و کفن برگرفت
Пеш малик рафт ва сухан даргирифт
پیش ملک رفت و سخن درگرفت
Даст ба ҳам суди шаҳи тези рой
دست به هم سود شه تیزرای
Вази сар кин дид сӯии пушти пой
وز سر کین دید سوی پشت پای
Гуфт « шунидам ки сухани ронда Эй
گفت «شنیدم که سخن راندهای
Кӣнаи кашу хираи кашами хонда Эй
کینهکِش و خیرهکُشم خواندهای
Огаҳӣ аз малик сулаймонӣ ам
آگهی از مُلکِ سلیمانیام
Деви ситамкора чаро хуонеам ?
دیو ستمکاره چرا خوانیام؟
Пер бадв гуфт « на ман хуфта ам
پیر بدو گفت «نه من خفتهام
Зончаҳ ту гуфтӣ бтрт гуфта ам
زانچه تو گفتی بَتَرَت گفتهام
Перу ҷавон бар хатар аз кори ту
پیر و جوان بر خطر از کار تو
Шаҳр ва даҳ озурдаи зи пайкори ту
شهر و ده آزرده ز پیکار تو
Ман ки чунин айби шумори туам
من که چنین عیبشمار توام
Дар баду неки оинаи дори туам
در بد و نیک آینهدار توام
Оина чун нақш ту бинмуд рост
آینه چون نقش تو بنمود راست
Худ шикани ойӣна шикастан хатост
خود شکن آیینه شکستن خطاست
Ростӣам байн ва ба ман дори ҳаш
راستیام بین و به من دار هش
Гар на чунинаст ба дорам бикаш »
گر نه چنین است به دارَم بکُش»
Пер чу бар ростӣ иқрор кард
پیر چو بر راستی اقرار کرد
Ростиаш дар дили шаҳ кор кард
راستیاش در دل شه کار کرد
Чун малик аз ростиаш пеш дид
چون ملک از راستیاش پیش دید
Ростӣ ӯ кажӣ хеш дид
راستی او کژی خویش دید
Гуфт « ҳунут ва кафанаш баркашид
گفت « حَنوط و کفنش برکشید
Ғолияу халъати мо дркшид »
غالیه و خلعتِ ما درکشید »
Аз сар бе додгарӣ гашти боз
از سر بیدادگری گشت باز
Додгарӣ гашти раияти навоз
دادگری گشت رعیت نواز
Ростии хеши ниҳон кас накард
راستی خویش نهان کس نکرد
Дар сухани рости зиён кас накард
در سخن راست زیان کس نکرد
Ростиовар ки шӯии растгор
راستی آور که شوی رستگار
Ростӣ аз ту зафар аз кирдигор
راستی از تو ظفر از کردگار
Гар сухани рост буд ҷумла дар
گر سخن راست بود جمله دُر
Талх буд талх ки алҳақ мар
تلخ بود تلخ که الحقُ مُر
Чун ба сухани ростии оре ба ҷой
چون بهسخن راستی آری بهجای
Носири гуфтор ту бошад худоӣ
ناصر گفتار تو باشد خدای
Табъи Низомӣ ва дилаш ростанд
طبع نظامی و دلش راستند
Кораши азин ростӣ оростанд
کارش ازین راستی آراستند