эй гуҳари тоҷи фиристодагон
ای گهرِ تاجِ فرستادگان
Тоҷи даҳ гавҳари озодагон
تاجدهِ گوهر ِ آزادگان
Ҳар чаҳ зи бегона ва хайл тавонад
هر چه ز بیگانه و خیل تواند
Ҷумла дар ин хона туфайл тавонад
جمله در این خانه طفیل تواند
Аввали байт ар чаҳ ба номи ту баст
اول بیت ار چه به نام تو بست
Номи ту чун қофия охир нишаст
نام تو چون قافیه آخر نشست
Ин даҳ вайрон чу ишорат расед
این ده ویران چو اشارت رسید
Аз туу одам ба иморат расед
از تو و آدم به عمارت رسید
Ончии бадви хонаи нави ойин буд
آنچه بدو خانه نو آیین بوَد
Хишти пасини дои нахустин буд
خشت پسین دای نخستین بود
Одам ва наваҳй на ба аз ҳар дуӣ
آدم و نوحی نه به از هر دوی
Мурсалаи як гиреҳ аз ҳар дуӣ
مرسلهٔ یکگره از هر دوی
Одам аз он дона ки шуд ҳизаҳи дор
آدم از آن دانه که شد هیضهدار
Тавба шудаш гули шукри хушгувор
توبه شدش گلشکرِ خوشگوار
Тавбаи дил дар чаманаш буи туаст
توبهٔ دل در چمنش بوی توست
Глшкри ши хоки сар кӯй туаст
گلشکرش خاک سر کوی توست
Дили зи ту чун глшкр тавба хӯрд
دل ز تو چون گلشکر توبه خوَرد
Глшкр аз глшкрӣ тавба кард
گلشکر از گلشکری توبه کرد
Гӯии қабӯлии з азал сохтанд
گوی قبولی ز ازل ساختند
Дар сафи майдон дил андохтанд
در صف میدان دل انداختند
Одами нав захма даромад ба пеш
آدم ِ نوزخمه درآمد به پیش
То баради он гӯй ба чавгони хеш
تا برَد آن گوی به چوگان خویش
Борагиаш чун ақаб хӯша рафт
بارگیاش چون عقبِ خوشه رفت
Гӯй фурӯ монаду фаро гӯша рафт
گوی فرو ماند و فرا گوشه رفت
Нӯҳ ки лаби ташна ба ҳайвон расед
نوح که لبتشنه به حیوان رسید
Чашма ғалат кард ва ба тӯфон расед
چشمه غلط کرد و به طوفان رسید
Маҳди броҳим чу рои аўФтод
مهد براهیم چو رای اوفتاد
Ним раҳ омад ду се ҷои аўФтод
نیم ره آمد دو سه جای اوفتاد
Чун дили Довӯди нафас танг дошт
چون دل داود نفس تنگ داشت
Дар хури ин зер , Бам оҳанг дошт
در خورِ این زیر، بم آهنگ داشت
Дошт сулаймони адаби худ нигоҳ
داشت سلیمان ادب خود نگاه
Мамлакат олӯда наҷуст ин кулоҳ
مملکت آلوده نَجُست این کلاه
Юсуф аз он чоҳ аёнӣ надид
یوسف از آن چاه عیانی ندید
Ҷузи расану далв нишоне надид
جز رسن و دلو نشانی ندید
Хизри Аннани зини сафар хушк тофт
خضر عنان زین سفر خشک تافت
Домани худтар шуда чашма ёфт
دامن خود تر شدهٔ چشمه یافت
Мӯсо аз ин ҷом тиҳӣ дид даст
موسی از این جام تهی دید دست
Шиша ба кҳпоиаҳ « арнӣ » шикаст
شیشه به کُهپایه «ارنی» شکست
Азми масеҳо на ба ин дона буд
عزم مسیحا نه به این دانه بود
Кови зи даруни тӯҳматии хона буд
کاو ز درون تهمتیِ خانه بود
Ҳам ту « фалаки тарҳ » дарандохтӣ
هم تو «فلک طرح» درانداختی
Соя бар ин кор барандохтӣ
سایه بر این کار برانداختی
Меҳр шуд ин нома ба унвони ту
مهر شد این نامه به عنوان تو
Хатм шуд ин хутба ба даврони ту
ختم شد این خطبه به دوران تو
Хез ва ба аз чарх мадорӣ бикун
خیز و به از چرخ مداری بکن
ӯ накунад кори ту корӣ бикун
او نکند کار تو کاری بکن
Хати фалаки хитта майдон туаст
خط فلک خطه میدان توست
Гӯии замин дар хам чавгон туаст
گوی زمین در خم چوگان توست
То зи адами гирди фанои брнхост
تا ز عدم گرد فنا برنخاست
Май так ва метоз ки майдон турост
میتک و میتاز که میدان تراست
Кист фано ки оби зи ҷомати барад ?
کیست فنا کهآب ز جامت برد؟
ё адами сифла ки науммат барад ?
یا عدم سفله که نامت برد؟
Пои адам дар адам овора кун
پای عدم در عدم آواره کن
Дасти фаноро ба фано пора кун
دستِ فنا را به فنا پاره کن
эй нафаст нутқи забони бастагон
ای نفست نطقِ زبانبستگان
Марҳами савдо ӣ ҷигари хастагон
مرهم سودای جگر خستگان
Ақл ба шаръи ту зи дарёии хӯн
عقل به شرع تو ز دریای خون
Киштии ҷони барад ба соҳили дарун
کشتی جان برد به ساحل درون
Қибла на чарх ба Кувайт дар аст
قبلهٔ نُه چرخ به کویت در است
Ъбҳри шаш рӯза ба мӯят дар аст
عبهر شش روزه به مویت در است
Малик чу мӯяти ҳама дарҳам шавад
ملک چو مویت همه درهم شود
Гар сари мӯеи зи сарат кам шавад
گر سر مویی ز سرت کم شود
Беқалам аз пӯст бурун хон туе
بی قلم از پوست برون خوان تویی
Бесухан аз мағзи даруни дони туе
بی سخن از مغز درون دان تویی
зи он бузади ангушти ту бар ҳарфи пой
زآن بزد انگشت تو بر حرف پای
То нашавад ҳарфи ту ангушти соӣ
تا نشود حرف تو انگشت سای
Ҳарфи ҳама халқ шуд ангушти рас
حرف همه خلق شد انگشت رس
Ҳарфи туе заҳмати ангушти кас
حرف تویی زحمت انگشت کس
Пасти шукри гашти ғубор дарат
پِست شکر گشت غبار درت
Пистау унноб шудаи шукрат
پسته و عناب شده شکرت
Як кафи пасти ту ба саҳрои ишқ
یک کف پِست تو به صحرای عشق
Барги чиҳил рӯзаи тамошои ишқ
برگ چهل روزه تماشای عشق
Тозатарин субҳи наҷотии маро
تازهترین صبح نجاتی مرا
Хоки туами коби ҳаётии маро
خاک توام کآب حیاتی مرا
Хоки ту худ равзаи ҷон ман аст
خاک تو خود روضهٔ جان من است
Равзаи ту ҷону ҷаҳон ман аст
روضهٔ تو جان و جهان من است
Хоки ту дар чашми Низомии кашам
خاک تو در چشم نظامی کشم
Ғошия бар дӯши ғуломии кашам
غاشیه بر دوش غلامی کشم
Бар сари он равза чун ҷони пок
بر سر آن روضهٔ چون جان پاک
Хезам чун бод ва нишинам чу хок
خیزم چون باد و نشینم چو خاک
То чу сарони ғолия тар кунанд
تا چو سران غالیهٔ تر کنند
Хоки марои ғолия сар кунанд
خاک مرا غالیهٔ سر کنند