Дар чамани боғ чу гулбуни шкФт

در چمن باغ چو گلبن شکفت

Булбулӣ бо боз даромад ба гуфт

بلبل با باز درآمد به گفت

Каз ҳамаи мурғони тӯии хомӯш сор

کز همه مرغان توی‌ِ خاموش‌سار

Гӯй чаро бардае ? охир биор

گوی چرا برده‌ای‌؟ آخر بیار

То тӯии лаби бастаи кушодии нафас

تا توی لب‌بسته گشادی نفس

Як сухан нағз нагуфтӣ ба кас

یک سخن نغز نگفتی به کس

Манзили ту дстгаҳи санҷарӣ

منزل تو دستگه سنجری

Туъма ӣ ту сина ӣ Кебеки дарӣ

طعمهٔ تو سینهٔ کبک دری

Ман ки ба як чашм зад аз кони ғайб

من که به یک چشم‌زد از کان غیب

Сад гуҳар нағз барорам зи ҷайб

صد گهر نغز برآرم ز جیب

Туъма ӣ ман карам шикорӣ чарост ?

طعمهٔ من کرم شکاری چراست‌؟

Хона ӣ ман бар сар хорӣ чарост ?

خانهٔ من بر سر خاری چراست‌؟

Боз бадв гуфт ҳама гӯш бош

باز بدو گفت همه گوش باش

Хомшим бингар ва хомӯш бош

خامُشیَم بنگر و خاموش باش

Ман ки шудам коршиноси андакӣ

من که شدم کارشناس اندکی

Сад кунам ва боз нагӯям яке

صد کنم و باز‌نگویم یکی

Рӯ ки туе шефта ӣ рӯзгор

رو که تویی شیفتهٔ روزگار

Зонка яке накунӣу гӯйии ҳазор

زانکه یکی نَکْنی و گویی هزار

Ман ки ҳамаи маънӣам , ин сайдгоҳ

من که همه معنیَم، این صیدگاه

Сина ӣ Кебекам диҳаду дасти шоҳ

سینهٔ کبکم دهد و دستِ شاه

Чун ту ҳамаи захми забонии тамом

چون تو همه زخم زبانی تمام

Карами хур ва хор нишин вассалом

کرم خور و خار نشین والسلام

Хутба чу бар ном Фаридун кунанд

خطبه چو بر نام فریدون کنند

Гӯш бар овози дуҳул чун кунанд ?

گوش بر آواز دهل چون کنند‌؟

Субҳ ки бо бонг хурӯсасту бас

صبح که با بانگ خروس است و بس

Хандае аз роҳ фусӯсасту бас

خنده‌ای از راه فسوس است و بس

Чарх ки дар маъраз фарёд нест

چرخ که در معرض فریاد نیست

Ҳеҷ сар аз чанбараш озод нест

هیچ سر از چنبرش آزاد نیست

Бар макаши овоза ӣ назми баланд

بر مکش آوازهٔ نظم بلند

То чу Низомӣ нашӯй шаҳри банд

تا چو نظامی نشوی شهر‌بند