Ним шабии кони малики нимрўз
نیم شبی کان ملک نیمروز
Кард равони машъал гетӣ фурӯз
کرد روان مشعل گیتی فروز
На фалак аз дида амморяш кард
نه فلک از دیده عماریش کرد
Зуҳрау маи машъалаи дор иш кард
زهره و مه مشعلهداریش کرد
Кард раҳо дар ҳарами коинот
کرد رها در حرم کاینات
Ҳафт хату чори ҳад ва шаш ҷаҳот
هفت خط و چار حد و شش جهات
Рӯз шуда бо қадамаш дар видоъ
روز شده با قدمش در وداع
з омаданаши омадаи шаб дар самоъ
زآمدنش آمده شب در سماع
Дидаи ағёри гарони хоби гашт
دیدهٔ اغیار گرانخواب گشت
Кови сабк аз хоби Аннани тоби гашт
کاو سبک از خواب عنانتاب گشت
Бо қафаси қолаби азин домгоҳ
با قفس قالب ازین دامگاه
Мурғи дилаши рафта ба оромгоҳ
مرغ دلش رفته به آرامگاه
Мурғ пар андохта яъне малик
مرغ پر انداخته یعنی ملَک
Хирқа дар андохта яъне фалак
خرقه در انداخته یعنی فلک
Мурғи илоҳяши қафаси пар шуда
مرغ الهیش قفس پر (بَر) شده
Қолабаш аз қалби сабктар шуда
قالبش از قلب سبکتر شده
Гом ба гом ӯ чу таҳаррук намӯд
گام به گام او چو تحرک نمود
Майл ба майлаш ба табарруки рабӯд
میل به میلش به تبرک ربود
Чун ду ҷаҳони дида бар ӯ доштанд
چون دو جهان دیده بر او داشتند
Сари зи паии саҷда фурӯ доштанд
سر ز پی سجده فرو داشتند
Поиш аз он поя ки сар пеш дошт
پایش ازآن پایه که سر پیش داشت
Марҳала бар марҳалаи сад беш дошт
مرحله بر مرحله صد بیش داشت
Рахши баланди охури ши афканди паст
رخش بلند آخورش افکند پست
Ғошияро бар китф ҳар ки ҳаст
غاشیه را بر کتف هر که هست
Баҳри замин кон шуд ва ӯ гавҳари ш
بحر زمین کان شد و او گوهرش
Баради сипеҳр аз паии тоҷи сараш
برد سپهر از پی تاج سرش
Гавҳари шабро ба шаби анбари йен
گوهر شب را به شب عنبرین
Гови фалаки баради зи гови замин
گاو فلک برد ز گاو زمین
ӯ ситадаи пешкаши он сафар
او ستده پیشکش آن سفر
Аз саратони тоҷу зи ҷавзои камар
از سرطان تاج و ز جوزا کمر
Хӯша казу сунбултар сохта
خوشه کزو سنبل تر ساخته
Сунбуларо бар асад андохта
سنبله را بر اسد انداخته
То шаб ӯро чаҳ қадар қадар ҳаст ?
تا شب او را چهقَدر قدر هست
Зуҳраи шаби санҷи тарозу ба даст
زهرهٔ شبسنج ترازو به دست
Санг варо карда тарозуи суҷуд
سنگ ورا کرده ترازو سجود
зи онкӣ ба миқдор тарозу набӯд
زآنکه به مقدار ترازو نبود
Рехтаи нӯш аз дами сиснбр ӣ
ریخته نوش از دم سیسنبری
Бар дами ин ақраби нилӯфар ӣ
بر دُم این عقربِ نیلوفری
Чун зи камони тири шукри захмаи рехт
چون ز کمان تیرِ شکر زخمه ریخت
Заҳри зи бузғола хониш гурехт
زهر ز بزغالهٔ خوانَش گریخت
Юсуфи далв ӣ шуда чун офтоб
یوسفِ دلوی شده چون آفتاب
Юнуси ҳутӣ шуда чун далви об
یونسِ حوتی شده چون دلو آب
То ба ҳамли тахт сурайё зада
تا به حمل تخت ثریا زده
Лашгари гули хайма ба саҳро зада
لشگر گل خیمه به صحرا زده
Аз гули он равзаи боғи рафеъ
از گل آن روضه باغ رفیع
Рубъ замин ёфта ранги рабиъ
ربع زمین یافته رنگ ربیع
Ъушри адаби хондаи зи сабъи само
عُشرِ ادب خوانده ز سبعِ سما
Узри қадами хоста аз анбиё
عذر قدم خواسته از انبیا
Стар кавокиб қадамаш ме дарид
ستر کواکب قدمش میدرید
Сифти млоик илмаш ме кашид
سُفت ملایک علمش میکشید
Нофи шаби окандаи зи машки лабаш
ناف شب آکنده ز مُشک لبش
Наъли маи афкандаи сами мураккабаш
نعل مه افکنده سم مرکبش
Дар шаб торик бидон иттифоқ
در شب تاریک بدان اتفاق
Барқ шудаи пўиаҳи пои барроқ
برق شده پویهٔ پای براق
Кебек вааш он боз кабӯтар намой
کبکوش آن باز کبوتر نمای
Фохтаи рӯи гашт ба фар ҳамЭй
فاختهرَو گشت به فر همای
Сидра шудаи садраи пероҳанаш
سِدره شده صُدرهٔ پیراهنش
Арш гиребон зада дар доманаш
عرش گریبان زده در دامنش
Шаб шудаи рӯзи инат нҳории шигарф
شب شده روز اینت نهاری شگرف
Гул шудаи сарви инат баҳории шигарф
گل شده سرو اینت بهاری شگرف
зи он гулу зи он наргиси кон боғ дошт
زآن گل و زآن نرگس کان باغ داشت
Наргис ӯ серума мозоғ дошт
نرگس او سرمهٔ مازاغ داشت
Чун гули азин пояи фирӯзаи фарш
چون گل ازین پایهٔ فیروزه فرش
Даст ба даст омад то соқи арш
دست به دست آمد تا ساق عرش
Ҳамсафари анаш сипар андохтанд
همسفرانش سپر انداختند
Боли шикастанд ва пар андохтанд
بال شکستند و پر انداختند
ӯ ба таҳайюр чу ғарибони роҳ
او به تحیّر چو غریبان راه
Ҳалқаи занон бар дар он боргоҳ
حلقه زنان بر در آن بارگاه
Парда нишинон ки дараш доштанд
پرده نشینان که درش داشتند
Ҳўдҷ ӯ як танаи бгзоштнд
هودج او یکتنه بگذاشتند
Рафт бидон роҳ ки ҳамраҳ набӯд
رفت بدان راه که همره نبود
Ин қадамаши зи он қадам огаҳ набӯд
این قدمش زآن قدم آگه نبود
Ҳар ки ҷуз ӯ бар дар он роз монад
هر که جز او بر در آن راز ماند
ӯ ҳам аз омезиши худ боз монад
او هم از آمیزش خود باز ماند
Бар сар ҳастӣ қадамаши тоҷ буд
بر سر هستی قدمش تاج بود
Арш бидон моидаи муҳтоҷ буд
عرش بدان مائده محتاج بود
Чун ба ҳамаи ҳрқи қалам дар кашид
چون به همه حرق قلم در کشید
зи остии арш илм баркашид
ز آستی عرش علم برکشید
То тан ҳастӣ дами ҷон май шимурд
تا تن هستی دم جان میشمرد
Хоҷаи ҷони роҳ ба тан май супурд
خواجهٔ جان راه به تن میسپرد
Чун бунаи арш ба поён расед
چون بنه عرش به پایان رسید
Кори дилу ҷон ба дил ва ҷон расед
کار دل و جان به دل و جان رسید
Тан ба гуҳари хонаи аслии шитофт
تن به گهرخانهٔ اصلی شتافت
Дида чунон шуд ки хаёлаш наёфт
دیده چنان شد که خیالش نیافت
Дида ки нури азалӣ боядаш
دیده که نور ازلی بایدش
Сар ба хаёлоти фурӯи ноидш
سر به خیالات فرو نایدش
Роҳи қадами пеши қадам дар гирифт
راه قِدَم پیشِ قَدَم درگرفت
Пардаи хилқати з миён барграфт
پردهٔ خلقت ز میان برگرفت
Кард чу раҳ рафт зи ғояти фузун
کرد چو ره رفت ز غایت فزون
Сари зи гиребони табиати бурун
سر ز گریبان طبیعت برون
Ҳиммати ш аз ғояти равшани дилӣ
همّتش از غایت روشندلی
Омада дар манзил бе манзилӣ
آمده در منزلِ بیمنزلی
Ғайрати азин парда наме гирифт
غیرت ازین پرده میانش گرفت
Ҳайрат аз он гӯша анонаш гирифт
حیرت ازآن گوشه عنانش گرفت
Парда дар андохта дасти висол
پرده در انداخته دست وصال
Аз дар таъзими сарои ҷалол
از در تعظیم سرای جلال
Пой шуд омад басар андохта
پایِ شدآمد بسر انداخته
Ҷон ба тамошо назар андохта
جان به تماشا نظر انداخته
Рафт , вале заҳмат пое надошт
رفت، ولی زحمت پایی نداشت
Ҷуст , вале рухсат ҷое надошт
جَست، ولی رخصت جایی نداشت
Чун сухан аз худ ба дар омад тамом
چون سخن از خود به در آمد تمام
То суханаш ёфт қабули салом
تا سخنش یافت قبول سلام
Ояти нурӣ ки завол ш набӯд
آیت نوری که زوالش نبود
Дид ба чашмӣ ки хаёл ш набӯд
دید به چشمی که خیالش نبود
Дидан ӯ беарз ва ҷавҳар аст
دیدن او بی عرض و جوهر است
Каз арзу ҷавҳар аз онсӯ тар аст
کز عرض و جوهر از آنسوتر است
Мутлақ аз онҷо ки псндиднии сет
مطلق از آنجا که پسندیدنیست
Дид худороу худои дӣдании сет
دید خدا را و خدا دیدنیست
Диданаш аз дида набояд наҳуфт
دیدنش از دیده نباید نهفت
Кӯрии онкас ки бидида нагуфт
کوری آن کس که به دیده نه گفت
Дид паямбар на ба чашмӣ дигар
دید پیمبر نه به چشمی دگر
Балки бад-ӣни чашми сари ин чашми сар
بلکه بدین چشم سر این چشم سر
Дидан он парда маконе набӯд
دیدن آن پرده مکانی نبود
Рафтан он роҳ замонӣ набӯд
رفتن آن راه زمانی نبود
Ҳар ки дар он парда назаргоҳ ёфт
هر که در آن پرده نظرگاه یافت
Аз ҷиҳат беҷиҳатӣ роҳ ёфт
از جهت بی جهتی راه یافت
Ҳаст валикин на муқарари биҷой
هست ولیکن نه مقرر بهجای
Ҳар ки чунин нест набошад худоӣ
هرکه چنین نیست نباشد خدای
Куфр буд нафй саботаш макун
کفر بوَد نفیِ ثباتش مکن
Ҷаҳл буд вақф ҷҳотш макун
جهل بوَد وقفِ جهاتش مکن
Хӯрд шаробӣ ки ҳақи омехта
خورد شرابی که حق آمیخته
Ҷуръаи он дар гули мо рехта
جرعهٔ آن در گِل ما ریخته
Лутфи азал бо нафасаш ҳамнишин
لطف ازل با نفسش همنشین
Раҳмати ҳақи нозукаш ӯ нозанин
رحمت حق نازکش او نازنین
Лаб ба шукр ханда биёроста
لب به شکرخنده بیاراسته
Уммати худро ба дуои хоста
امت خود را به دعا خواسته
Ҳимматаш аз ганҷи тавонгар шуда
همّتش از گنج توانگر شده
Ҷумлаи мақсӯди муяссар шуда
جملهٔ مقصود میسر شده
Пушт қавӣ гашта аз он боргоҳ
پشتْقوی گشته از آن بارگاه
Рӯй дароварди бад-ӣни коргоҳ
روی درآورد بدین کارگاه
зи он сафари ишқи ниёзи омада
زآن سفر عشق نیاز آمده
Дар нафасии рафтау бози омада
در نفسی رفته و باز آمده
эй суханати меҳри забонҳои мо
ای سخنت مهر زبانهای ما
Буии ту ҷондорў ӣ ҷонҳои мо
بوی تو جانداروی جانهای ما
Даври сахоро ба тамомии расон
دور سخا را به تمامی رسان
Хатми суханро ба Низомии расон
ختم سخن را به نظامی رسان