Биёи соқии он оби ҷӯии биҳишт
بیا ساقی آن آب جوی بهشت
ДроФкн бидон ҷоми оташи сиришт
درافکن بدان جام آتش سرشت
Аз он об ва оташ мапӣчон серум
از آن آب و آتش مپیچان سرم
Ба ман даҳ каз он обу оташи терм
به من ده کز آن آب و آتش ترم
Чаҳ фаррух касе ков ба ҳангоми дай
چه فرخ کسی کاو به هنگام دی
Наад пеши худ оташу мурғ ва май
نهد پیش خود آتش و مرغ و می
Бутии нори пистон ба даст оварад
بتی نار پستان بهدست آورد
Ки дар нори бустон шикаст оварад
که در نارِ بُستان شکست آورد
Аз он нори бен то ба вақти баҳор
از آن نار بن تا به وقت بهار
Гуҳӣ нор ҷӯяд гуҳии оби нор
گهی نار جوید گهی آب نار
Буруни орад онгаҳ сар аз кунҷи кох
برون آرد آنگه سر از کنج کاخ
Ки оради буруни сари шукуфаи зи шох
که آرد برون سر شکوفه ز شاخ
Ҷаҳон тоза гардад чу хуррами биҳишт
جهان تازه گردد چو خرم بهشت
Шавад хуби саҳроу байғӯлаи зишт
شود خوب صحرا و بیغوله زشت
Бигирад сари зулфи он длстон
بگیرد سر زلف آن دلستان
зи хонаи хиромади сӯии гулистон
ز خانه خرامد سوی گلستان
Гул огӣн кунад чашмаи қанд ро
گلآگین کند چشمهٔ قند را
Ба шодии гузоради дамӣ чанд ро
به شادی گزارد دمی چند را
Гузоришгари дафтари хусравон
گزارشگر دفتر خسروان
Чунин кард маҳди гузориши равон
چنین کرد مهد گزارش روان
Ки чун дар сипоҳони камари басти шоҳ
که چون در سپاهان کمر بست شاه
Расонид бар чархи гардони кулоҳ
رسانید بر چرخ گردان کلاه
Бросўди рӯзии ду дар лаҳву ноз
برآسود روزی دو در لهو و ناز
зи мшкўии дорои хабари ҷусти боз
ز مشکوی دارا خبر جست باز
Дар ҳафт ганҷинаро боз кард
در هفت گنجینه را باز کرد
Ба расми каёни хлътӣ соз кард
به رسم کیان خلعتی ساز کرد
зи мисрӣу рӯмӣ ва чинӣ паранд
ز مصری و رومی و چینی پرند
Брорости перояи арҷманд
برآراست پیرایهٔ ارجمند
Либоси гиронмояи хусравӣ
لباس گرانمایهٔ خسروی
Ки дилро наво доду танро навай
که دل را نوا داد و تن را نوی
Қсбҳои зарбафт ва хазҳои нарм
قصبهای زربفت و خزهای نرم
Ки пўшндгонро кунад маҳди гарм
که پوشندگان را کند مهد گرم
зи гавҳари басии ақди ороста
ز گوهر بسی عقد آراسته
Бромўдаҳ бо он басии хоста
برآموده با آن بسی خواسته
Басии номаи меҳри нокардаи боз
بسی نامهٔ مُهر ناکرده باز
зи ниФаҳи басии ҷомаи дили навоз
ز نیفه بسی جامهٔ دلنواز
Фиристод як сар ба мшкўии шоҳ
فرستاد یکسر به مشکوی شاه
Ба сурхӣ бадал кард ранги сиёҳ
به سرخی بدل کرد رنگ سیاه
Ба марҷони з пирӯза бинишонад гирд
به مرجان ز پیروزه بنشاند گرد
Тиллои зари афканд бар лоҷувард
طلای زر افکند بر لاجورد
Ба санги сияҳ бар зари сурхи суд
به سنگ سیه بر زر سرخ سود
Магар бар маҳаки зар ҳаме озмуд
مگر بر محک زر همیآزمود
Шабистони дорои з мотам бишуст
شبستان دارا ز ماتم بشست
Ба ҷои бунафшаи гул сурх раст
بهجای بنفشه گل سرخ رست
Чу орост он боғи бдром ро
چو آراست آن باغ بِدرام را
Барафрӯхт рӯй длором ро
برافروخت روی دلارام را
Шикебе оварад рӯзии се чор
شکیبایی آورد روزی سه چار
Ки то бушковади ғунчаи навбаҳор
که تا بشکفد غنچهٔ نوبهار
Арӯсон ба зевари кашӣ ху кунанд
عروسان به زیورکشی خو کنند
Сару фарқро нағз ва некӯ кунанд
سر و فرق را نغز و نیکو کنند
Таманнои дил дар димоғ оваранд
تمنای دل در دماغ آورند
Назари сӯии равшан чароғ оваранд
نظر سوی روشنچراغ آورند
Чу донист каз сӯг чизе намонад
چو دانست کز سوگ چیزی نماند
Ръўнт ба узри остини брФшонд
رعونت به عذر آستین برفشاند
Ба дастури ширин забон гуфт хез
به دستورِ شیرینزبان گفت خیز
Забону қадам ҳар ду бигушоӣ тез
زبان و قدم هر دو بگشای تیز
Ба мшкўии дорои шӯ аз мо бигӯӣ
به مشکوی دارا شو از ما بگوی
Ки ӣнҷо бидон гаштами ороми ҷӯй
که اینجا بدان گشتم آرام جوی
Ки то рӯй мҳрўӣ доро назод
که تا روی مهروی دارا نزاد
Бубинам ки диданаши фархундаи бод
ببینم که دیدنش فرخنده باد
Ҳисории кашам дар шабистон ӯ
حصاری کشم در شبستان او
Барорам сари зери дастон ӯ
برآرم سر زیر دستان او
Яке маҳди заррини бромўдаҳ дар
یکی مهد زرین برآموده در
Ҳамаи пайкар аз лаълу пирӯзаи пар
همه پیکر از لعل و پیروزه پر
Бабр то нишинад дар ӯ нозанин
ببر تا نشیند در او نازنین
Хиромон шавад осмон бар замин
خرامان شود آسمان بر زمین
Дигар боди поён бо зини зар
دگر باد پایان با زینِ زر
зи баҳри прстндгонши бабр
ز بهر پرستندگانش ببر
Чу дастури доно чунин дид рой
چو دستور دانا چنین دید رای
Камари баст ва оварад фармони биҷой
کمر بست و آورد فرمان بجای
Раҳи хонаи хос доро гирифт
ره خانه خاص دارا گرفت
Ҳамаи хонаро дар мудоро гирифт
همه خانه را در مدارا گرفت
Дар омад ба мшгўии мшгини сиришт
در آمد به مشگوی مشگین سرشت
Чу об равон коед андари биҳишт
چو آب روان کاید اندر بهشت
Биҳиштии пар аз ҳур зебанда дид
بهشتی پر از حور زیبنده دید
Фарибанда шуд чун фарибанда дид
فریبنده شد چون فریبنده دید
Бидон себи чеҳрони мардуми фиреб
بدان سیب چهران مردمفریب
Ҳаме кард бозӣ чу мардум ба себ
همی کرد بازی چو مردم به سیب
Нахустин ҳадисӣ ки омад фурӯд
نخستین حدیثی که آمد فرود
з шаҳ дод пӯшидагонро дуруд
ز شه داد پوشیدگان را درود
Ки мшгўии шаҳро зи шаҳи нури бод
که مشگوی شه را ز شه نور باد
Дуе аз миёни шумо даври бод
دویی از میان شما دور باد
Агар чархи гардон хатое намӯд
اگر چرخ گردان خطایی نمود
Бад-ӣни хонаи даст озмоиӣ намӯд
بدین خانه دست آزمایی نمود
Шаҳ аз ҷумлаи он зиёнҳо ки рафт
شه از جمله آن زیانها که رفت
Гуноҳӣ надорад дар онҳо ки рафт
گناهی ندارد در آنها که رفت
Умедам чунон шуд саранҷоми кор
امیدم چنان شد سرانجام کار
Ки навмед аз ӯ гардад умедвор
که نومید از او گردد امیدوار
Ба иқболи ин хона рой оварад
به اقبال این خانه رای آورد
Худовандии худ биҷой оварад
خداوندی خود بجای آورد
Ба фармони дороу фарҳанги хеш
به فرمان دارا و فرهنگ خویش
Наад шуғли пайвандро пои пеш
نهد شغل پیوند را پای پیش
Ҷаҳони подшоро чунинаст ком
جهان پادشا را چنین است کام
Ба исмати сароеи чунин неки ном
به عصمت سرایی چنین نیکنام
Ки равшан шавад рӯй чун оҷ ӯ
که روشن شود روی چون عاج او
Шавад равшанаки дарраи алтоҷ ӯ
شود روشنک درة التاج او
Ба равшани Рахши чашм равшан кунад
به روشن رُخش چشم روشن کند
Бидон сурхи гули хона гулшан кунад
بدان سرخگل خانه گلشن کند
зи дорои чунин дар пазируфти аҳд
ز دارا چنین در پذیرفت عهد
Ба маи бурдан инак фиристод маҳд
به مه بردن اینک فرستاد مهد
Ҷаҳони дори коинҷои Аннан боз кард
جهاندار کاینجا عنان باز کرد
Таманнои ин шуғлро соз кард
تمنای این شغل را ساز کرد
Забони касони басти азин гуфтугӯӣ
زبان کسان بست ازین گفتگوی
Ба пой худ омад бад-ӣни ҷустуҷӯӣ
به پای خود آمد بدین جستجوی
Прирўиро сӯй маҳд оваред
پریروی را سوی مهد آورید
Ба тартиби ин кор ҷаҳд оваред
به ترتیب این کار جهد آورید
Чунин гуфт бо рои зани тарҷумон
چنین گفت با رایزن ترجمان
Ки дар сояи шоҳи доими бимон
که در سایه شاه دایم بمان
Каси хонаи ҳам хона зодӣ шавад
کس خانه هم خانه زادی شود
Ба ёди омадаи ҳам ба ёдӣ шавад
به یاد آمده هم به یادی شود
Ба оби зари ин нукта бояд навишт
به آب زر این نکته باید نوشت
Штрбони дуруди ончии хари бандаи кишт
شتربان درود آنچه خر بنده کشت
Камари гӯшаи маҳд ӯ тоҷи мост
کمر گوشه مهد او تاج ماست
Замини бӯси он маҳди миъроҷи мост
زمینبوس آن مهد معراج ماست
Агар барда гирад сарафканда ем
اگر برده گیرد سرافکندهایم
Вагар ҷуфт созад ҳамон банда ем
وگر جفت سازد همان بندهایم
зи фармон ӯ сар набояд кашид
ز فرمان او سر نباید کشید
Куҷои рой ӯ ҳаст заррини калид
کجا رای او هست زرین کلید
Агар сари дароради бад-ӣни шуғли шоҳ
اگر سر درآرد بدین شغل شاه
Сари равшанакро расонад ба моҳ
سر روشنک را رساند به ماه
Ба кобӣни хусрав ризо дода ем
به کابین خسرو رضا دادهایم
Ки аз тухмаи хусравон зода ем
که از تخمه خسروان زادهایم
Ба рӯзӣ ки фармон диҳад шаҳриёр
به روزی که فرمان دهد شهریار
Ки пайвандро бошад он ихтиёр
که پیوند را باشد آن اختیار
Ба даргоҳи хусрав хиромаш кунем
به درگاه خسرو خرامش کنیم
Ба ойини парастяш ромиш кунем
به آیینپرستیش رامش کنیم
Чу дастури фарзона посух шунид
چو دستور فرزانه پاسخ شنید
Сӯй шоҳ шуд боз гуфт ончӣ дид
سوی شاه شد باز گفت آنچه دید
Рух шаҳ барафрӯхт аз хуррамӣ
رخ شه برافروخت از خرمی
Ки сайди ҷавоб хушаст одамӣ
که صیدِ جوابِ خوش است آدمی
Ҷавобӣ ки дар гӯш гирд оварад
جوابی که در گوش گَرد آورَد
Ниўшндаҳро дил ба дард оварад
نیوشنده را دل به درد آورد
Ба рӯзӣ ки толеъи барӯманд буд
به روزی که طالع برومند بود
Назарҳо сазовори пайванд буд
نظرها سزاوار پیوند بود
Ҷаҳони ҷӯй бар расми обои хеш
جهانجوی بر رسم آبای خویش
Парии зодаро кард ҳамтои хеш
پریزاده را کرد همتای خویش
Ба расми каён низ паймон гирифт
به رسم کیان نیز پیمان گرفت
Вафо дар дилу меҳр дар ҷон гирифт
وفا در دل و مهر در جان گرفت
Дар он байъат аз баҳри тамкин ӯ
در آن بیعت از بهر تمکین او
Ба малики аҷами басти кобӣн ӯ
به ملک عجم بست کابین او
Бифармуд то кордонони даҳр
بفرمود تا کاردانان دهر
Дар ороиши оранди бозору шаҳр
در آرایش آرند بازار و شهر
Ба мнсўҷи хоразму дебои рӯм
به منسوج خوارزم و دیبای روم
Мтрз кунанд он ҳамаи марзу бум
مطرز کنند آن همه مرز و بوم
Сипоҳони бдонсон ки ме хостанд
سپاهان بدانسان که میخواستند
Ба дебо ва гавҳар биёростанд
به دیبا و گوهر بیاراستند
Кашиданд бар турраи кӯйу бом
کشیدند بر طرهٔ کوی و بام
Шақоӣқи нмтҳои биҷодаҳи фом
شقایق نمطهای بیجاده فام
Илмҳо ба гардун барафрохтанад
علمها به گردون برافراختند
Ҷаҳонро нўороишӣ сохтанд
جهان را نوآرایشی ساختند
Пар аз калла шуд кӯй ва бозорҳо
پر از کله شد کوی و بازارها
Дигаргуна шуд сиккаи корҳо
دگرگونه شد سکهٔ کارها
Нишонданд мутриб ба ҳар барзанӣ
نشاندند مطرب بههر برزنی
Ағонии сароеу барбати занӣ
اغانیسرایی و بربطزنی
Шукри рези он авди афрӯхта
شکر ریز آن عود افروخته
Адуро чу авду шукри сӯхта
عدو را چو عود و شکر سوخته
зи хезони тараф то лаб зинда равад
ز خیزانطرف تا لبِ زندهرود
Замини зиндаи гашт аз навой сурӯд
زمین زنده گشت از نوای سرود
з бас равад хезон ки аз ме расед
ز بس رود خیزان که از می رسید
Лаб ромашон равадро ме гузид
لب رامشان رود را میگزید
Гулоби сипоҳону машки тароз
گلاب سپاهان و مشک طراز
Сари шиша ва нофа карданд боз
سر شیشه و نافه کردند باز
Шафақи сурхи гули баста бар сури шоҳ
شفق سرخ گل بسته بر سور شاه
Тибқи пар шукр карда хуршеду моҳ
طبق پر شکر کرده خورشید و ماه
Сипеҳр аз шукри кӯшкии сохта
سپهر از شکر کوشکی ساخته
зи гули гунбадии дигари афрохта
ز گل گنبدی دیگر افراخته
Ҳамаи буму кишвари зи шодӣ ба ҷӯш
همه بوم و کشور ز شادی بهجوش
Мғнии баровардаи з ҳар сӯи хурӯш
مغنی برآورده ز هر سو خروش
Чу шаб ҷилва кард аз паранд сиёҳ
چو شب جلوه کرد از پرند سیاه
Рух ва зулф орост аз машку моҳ
رخ و زلف آراست از مشک و ماه
Садаф буд гуфтӣ магари моҳи чарх
صدف بود گفتی مگر ماه چرخ
Дарави ғолияи судаи аттори крх
درو غالیه سوده عطار کرخ
зи баҳри шаҳи он моҳи мшгини каманд
ز بهر شه آن ماه مشگین کمند
зи чашму даҳони сохт бодому қанд
ز چشم و دهان ساخت بادام و قند
Фиристод ҳар ду ба мшкўии шоҳ
فرستاد هر دو به مشکوی شاه
Ки дар хӯрд мшкў буд машку моҳ
که در خورد مشکو بود مشک و ماه
Дигар рӯз чун офтоби баланд
دگر روز چون آفتاب بلند
Арӯсона сар баркашид аз паранд
عروسانه سر برکشید از پرند
Дили шоҳи рӯм аз паии он арӯс
دل شاه روم از پی آن عروس
Ба шӯриш дар афтод чун занги рӯс
به شورش در افتاد چون زنگ روس
Яке маҷлис орост аз равад ва май
یکی مجلس آراست از رود و می
Ки минӯи з шармаш баровард хуй
که مینو ز شرمش برآورد خوی
Ба мелаҳв мекард бо меҳтарон
به می لهو میکرد با مهتران
Сару соғараш ҳар ду аз май гарон
سر و ساغرش هر دو از می گران
Бубахшед чандон дар он рӯзи ганҷ
ببخشید چندان در آن روز گنج
Ки омад замин аз кашӣдан ба ранҷ
که آمد زمین از کشیدن به رنج
Чу шаби ақди хуршеди дарҳами шикаст
چو شب عقد خورشید درهم شکست
Ақиқӣ дар омад шафақро ба даст
عقیقی در آمد شفق را به دست
Ба пирӯза бўсҳоқиш дод
به پیروزهٔ بوسحاقیش داد
Сухани байн ки бо бўсҳоқон фитод
سخن بین که با بوسحاقان فتاد
Малик ёфт бар коми дили дастрас
ملک یافت بر کام دل دسترس
Ба мшкўӣ мшгин фиристод кас
به مشکوی مشگین فرستاد کس
Ки то равшанакро чу равшани чароғ
که تا روشنک را چو روشن چراغ
Биоранд бо боғи пирои боғ
بیارند با باغ پیرای باغ
Чунин гуфт бо равшанаки модараш
چنین گفت با روشنک مادرش
зи равшани равони шоҳи Искандараш
ز روشن روان شاه اسکندرش
Ки ёқӯти яктои Искандарӣ
که یاقوت یکتای اسکندری
Чу ҳамтоӣ дар шуд ба ҳам гавҳарӣ
چو همتای دُر شد به همگوهری
Бад-ӣни ақди давлат паноҳӣ кунем
بدین عقد دولت پناهی کنیم
Ҳамон мерай ва подшоҳӣ кунем
همان میری و پادشاهی کنیم
Набояд сар аз ҳукм ӯ тофтан
نباید سر از حکم او تافتن
Ки натавон азу беҳтарӣ ёфтан
که نتوان ازو بهتری یافتن
Камар кун сари зулф бар бандагии ш
کمر کن سر زلف بر بندگیش
Ки фаррух буд бар ту фархундагии ш
که فرخ بود بر تو فرخندگیش
Ҷуз ӯ ҳар ки ӯ бо ту сар ме занад
جز او هر که او با تو سر میزند
Чу зулфи ту сар бар камар ме занад
چو زلف تو سر بر کمر میزند
Ба гӯши тугар ҳалқаи зар буд
به گوش تو گر حلقهٔ زر بود
Чу бе ӯ буд ҳалқа дар буд
چو بی او بوَد حلقهٔ در بود
Мудороӣ ӯ кун ки дорои мост
مدارای او کن که دارای ماست
Чу дорои дилаш бар мудорои мост
چو دارا دلش بر مدارای ماست
Пазируфти азуи духтари дили навоз
پذیرفت ازو دختر دلنواز
Пазируфтии сахт бо шарму ноз
پذیرفتی سخت با شرم و ناز
Парии зодаро аз паии базми шоҳ
پریزاده را از پی بزم شاه
Нишонданд дар маҳди заррин чу моҳ
نشاندند در مهد زرین چو ماه
Ба хилвати гуҳи хусрав ш тохтанд
به خلوتگه خسروش تاختند
зи назорагон парда пардохтанд
ز نظارگان پرده پرداختند
Пас он ки шуд пешкашҳои нағз
پس آن که شد پیشکشهای نغز
Ки бинандагонро барафрӯхт мағз
که بینندگان را برافروخت مغز
Сабки модари меҳрбони дасти барад
سبک مادر مهربان دست برد
Гиромии садафро ба дарёи супурд
گرامی صدف را به دریا سپرد
Ки аз тухми шоҳону гардани кашон
که از تخم شاهان و گردنکشان
Ҳамин як сеӣ сарви мондаи нишон
همین یک سهیسرو مانده نشان
Нагӯям гиромитарин гавҳарӣ
نگویم گرامیترین گوهری
Супурдам ба номитарин шавҳарӣ
سپردم به نامیترین شوهری
Падари куштае бе падари монда Эй
پدر کشتهای بی پدر ماندهای
Ятемии вилояти броФшондаҳ Эй
یتیمی ولایت برافشاندهای
Супурдам ба зинҳори Искандарӣ
سپردم به زنهار اسکندری
Ту донеу фардо ва он доварӣ
تو دانی و فردا و آن داوری
Пазируфти шоҳаншаҳ аз модараш
پذیرفت شاهنشه از مادرش
Ниҳоди афсари ҳамсарӣ бар сараш
نهاد افسر همسری بر سرش
Ба сӯсан супурданд шамшод ро
به سوسن سپردند شمشاد را
Чаман ҷой шуд сарви озод ро
چمن جای شد سرو آزاد را
Шаҳ аз лаъли он гавҳари шоҳвор
شه از لعل آن گوهر شاهوار
Ба гавҳар харидан даромад ба кор
به گوهر خریدن درآمد به کار
Парии чеҳра Эй дид каз дилбарӣ
پریچهرهای دید کز دلبری
Парастанда шуд пайкарашро парӣ
پرستنده شد پیکرش را پری
Хромндаҳи сарвии рутаби бор ӯ
خرامنده سروی رطب بار او
Шукри чошнии гири гуфтор ӯ
شکر چاشنیگیر گفتار او
Фарибандаи чашмии ҷФоҷўӣу тез
فریبنده چشمی جفاجوی و تیز
Давои бахши бемору бемори хез
دوا بخش بیمار و بیمار خیز
Араш кӯтаҳу зулфу гардани дароз
اَرِش کوته و زلف و گردن دراز
Лабӣ чун шукри хол бо ӯ ба роз
لبی چون شکر خال با او به راز
Занахи содау ғабғаби овехта
زنخ ساده و غبغب آویخته
Гулобии з ҳар чашмӣ ангехта
گلابی ز هر چشمی انگیخته
Ба хуноби парвардае чун ҷигар
به خوناب پروردهای چون جگر
Сар аз дида бар кардае чун басар
سر از دیده بر کردهای چون بصر
Ба ҳар шӯр каз лаби барангехтӣ
به هر شور کز لب برانگیختی
Намак бар дили хастае рехтӣ
نمک بر دل خستهای ریختی
Ба ҳар ханда ки зи лаби шукр рез кард
بههر خنده کهز لب شکرریز کرد
Шукри хандаеро маниш тез кард
شکر خندهای را منش تیز کرد
Рухӣ чун гулу оби гули рехта
رخی چون گل و آب گل ریخته
Миёни лоғар ва сина ангехта
میان لاغر و سینه انگیخته
Шикани гири гесуяш аз мшги ноб
شکن گیر گیسویش از مشگ ناب
Зада соя бар чашмаи офтоб
زده سایه بر چشمهٔ آفتاب
Сикандар ки он чашма ва соя дид
سکندر که آن چشمه و سایه دید
Бросўдаҳ шуд чун ба манзил расед
برآسوده شد چون به منزل رسید
Ба чашми вафо созгор омадаш
به چشم وفا سازگار آمدش
Дилаши барад чун дар канор омадаш
دلش برد چون در کنار آمدش
Ба коми дилаши танг дар бар гирифт
به کام دلش تنگ در بر گرفت
Вази он коми дили ком дил барграфт
وز آن کام دل کام دل برگرفت
Шудаи равшан аз равшанаки ҷон ӯ
شده روشن از روشنک جان او
зи фирдавси равшантар айвон ӯ
ز فردوس روشنتر ایوان او
Ҷаҳон бонӯаш хонд пайвастаи шоҳ
جهان بانوش خواند پیوسته شاه
Бар ӯ дошт ойини ҳишмати нигоҳ
بر او داشت آیین حشمت نگاه
Ки бедор ва бо шарму оҳиста буд
که بیدار و با شرم و آهسته بود
зи ногуфтаниҳо забони баста буд
ز ناگفتنیها زبان بسته بود
Калиди ҳамаи подшоҳӣ ки дошт
کلید همه پادشاهی که داشت
Бадв доду тоҷаши з гардун гузошт
بدو داد و تاجش ز گردون گذاشت
Яке соъат аз дидан рӯй ӯ
یکی ساعت از دیدن روی او
Шикеб нашуд то нашуд сӯй ӯ
شکیبا نشد تا نشد سوی او
Ба шодӣ дар он кишвар чун биҳишт
به شادی در آن کشور چون بهشت
Бросўд бо он биҳиштии сиришт
برآسود با آن بهشتیسرشت
Чу субҳ аз рухи рӯзи бурқаъи кушод
چو صبح از رخ روز برقع گشاد
Хутан бар ҳабаши доғи ҷузяти ниҳод
ختن بر حبش داغ جزیت نهاد
Хурӯс суроҳе даромад ба ҷӯш
خروس صراحی درآمد به جوش
Хурӯш аз сари хам ҳаме гуфт нӯш
خروش از سر خم همیگفت نوش
зи ҳалқи хурӯсони товуси дам
ز حلق خروسان طاووسدُم
Фурӯи рехт дар тосҳо хӯни хам
فرو ریخت در طاسها خون خُم
Майу маҷлиси шаҳ бар овози чанг
می و مجلس شه بر آواز چنگ
Ба рухсори гетӣ дар оварад ранг
به رخسار گیتی در آورد رنگ
Шаҳи ҳафт кишвар ба расми каён
شه هفت کشور به رسم کیان
Яке ҳафт чашмаи камар бар миён
یکی هفت چشمه کمر بر میان
Баромад чу хуршеди болои тахт
برآمد چو خورشید بالای تخت
Фалак дар ғуломӣ камар карда сахт
فلک در غلامی کمر کرده سخت
Бар оростаи базмӣ аз ноӣу нӯш
بر آراسته بزمی از نای و نوش
Ба Лутфӣ ки бинандаро баради ҳуш
به لطفی که بیننده را برد هوش
Нишонданд шоистагонро зи пой
نشاندند شایستگان را ز پای
Ба қадари ҳунар ҳар яке ҷусти ҷой
به قدر هنر هر یکی جُست جای
Шукри рехти мутриб ба ромишгар ӣ
شکر ریخت مطرب به رامشگری
Камари басти соқӣ ба ҷони парварӣ
کمر بست ساقی به جان پروری
зтарӣ ки мерафт раваду рубоб
ز تری که میرفت رود و رباب
Ҳавасро ҳамеи барад чун равад об
هوس را همیبرد چون رود آب
Сикандари сахоро сароғоз кард
سکندر سخا را سرآغاز کرد
Дар ганҷи Искандарӣ боз кард
در گنج اسکندری باز کرد
зи баси ганҷ додан ба Эрони сипоҳ
ز بس گنج دادن به ایران سپاه
зи домани гуҳар мавҷ зад бар кулоҳ
ز دامن گهر موج زد بر کلاه
Ҷаҳонро ба пероя ҳои навай
جهان را به پیرایههای نوی
Бророст аз халъати хусравӣ
برآراست از خلعت خسروی
Ҳамоно ки буд офтоби баланд
همانا که بود آفتاب بلند
Ҳамаи олам аз нур ӯ баҳраи манд
همه عالم از نور او بهرهمند
Баланди офтобӣ ки шуд ганҷи бахш
بلند آفتابی که شد گنجبخش
Ба додан нагардад тиҳӣ чун дурахш
به دادن نگردد تهی چون درخش
Ҷаҳон дор бахшанда бояд , на хас
جهاندار بخشنده باید، نه خس
Хисоли ҷаҳон дорӣ инасту бас
خصال جهانداری اینست و بس