Даври хилофат чу ба ҳорӯн расед
دور خلافت چو به هارون رسید
Рояти аббос ба гардун расед
رایت عباس به گردون رسید
Ним шабии пушт ба ҳмхўобаҳ кард
نیم شبی پشت به همخوابه کرد
Рӯй дар осоиш гармоба кард
روی در آسایش گرمابه کرد
Мӯии тарошӣ ки сараш май стрд
موی تراشی که سرش میسترد
Мӯӣ ба мӯяш ба ғамӣ май супурд
موی به مویش به غمی میسپرد
к « эй шудаи огоҳи зи устод ӣ ам
ک«ای شده آگاه ز استادیام
Хос кун имрӯз ба домод ӣ ам
خاص کن امروز به دامادیام
Хутбаи тазвиҷ пароканда кун
خطبهٔ تزویج پراکنده کن
Духтари худ номзад банда кун »
دختر خود نامزد بنده کن»
Табъи Халифа қадре гарми гашт
طبع خلیفه قدری گرم گشت
Бози пазирндаи озарми гашт
باز پذیرندهٔ آزرم گشت
Гуфт « ҳарорати ҷигараши тофтаи сет
گفت «حرارت جگرش تافتهست
Ваҳшатӣ аз даҳшат ман ёфта сет
وحشتی از دهشت من یافتهست
Бехудӣ аш кард чунин ёФаҳи гӯй
بیخودیاش کرد چنین یافهگوی
Варна накардӣ зи ман ин ҷустуҷӯ ӣ »
ورنه نکردی ز من این جستجوی»
Рӯз дигар никтрш озмуд
روز دگر نیکترش آزمود
Бар дирами қалби ҳамон сикка буд
بر درم قلب همان سکه بود
Тҷрбтш кард чунин чанд бор
تجربتش کرد چنین چند بار
Қоида мард нагашт аз қарор
قاعدهٔ مرد نگشت از قرار
Кор чу беравнақӣ аз нури барад
کار چو بیرونقی از نور برد
Қисса ба дастурии дастури барад
قصه به دستوری دستور برد
Каз қалами мӯ ӣ тарошии дуруст
کز قلم مویتراشی درست
Бар серум ин омад ва ин сар ба туаст
بر سرم این آمد و این سر به توست
Мансаби домодии ман боядаш
منصب دامادی من بایدش
Тарки адаби байн ки чаҳ Фрмоидш
ترک ادب بین که چه فرمایدش
Ҳргаҳ коед чу қазо бар серум
هرگه کاید چو قضا بر سرم
Санг занад бар ман ва бар гавҳари м
سنگ زند بر من و بر گوهرم
Дар даҳанаши ханҷар ва дар дасти теғ
در دهنش خنجر و در دست تیغ
Сар ба ду шамшер сипорам дареғ
سر به دو شمشیر سپارم دریغ
Гуфт вазир « эминӣ аз рой ӯ
گفت وزیر «ایمنی از رای او
Бар сар ганҷаст магари пой ӯ
بر سر گنج است مگر پای او
Чунки расад бар сарати он содаи мард
چونکه رسد بر سرت آن سادهمرد
Гӯи зи қадамгоҳ нахустин бигард
گو ز قدمگاه نخستین بگرد
Гар бчхди гардан гаро бизан
گر بچخد گردن گرا بزن
Варна қадамгоҳ нахустин бикун »
ورنه قدمگاه نخستین بکن»
Мейри мутӣъ аз сари тўъӣ ки буд
میر مطیع از سر طوعی که بود
Ҷой бадал кард ба навъе ки буд
جای بدَل کرد به نوعی که بود
Чун қадам аз манзил аввал бурид
چون قدم از منزل اول برید
Гӯнаи ҳҷом дигаргуна дид
گونه حجام دگرگونه دید
Кам суханӣ дид даҳани дӯхта
کمسخنی دید دهندوخته
Чашму забонӣ адаб омӯхта
چشم و زبانی ادب آموخته
То қадамаш бар сари ганҷина буд
تا قدمش بر سر گنجینه بود
Сӯрати шоҳяш дар ойӣна буд
صورت شاهیش در آیینه بود
Чун қадам аз ганҷи тиҳӣ соз кард
چون قدم از گنجْ تهیساز کرد
Кулбаи ҳҷомии худ боз кард
کلبهٔ حجامی خود باز کرد
Зуд қадамгоҳаш бшикофтанд
زود قدمگاهش بشکافتند
Ганҷ ба зер қадамаш ёфтанд
گنج به زیر قدمش یافتند
Ҳаркии қадам бар сари ганҷии ниҳод
هرکه قدم بر سر گنجی نهاد
Чун ба сухан омад ганҷии кушод
چون به سخن آمد گنجی گشاد
Ганҷи Низомӣ ки тилисми афкани сет
گنج نظامی که طلسم افکنست
Синаи софӣу дили равшани сет
سینهٔ صافی و دل روشنست