Раҳравӣ аз ҷумлаи перони кор

رهروی از جمله پیران کار

намешуд ва бо пери мурӣдии ҳазор

می‌شد و با پیر مریدی هزار

Пер дар он бодияи як боди пок

پیر در آن بادیه یک باد پاک

Дод бизоъат ба аминони хок

داد بضاعت به امینان خاک

Ҳар як аз он остнии брФшонд

هر یک از آن آستنی برفشاند

То ҳамаи рафтанд ва яке шахс монад

تا همه رفتند و یکی شخص ماند

Пер бадв гуфт « чаҳ афтод рой ?

پیر بدو گفت « چه افتاد رای ؟

Кони ҳамаи рафтанд ва ту монадӣ биҷой »

کان همه رفتند و تو ماندی بجای »

Гуфт мурӣд « эй дили ман ҷои ту

گفت مرید « ای دل من جایِ تو

Тоҷи серуми хоки кафи пои ту

تاج سرم خاک کف پای تو

Ман на ба боди омадами аввали нафас

من نه به باد آمدم اول نفس

То ба ҳамон бод шавам бози пас »

تا به همان باد شوم باز پس »

Мунтазир дод ба додӣ шавад

منتظر داد به دادی شود

Ва омадаи бод ба бодӣ шавад

و آمده باد به بادی شود

Зўдрў ва зўдншин шуд ғубор

زودرو و زودنشین شد غبار

Зон ба яке ҷой надорад қарор

زان به یکی جای ندارد قرار

Кӯҳ ба оҳистагӣ омад ба ҷой

کوه به آهستگی آمد به جای

Аз сар онаст чунин дирпоӣ

از سر آن است چنین دیرپای

Пардаи дарии пешаи даврон буд

پرده‌دری پیشه دوران بود

Боркашии кори сабурон буд

بارکشی کار صبوران بود

Боркаши зуҳди шӯ артар на Эй

بارکش زهد شو ار تَر نه‌ای

Бори табиати макаш ар хар на Эй

بار طبیعت مکش ار خر نه‌ای

То хати зуҳди ту музаввар нашуд

تا خط زهد تو مزور نشد

Дидаи бадв тар шуд ва ӯ тар нашуд

دیده بدو تر شد و او تر نشد

Зуҳд ки дар зркши султон буд

زهد که در زرکش سلطان بود

Қиссаи занбилу сулаймон буд

قصه زنبیل و سلیمان بود

Шамъ ки ҳар шаб ба зарафшонӣ аст

شمع که هر شب به زرافشانی است

Зери қабои зоҳид пинҳонӣ аст

زیر قبا زاهد پنهانی است

Зуҳд ғарибаст ба майхона дар

زهد غریب است به میخانه در

Ганҷ азизаст ба вайрона дар

گنج عزیز است به ویرانه در

Зуҳди Низомӣ ки тарозӣ хуш аст

زهد نظامی که طرازی خوش است

Зирншини илм зркш аст

زیرنشین علم زرکش است