Биёи соқии он оби оташи хаёл
بیا ساقی آن آب آتش خیال
ДроФкн бидон кҳрбогўни суфол
درافکن بدان کهرباگون سفال
Гўорндаҳи обии казин тираи хок
گوارنده آبی کزین تیره خاک
Бадв шояд андӯҳро шасти пок
بدو شاید اندوه را شست پاک
Шабии равшан аз рӯзу рухшанда тар
شبی روشن از روز و رخشندهتر
Маии зи офтобии дрФшндаҳ тар
مهی ز آفتابی درفشندهتر
зи сарсабзии гунбади тобнок
ز سرسبزی گنبد تابناک
Зумуррад шудаи лавҳи Тифлони хок
زمرد شده لوح طفلان خاک
Ситора бар он лавҳи зебои зи сим
ستاره بر آن لوح زیبا ز سیم
Навиштаи басии ҳарф аз умеду бим
نوشته بسی حرف از امید و بیم
Дабирӣ ки он ҳарфҳоро шинохт
دبیری که آن حرفها را شناخت
Дарин ғор беғӯр манзил насохт
درین غار بیغور منزل نساخت
Ба шуғли ҷаҳони ранҷи бурдан чаҳ суд ?
به شغل جهان رنج بردن چه سود؟
Ки рӯзӣ ба кӯшиш нишоед фузуд
که روزی به کوشش نشاید فزود
Ҷаҳон ғам наярзад ба шодии гароӣ
جهان غم نیرزد به شادی گرای
На каз баҳр ғам кардаанд ин сарой
نه کز بهر غم کردهاند این سرای
Ҷаҳон аз паии шодӣу дилхушии сет
جهان از پی شادی و دلخوشیست
На аз баҳри бедоду меҳнати кашии сет
نه از بهر بیداد و محنتکشیست
Дар ин ҷой сахтӣ нагирем сахт
در این جای سختی نگیریم سخت
Аз ин чоҳ бе бен барорем рахт
از این چاه بی بن برآریم رخت
Май шодиовар ба шодӣ наҳем
می شادیآور به شادی نهیم
зи шодии ниҳода ба шодии диҳем
ز شادی نهاده به شادی دهیم
Чу дай рафт ва фардо наомад падед
چو دی رفت و فردا نیامد پدید
Ба шодии як имшаб бибояд бурид
به شادی یک امشب بباید برید
Чунон ба ки имшаб тамошо кунем
چنان به که امشب تماشا کنیم
Чу фардо расад кор фардо кунем
چو فردا رسد کار فردا کنیم
Ғам номдаҳ хӯрд натавон ба зӯр
غم نامده خورد نتوان به زور
Ба базм андарун рафт натавон ба гӯр
به بزم اندرون رفت نتوان به گور
Макун ҷузи тараб дар май андеша Эй
مکن جز طرب در می اندیشهای
Падедаст бозор ҳар чаҳ пеша Эй
پدید است بازار هر چه پیشهای
Чаҳ бояд ба худ бар ситами доштан ?
چه باید به خود بر ستم داشتن؟
Ҳамаи солаи худро ба ғами доштан ?
همه ساله خود را به غم داشتن؟
Чаҳ печем дар олами печи печ ?
چه پیچیم در عالم پیچ پیچ؟
Ки ҳеҷаст азуи суду сармояи ҳеҷ
که هیچ است ازو سود و سرمایه هیچ
Гурезем аз ин кӯчгоҳи раҳил
گریزیم از این کوچگاه رحیل
Аз он пеш кофтем дар пои пел
از آن پیش کافتیم در پای پیل
Хӯрем ончӣ аз мо ба гӯрӣ хуранд
خوریم آنچه از ما به گوری خوَرند
Барем ончӣ аз мо ба ғорат баранд
بریم آنچه از ما به غارت برند
Агар баради хоҳии чунон моя бар
اگر برد خواهی چنان مایه بر
Ки бурданди пешинагон дигар
که بردند پیشینگان دگر
Агар тарсӣ аз раҳзану боҷи хоҳ
اگر ترسی از رهزن و باجخواه
Ки ғорат кунад ончӣ бинад ба роҳ
که غارت کند آنچه بیند به راه
Ба дарвеши даҳ ончии дории нахуст
به درویش ده آنچه داری نخست
Ки бунгоҳи дарвешро кас наҷуст
که بنگاه درویش را کس نجست
Набинӣ ки даҳ як даҳони хароҷ
نبینی که دَه یک دهان خراج
Ба даҳлез дарвеш дузданд боҷ ?
به دهلیز درویش دزدند باج؟
Чаҳ зирак шуд он марди бунёди санҷ
چه زیرک شد آن مرد بنیاد سنج
Ки вайронаро сохт борӯй ганҷ
که ویرانه را ساخت باروی گنج
Чу таърихи як рӯза дорад ҷаҳон
چو تاریخ یکروزه دارد جهان
Чаро ганҷи садсолаи дории ниҳон ?
چرا گنج صدساله داری نهان؟
Биё то нишинем ва шодӣ кунем
بیا تا نشینیم و شادی کنیم
Шабӣ дар ҷаҳон киқбодӣ кунем
شبی در جهان کیقبادی کنیم
Як имшаби з давлат ситонем дод
یک امشب ز دولت ستانیم داد
зи дайу з фардо наёрем ёд
ز دی و ز فردا نیاریم یاد
Битарсем аз онҳо казу суд нест
بترسیم از آنها کزو سود نیست
Казин пешаи андеша хўшнўд нест
کزین پیشه اندیشه خوشنود نیست
Бдончи одамиро буд дастрас
بدانچ آدمی را بود دسترس
Бакӯшем то хуш барояд нафас
بکوشیم تا خوش برآید نفس
Ба чораи дили хештан хуш кунем
به چاره دل خویشتن خوَش کنیم
На чандон ки тани наъл оташ кунем
نه چندان که تن نعل آتش کنیم
Дамиро ки сармоя аз зиндагӣаст
دمی را که سرمایه از زندگیست
Ба талхии супурдан на Фрхндгист
به تلخی سپردن نه فرخندگیست
Чунон барзани ин дам ки додаш диҳӣ
چنان برزن این دم که دادش دهی
Ки бодаши диҳигар ба бодаши диҳӣ
که بادش دهی گر به بادش دهی
Фидо кун дирами хуши дилиро бсич
فدا کن درم خوشدلی را بسیچ
Ки арзон буд дил харидан ба ҳеҷ
که ارزان بود دل خریدن به هیچ
зи баҳри дирами тунд ва бдхў мабош
ز بهر درم تند و بدخو مباش
Ту бояд ки бошӣ , дирам гӯ мабош
تو باید که باشی، درم گو مباش
Машав дар ҳисоби ҷаҳони сахти гир
مشو در حساب جهان سختگیر
Ҳамаи сахтгирӣ буд сахти мейр
همه سختگیری بود سخت میر
Ба осонгузорӣ дамӣ май шумор
به آسانگذاری دمی میشمار
Ки осони зайди марди осони гузор
که آسان زید مرد آسانگذار
Шабии фарруху соъатии арҷманд
شبی فرخ و ساعتی ارجمند
Буд шодмонии дарави дилписанд
بود شادمانی درو دلپسند
Гузориш чунин мекунад ҷавҳарӣ
گزارش چنین میکند جوهری
Суханро ба ёқӯти Искандарӣ
سخن را به یاقوت اسکندری
Ки Искандари он шаб ба меҳри тамом
که اسکندر آن شب به مهر تمام
Ба ёди лаби дӯст пар кард ҷом
به یاد لب دوست پر کرد جام
Ба нӯшин лаби он ҷомро нӯш кард
به نوشین لب آن جام را نوشکرد
зи лаби ҷомро ҳалқа дар гӯш кард
ز لب جام را حلقه در گوش کرد
Нишаста ба кирдори сарви ҷавон
نشسته به کردار سرو جوان
Ки гуҳи лолаи резади гуҳии арғавон
که گه لاله ریزد گهی ارغوان
зи анбари хаттӣ бар гул ангехта
ز عنبر خطی بر گل انگیخته
Бар гули ҷаҳони оби гули рехта
بر گل جهان آب گل ریخته
Ҳам аз фатҳи душмани дилаши шод буд
هم از فتح دشمن دلش شاد بود
Ҳам аз дӯстяши хонаи обод буд
هم از دوستیش خانه آباد بود
Талаб кард ёри длором ро
طلب کرد یار دلارام را
Парии пайкари нозии андом ро
پری پیکر نازی اندام را
з номаҳрамон кард харгаҳи тиҳӣ
ز نامحرمان کرد خرگه تهی
Самоъу самоъовар харгаҳӣ
سماع و سماع آور خرگهی
Бутии фарқу гесуи броростаҳ
بتی فرق و گیسو برآراسته
Муродӣ ба сад орзӯи хоста
مرادی به صد آرزو خواسته
Лаб аз нордонаи диловезтар
لب از ناردانه دلاویزتر
Забон аз тбрзди шукри резтар
زبان از طبرزد شکر ریزتر
Даҳонеу чашмӣ ба андозаи танг
دهانی و چشمی به اندازه تنگ
Яке роҳ дил зад яке роҳи чанг
یکی راه دل زد یکی راه چنگ
Сари оғӯшу гесуии ънбрФшон
سر آغوش و گیسوی عنبرفشان
Расани вор дар атфи домани кашон
رسنوار در عطف دامنکشان
Трозндаҳи маҷлису базмгоҳ
طرازندهٔ مجلس و بزمگاه
Навозандаи чанг дар чанги шоҳ
نوازندهٔ چنگ در چنگ شاه
Ба фармони шаҳи чангро соз кард
به فرمان شه چنگ را ساز کرد
Дар дарҷи гавҳари зи лаб боз кард
دَرِ دُرجِ گوهر ز لب باز کرد
Ки аз шодии имшаби ҷаҳонро нависат
که از شادی امشب جهان را نویست
Ҳамаи шодӣ аз давлат хусравӣаст
همه شادی از دولت خسرویست
Ба ҳангоми гули хуш буд рӯзгор
به هنگام گل خوش بود روزگار
Бихандади ҷаҳон чун бихандади баҳор
بخندد جهان چون بخندد بهار
Чу хуршед равшан барояд ба авҷ
چو خورشید روشن برآید به اوج
зи равшани ҷаҳони барзанади нури мавҷ
ز روشن جهان برزند نور موج
Сабо чун даройад ба дебо гарӣ
صبا چون درآید به دیباگری
Замини рӯмии оради ҳавои шштрӣ
زمین رومی آرد، هوا ششتری
Гули сурх чун каллаи бандад ба боғ
گل سرخ چون کله بندد به باغ
Фурӯзад з ҳар ғунчае сад чароғ
فروزد ز هر غنچهای صد چراغ
Сикандар чу пирӯзии орад ба чанг
سکندر چو پیروزی آرد به چنگ
На зебо буд оинаи зери занг
نه زیبا بود آینه زیر زنگ
Чу Кайхусрав ар мешавад ҷоми гир
چو کیخسرو ار میشود جامگیر
Чаро ҷоми холӣ буд бар сарир ?
چرا جام خالی بود بر سریر؟
Маликгар зи ҷамшеди болотрст
ملک گر ز جمشید بالاترست
Рухи ман зи хуршед волотар аст
رخ من ز خورشید والاتر است
Шаҳ ар шуд Фаридуни зарринаи кафш
شه ار شد فریدون زرینه کفش
Ба фатҳаши манам Ковиёнии дирафш
به فتحش منم کاویانی درفش
Шаҳ ар киқбод баланд афсараст
شه ار کیقباد بلند افسرست
Марои афсар аз машк ва аз анбараст
مرا افسر از مشک و از عنبرست
Шаҳ ар ҳаст коўси фирӯзаи тоҷ
شه ار هست کاوس فیروزه تاج
зи ман боядаш хостани тахти оҷ
ز من بایدش خواستن تخت عاج
Шаҳ ар чун сулаймон шавад диўбнд
شه ار چون سلیمان شود دیوبند
Маро дар ҷаҳон ҳаст девона чанд
مرا در جهان هست دیوانه چند
Шаҳ ар зонка олам гирифт эй шигифт
شه ار زانکه عالم گرفت ای شگفت
Ман онро гирифтам ки олам гирифт
من آنرا گرفتم که عالم گرفت
Агарчӣ каманди ҷаҳонгири шоҳ
اگرچه کمند جهانگیر شاه
Фитодаи сет бар гардани меҳру моҳ
فتادهست بر گردن مهر و ماه
Камандии ман аз зулфи брсозмш
کمندی من از زلف برسازمش
Натарсам ба гардани дрондозмш
نترسم به گردن دراندازمش
Гар ӯро камандӣ буд моҳи гир
گر او را کمندی بود ماهگیر
Марои ҳам камандӣ буд шоҳи гир
مرا هم کمندی بود شاهگیر
Гар ӯ новак андозад аз зӯри даст
گر او ناوک اندازد از زور دست
Марои ғамза новак андоз ҳаст
مرا غمزهٔ ناوکانداز هست
Гар ӯ ҳарба дорад ба хӯни рехтан
گر او حربه دارد به خون ریختن
Ман аз чеҳра хӯн донам ангехтан
من از چهره خون دانم انگیختن
Гар ӯ қасди шамшер бозӣ кунад
گر او قصد شمشیربازی کند
Забонам ба шамшер бозӣ кунад
زبانم به شمشیر بازیکند
Гар ӯ лухтӣ аз зари برارد ба дӯш
گر او لختی از زر برآرد به دوش
Ду лухтӣаст зулфин ман гирди гӯш
دو لختی است زلفین من گرد گوش
Гар ӯро яке тавқ бар мураккаб аст
گر او را یکی طوق بر مرکب است
Марои байн ки даҳ тавқ бар ғабғаб аст
مرا بین که ده طوق بر غبغب است
Гар ӯ ҳуққа ҳо дорад аз лаъл ва дар
گر او حقهها دارد از لعل و دُر
Марои ҳуққа Эй ҳаст аз лаъли пар
مرا حقهای هست از لعل پر
Гар айдун ки ёқӯт ӯ конӣ аст
گر ایدون که یاقوت او کانی است
Марои лаб чу ёқӯт румонӣ аст
مرا لب چو یاقوت رمانی است
Гар ӯ чархро ҳаст анҷуми шинос
گر او چرخ را هست انجم شناس
Марои анҷум чарх доранд пос
مرا انجم چرخ دارند پاس
Гар ӯро илм ҳаст болои сар
گر او را علم هست بالای سر
Марои сад илм ҳаст берун дар
مرا صد علم هست بیرون در
Гар ӯ шоҳ олам шуд аз сарварӣ
گر او شاه عالم شد از سروری
Манам шоҳи хубон ба ҷони парварӣ
منم شاه خوبان به جان پروری
Чу бурқаъи барандозам аз рӯй хеш
چو برقع براندازم از روی خویش
Надорам ҷаҳонро ба як мӯии хеш
ندارم جهان را به یک موی خویش
Чу бар маи кашами гесуии анбарин
چو بر مه کشم گیسوی عنبرین
Ба гесуи кашами моҳро бар замин
به گیسو کشم ماه را بر زمین
Чу танги шукр дар ақиқ оварам
چو تنگ شکر در عقیق آورم
зи пистаи шароб рҳиқ оварам
ز پسته شراب رحیق آورم
Рҳиқм ба рақс оварад об ро
رحیقم به رقص آورد آب را
Ақиқам муфарраҳ диҳад хоб ро
عقیقم مفرّح دهد خواب را
зи маи тавқ хоҳӣ бибин ғабғабам
ز مه طوق خواهی ببین غبغبم
зи қанд ар намак бояд инак лабам
ز قند ار نمک باید اینک لبم
Бад-ӣни қанди ков бо шикархандӣ аст
بدین قند کاو با شکرخندی است
Дар бӯсаи байн чун самарқандӣ аст
در بوسه بین چون سمرقندی است
Агар кимиёи сангро зар кунад
اگر کیمیا سنگ را زر کند
Насими ман аз хок анбар кунад
نسیم من از خاک عنبر کند
Суҳайли Ямани тобро бо адим
سهیل یمن تاب را با ادیم
Ҳамон шуд ки буии маро бо насим
همان شد که بوی مرا با نسیم
Ба чашмии дили хаста бирён кунам
به چشمی دل خسته بریان کنم
Ба чашмӣ дигар ғорат ҷон кунам
به چشمی دگر غارت جان کنم
Аз ин сӯ кунам сайду бнўозмш
از این سو کنم صید و بنوازمش
Вази онсӯ ба дарёи дрондозмш
وز آنسو به دریا دراندازمش
Фиребам ба дармону сӯзам ба дард
فریبم به درمان و سوزم به درد
Манам кин кунам ҷузи ман ин кас накард
منم کاین کنم جز من این کس نکرد
Агар роҳибам бинад аз роҳи давр
اگر راهبم بیند از راه دور
Баради саҷда чун ҳербади пеши нур
برد سجده چون هیربد پیش نور
Вагар зоҳидӣ бошад аз хораи санг
وگر زاهدی باشد از خاره سنگ
Дрорм ба рақсаш ба як бонги чанг
درآرم به رقصش به یک بانگ چنگ
Кунам сими корӣ ки симини танам
کنم سیمکاری که سیمین تنم
Вале қуфли ганҷинаро нашканам
ولی قفل گنجینه را نشکنم
Дар боғи моро ки шуд нопадид
در باغ ما را که شد ناپدید
Биҷузи боғбон кас надонад калид
بجز باغبان کس نداند کلید
Рутабҳоитар гарчи дорам басӣ
رطبهای تر گرچه دارم بسی
Биҷузи хор хшгм набинад касе
بجز خار خشگم نبیند کسی
Гулобам вале дардисар май даҳум
گلابم ولی دردسر میدهم
Намаки хоҳи худро ҷигар май даҳум
نمک خواه خود را جگر میدهم
Магар дид шаби туркӣ рӯй ман
مگر دید شب ترکی روی من
Ки чун холи ман гашти ҳиндӯии ман
که چون خال من گشت هندوی من
Магари моҳи нави кон ҳилолӣ кунад
مگر ماه نو کان هلالی کند
Ба умеди ман хона холӣ кунад
به امید من خانه خالی کند
Чу зулфами даройад ба бозӣгарӣ
چو زلفم درآید به بازیگری
Ба дом оварад пои Кебеки дарӣ
به دام آورد پای کبک دری
Биногвашам ар бргшоиди ниқоб
بناگوشم ار برگشاید نقاب
Даҳони гул сурх гардад пари об
دهان گل سرخ گردد پر آب
Занахро чу брсозм аз зулфи банд
زنخ را چو برسازم از زلف بند
Ба оби муъаллақи дрорми каманд
به آب معلق درارم کمند
Чу пайдо кунам лутфи андом ро
چو پیدا کنم لطف اندام را
Сарин башиканам мағзи бодом ро
سرین بشکنم مغز بادام را
Чу соиди гушойами зи бозуии нарм
چو ساعد گشایم ز بازوی نرم
Саманро варақ дарнавардам зи шарм
سمن را ورق درنوردم ز شرم
Шукри чошнии гир нӯш манаст
شکر چاشنیگیر نوش منست
Гуҳари ҳалқа дар гӯш гӯш манаст
گهر حلقه در گوش گوش منست
Даҳонами гарави баст бо муштарӣ
دهانم گرو بست با مشتری
Гарави барад ков дорад ангуштарӣ
گرو برد کاو دارد انگشتری
Ҷанобӣ ки бо гул хӯрам нӯши бод
جنابی که با گل خورم نوش باد
Марои ёду гулро фаромӯши бод
مرا یاد و گل را فراموش باد
Як афсуни чашмам ба Бобул расед
یک افسون چشمم به بابل رسید
Казу омад он ҷодуиҳо падед
کزو آمد آن جادوییها پدید
зи ҷаъдами яке мӯӣ бар чини гузашт
ز جعدم یکی موی بر چین گذشت
Казу машк шуд нофи оҳӯ ба дашт
کزو مشک شد ناف آهو به دشت
Чу ҳалқа кунам зулф бар тарафи гӯш
چو حلقه کنم زلف بر طرف گوش
Биё то дили рафтаи бинии зи ҳуш
بیا تا دل رفته بینی ز هوش
Киришма чу дар чашм маст оварам
کرشمه چو در چشم مست آورم
Сад аз дасти рафта ба даст оварам
صد از دست رفته به دست آورم
Дилиро ки сари сӯии роҳи афканам
دلی را که سر سوی راه افکنم
Намоями занах то ба чоҳи афканам
نمایم زنخ تا به چاه افکنم
зи мӯе ба ошиқи даҳуми тавқу тоҷ
ز مویی به عاشق دهم طوق و تاج
Ба бӯеи зи хлхи ситонами хароҷ
به بویی ز خَلُّخ ستانم خراج
Ба султонии чини нуҳуми меҳри мум
به سلطانی چین نهم مُهر موم
Занами панҷ навбат ба тороҷи рӯм
زنم پنج نوبت به تاراج روم
Ҷигари гӯшаи чинёнм ба хол
جگر گوشه چینیانم به خال
Чароғи дили рўмёнм ба фол
چراغ دل رومیانم به فال
Тбрзди даҳум чун шавам хоби хез
طبرزد دهم چون شوم خواب خیز
Тбрхўни занам чун кунам ғамзаи тез
طبرخون زنم چون کنم غمزه تیز
Лабами лаълро корсозӣ кунад
لبم لعل را کارسازی کند
Хаёлам ба хуршед бозӣ кунад
خیالم به خورشید بازی کند
Муғи дайри симин санам хондам
مغ دیر سیمین صنم خواندم
Санами хонаи боғ Ирам донадам
صنم خانهٔ باغ ارم داندم
Чу шуд нор пистонам ангехта
چو شد نار پستانم انگیخته
зи бустони дил нор шуд рехта
ز بستان دل نار شد ریخته
зи ноРом ки норанҷ наврӯзӣ аст
ز نارم که نارنج نوروزی است
Киро бахти гӯйӣ киро рӯзӣаст ?
که را بخت گویی که را روزی است؟
Мубораки дарахтам ки бар дӯстам
مبارک درختم که بر دوستم
Баровари гулам гарчи дар пӯстам
برآور گلم گرچه در پوستم
Ману оби сурху сари сабзи шоҳ
من و آب سرخ و سر سبز شاه
Ҷаҳони гӯи фурӯи шӯ ба оби сиёҳ
جهان گو فرو شو به آب سیاه
Баронам ки дастон ба кор оварам
برآنم که دستان به کار آورم
Чу чанги худаш дар канор оварам
چو چنگ خودش در کنار آورم
Гуҳии бӯса бар чашми масташи даҳум
گهی بوسه بر چشم مستش دهم
Гуҳии зулфи худро ба дасташи даҳум
گهی زلف خود را به دستش دهم
Ба шартӣ кунам ҷони худ ҷой ӯ
به شرطی کنم جان خود جای او
Ки ҳаргиз нтобам сар аз пой ӯ
که هرگز نتابم سر از پای او
Чунон хусбам аз меҳри он офтоб
چنان خسبم از مهر آن آفتاب
Ки сар дар қиёмат барорам зи хоб
که سر در قیامت برآرم ز خواب
Гар обӣаст гӯ зиндагонӣ диҳад
گر آبیست گو زندگانی دهد
Вагар соя эй гӯ ҷавонӣ диҳад
وگر سایهای گو جوانی دهد
Кунад васли ман зиндагонии дароз
کند وصل من زندگانی دراز
Ҷавонии даҳум чун даройам ба ноз
جوانی دهم چون درآیم به ناز
Сикандар ба ҳайвон хато ме равад
سکندر به حیوان خطا میرود
Ман ин ҷои Сикандар куҷо меравад ?
من اینجا سکندر کجا میرود؟
Агар роҳи зулмот май боядаш
اگر راه ظلمات میبایدش
Сари зулфи ман роҳи бнмоидш
سر زلف من راه بنمایدش
Вагар зонка ҷӯяд зи ёқӯти ранг
وگر زانکه جوید ز یاقوت رنگ
Ҳамон оварад оби ҳайвон ба чанг
همان آورد آب حیوان به چنگ
Лаби ман ки ёқӯти рахшон дар ӯст
لب من که یاقوت رخشان در اوست
Басии чашма чун оби ҳайвон дар ӯст
بسی چشمه چون آب حیوان در اوست
Ҷаҳони хсрўо чанд гардани кашӣ ?
جهان خسروا چند گردن کشی؟
Бар ин об ҳайвон машав оташӣ
بر این آب حیوان مشو آتشی
Прирўим ва чун парӣ дар паранд
پریرویم و چون پری در پرند
Чу дили бастае дар парӣ дар мабанд
چو دل بستهای در پری در مبند
Маро бо ту дар бод ва бастан мабод
مرا با تو در باد و بستن مباد
Шикани боди лекин шикастан мабод
شکن باد لیکن شکستن مباد
Баси ин санги сахт аз дил ангехтан
بس این سنگ سخت از دل انگیختن
Ба нозуки дилон дар наёмихтан
به نازک دلان در نیامیختن
Макун туркӣ эй майли ман сӯии ту
مکن ترکی ای میل من سوی تو
Ки тарки туам балки ҳиндӯии ту
که ترک توام بلکه هندوی تو
Бад-ӣни осмонии замини туам
بدین آسمانی زمین توام
зи чинам вале дрдчини туам
ز چینم ولی دردچین توام
Гули ман гулии сояи прўрднист
گل من گلی سایه پروردنیست
Ки соя ба хуршеди дрхўрднист
که سایه به خورشید درخوردنیست
Чу ман мива дар сояи хонаи бас
چو من میوه در سایهٔ خانه بس
Ки нохуш буд миваи хонаи рас
که ناخوش بود میوهٔ خانهرس
Марои худ ту райҳони хушбӯии гир
مرا خود تو ریحان خوشبوی گیر
зи райҳон буд хонаро ногузир
ز ریحان بود خانه را ناگزیر
Раҳо кун ба нахҷӣри ин Кебеки боз
رها کن به نخجیر این کبک باز
Битарс аз уқобони нахҷӣри соз
بترس از عقابان نخجیر ساز
Рутаби кови расида буд бар дарахт
رطب کاو رسیده بود بر درخت
Ба сустӣ расад гар нагиряш сахт
به سستی رسد گر نگیریش سخت
Наёбӣ зи ман ба ҷгрхўораҳ Эй
نیابی ز من به جگرخوارهای
Ҷгрхўораҳ эй на шукри бора Эй
جگرخوارهای نه شکر بارهای
Чаҳ дилҳо ки хӯн шуд зи хӯн хӯрданам
چه دلها که خون شد ز خون خوردنم
Чаҳ хӯнҳо ки мондаи сет дар гарданам
چه خونها که ماندهست در گردنم
Ба довар шудам бо шукри борҳо
به داور شدم با شکر بارها
Маро беш аз ӯ буд бозорҳо
مرا بیش از او بود بازارها
Ба овозу чеҳраи кашу дилкашам
به آواز و چهره کش و دلکشم
Ҳамон хуши ҳамин хуши хуши андари хушам
همان خوش همین خوش خوش اندر خوشم
Чу соқӣ шавам менабошад ҳаром
چو ساقی شوم می نباشد حرام
Чу мутриб шавам нӯши резади зи ҷом
چو مطرب شوم نوش ریزد ز جام
Чу бар равад дастон кунам дасти хуш
چو بر رود دستان کنم دست خوش
Кунам маст вонгаҳ шавам масти каш
کنم مست وانگه شوم مست کش
зи даври ин чунин дилбарӣ ҳо кунам
ز دور این چنین دلبریها کنم
Дар оғӯши ҷони парварӣ ҳо кунам
در آغوش جانپروریها کنم
Баробари даҳуми дидаро дили хушӣ
برابر دهم دیده را دلخوشی
Чу дар бркшндм кунам дили кашӣ
چو در برکشندم کنم دل کشی
Ману нолаи чангу нўшинаҳ май
من و نالهٔ چنگ و نوشینه می
зи ман ошиқон кӣ шикебанд кӣ ?
ز من عاشقان کی شکیبند کی؟
Чу ту шаҳриёрӣ буд ёри ман
چو تو شهریاری بود یار من
Чаҳ бошад ба ҷузи хуррамии кори ман ?
چه باشد به جز خرمی کار من؟
Чу ман нест андари ҷаҳони кас ба ком
چو من نیست اندر جهان کس به کام
Азон нест андари ҷаҳонам ба ном
ازان نیست اندر جهانم به نام
Чу бар зад диловези чангӣ ба чанг
چو بر زد دلاویز چنگی به چنگ
Чунин қавлӣ аз қанди унноби ранг
چنین قولی از قند عناب رنگ
Даромад шаҳ аз меҳри он нӯши ноз
درآمد شه از مهر آن نوشناز
Бидон ҷираи Кебек чун ҷираи боз
بدان جره کبک چون جره باز
Тзрў баҳорӣ даромад ба ғанҷ
تذرو بهاری درآمد به غنج
Бурун омад аз маҳди заррини туранҷ
برون آمد از مهد زرین ترنج
Саро буд холӣу маъшуқаи маст
سرا بود خالی و معشوقه مست
Аннан рафт як бораи дилро зи даст
عنان رفت یک باره دل را ز دست
Шабии хилвату моҳрӯеи чунон
شبی خلوت و ماهرویی چنان
Азу чун тавон дркшидни Аннан ?
ازو چون توان درکشیدن عنان؟
Гавазни ҷавонро бияфканад шер
گوزن جوان را بیفکند شیر
Ба тороҷгоҳш даромад далер
به تاراجگاهش درآمد دلیر
Ба сайд ҳўосл даромад уқоб
به صید حواصل درآمد عقاب
Ба меҳмонӣ моҳ рафт офтоб
به مهمانی ماه رفت آفتاب
Замонӣ чу шукр лабаш ме гузид
زمانی چو شکر لبش میگزید
Замонӣ чу нешикараш май мазид
زمانی چو نیشکرش میمزید
Ба бар даргирифт он самани сина ро
به بر درگرفت آن سمن سینه را
з дар меҳри бардошти ганҷина ро
ز دَر مُهر برداشت گنجینه را
Нахурда меӣ дид равшани гўор
نخورده میی دید روشنگوار
Яке боғ дар бастаи пари себу нор
یکی باغ در بسته پُرِ سیب و نار
Ақиқии нёзрдаҳ бар меҳри хеш
عقیقی نیازرده بر مُهر خویش
Нигинӣ ба алмос ногашта риш
نگینی به الماس ناگشته ریش
Начида гулии хори барчӣда Эй
نچیده گلی خار برچیدهای
Биҷузи боғбон , марди нодида Эй
بجز باغبان، مرد نادیدهای
Аз он гармӣу оташи афзӯн шудан
از آن گرمی و آتش افزون شدن
зи ҷавшандаи хӯни хости берун шудан
ز جوشنده خون خواست بیرون شدن
зи ширини забон шукр ангехтанд
ز شیرین زبان شکر انگیختند
Чу шеру шукр дарҳам овехтанд
چو شیر و شکر درهم آویختند
Ба ҳам дрхзидаҳи ду сарви баланд
به هم درخزیده دو سرو بلند
Ба бодому равғани дарафтодаи қанд
به بادام و روغن درافتاده قند
Ду пай ҳар ду чун лофи алиф хам зада
دو پی هر دو چون لاف الف خم زده
Ду ҳарф аз яке ҷинс дарҳам зада
دو حرف از یکی جنس درهم زده
Чу лўлўии носуфтаро лаъли сифт
چو لولوی ناسفته را لعل سفت
Ҳам осуд лўлў ва ҳам лаъл хуфт
هم آسود لولو و هم لعل خفت
Сикандар бидон чашмаи зиндагӣ
سکندر بدان چشمه زندگی
Басӣ кард шодӣу фархундагӣ
بسی کرد شادی و فرخندگی
Чунин чанд шаби дил ба шодии супурд
چنین چند شب دل به شادی سپرد
Вазони марҳалаи рахти беруни набард
وزان مرحله رخت بیرون نبرد