Аз он ҷумлаи ин буд як достон

از آن جمله این بود یک داستان

Ки бар гуфт аз сирати расатон

که بر گفت از سیرت راستان

Ки перӣ даромад бногаҳи зи роҳ

که پیری درآمد بناگه ز راه

Нишони хост аз ходими хонақоҳ

نشان خواست از خادم خانقاه

Ба иззат дар овараду бншондш

به عزّت در آورد و بنشاندش

Ба лафзи адаб офарин хондаш

به لفظ ادب آفرین خواندش

Ба хизмат бар устод ва тимор кард

به خدمت بر استاد و تیمار کرد

Ба лутфаши муроот бисёр кард

به لطفش مراعات بسیار کرد

Дигар рӯз рафтам ба дидори шайх

دگر روز رفتم به دیدار شیخ

Тақарруб намудем ба осори шайх

تقرّب نمودم به آثار شیخ

Ба дил гуфтам ин пер бо фару зеб

به دل گفتم این پیر با فرّ و زیب

Футуҳӣ бузургаст моро зи ғайб

فتوحی بزرگ است ما را ز غیب

Аҷаб бахшишӣ дорад ин сабзи пӯш

عجب بخششی دارد این سبز پوش

Надонам Хизри хўонмш ё сурӯш

ندانم خضر خوانمش یا سروش

Замонии баромад ба ман гуфт ахӣ

زمانی برآمد به من گفت اخی

Чу ту мизбонии бад-ӣни фаррухӣ

چو تو میزبانی بدین فرّخی

Маро чанд маҳрӯми дории зи об

مرا چند محروم داری ز آب

Азин бҳтрки ташнаро бозёб ?

ازین بهترک تشنه را بازیاب؟

Чу маълум кардам ки аз ман чаҳ хост

چو معلوم کردم که از من چه خواست

Ббўсидмши даст ва бар пой хост

ببوسیدمش دست و بر پای خاست

Ҳакӣмона хлўтгҳӣ доштем

حکیمانه خلوتگهی داشتیم

Дигар гӯна бо худ раҳе доштем

دگر گونه با خود رهی داشتیم

Ба хлўтгҳши барадам аз хонақоҳ

به خلوتگهش بردم از خانقاه

Ки бе ман нарафтӣ каси он ҷойгоҳ

که بی من نرفتی کس آن جایگاه

Ниҳодами яке шиша ӣ роҳи пеш

نهادم یکی شیشه ی راح پیش

На бегонаро роҳ додам на хеш

نه بیگانه را راه دادم نه خویش

Ғанимати дарафтод ва бишитофтам

غنیمت درافتاد و بشتافتم

Қазо карда ӣ умр дарёфтам

قضا کرده ی عمر دریافتم

Биёсудам аз суҳбаташи ҳафта Эй

بیاسودم از صحبتش هفته ای

Чу ороми дил , дидаи ошуфта Эй

چو آرام دل، دیده آشفته ای

Ба ман гуфт рӯзии ҷаҳони дидаи мард

به من گفت روزی جهان دیده مرد

Ки хоҳам яке тўФ бозор кард

که خواهم یکی طوف بازار کرد

Муҳиммии дарафтоду муштии ҳисоб

مهمّی درافتاد و مشتی حساب

Ғуломӣ равон кардамаш дар рикоб

غلامی روان کردمش در رکاب

Чу дар шаҳр шуд шайхи ногуҳи ғулом

چو در شهر شد شیخ ناگه غلام

Азу бозпас монад ва шуд бо мақом

ازو بازپس ماند و شد با مقام

Замонии з ҳар ҷониби шаҳри гашт

زمانی ز هر جانب شهر گشت

Маҷоли таваққуфи зи ҳад дар гузашт

مجال توقّف ز حد در گذشت

Чу хуршед бар қулла ки нишаст

چو خورشید بر قلّه که نشست

Сабки марди дарвоза , дарвозаи баст

سبک مرد دروازه، دروازه بست

Ҷӯи лангари пас дар форуманд пер

جو لنگر پس در فروماند پیر

Ба дарюза кардани баромади фақир

به دریوزه کردن برآمد فقیر

зи хумораи бастади яке кӯзаи роҳ

ز خمّاره بستد یکی کوزه راح

Ниҳон кард дар зери ҷомаи салоҳ

نهان کرد در زیر جامه صلاح

зи қассоби ҳам як манӣ гӯшт ёфт

ز قصّاب هم یک منی گوشت یافت

Раҳи масҷидии ҷусту онҷои шитофт

ره مسجدی جست و آنجا شتافت

Ҷӯ масҷид шуд аз халқи холӣ , фақир

جو مسجد شد از خلق خالی، فقیر

Паёпай фурӯрихт май ногузир

پیاپی فروریخت می ناگزیر

Танури дарунаши бтФт аз шароб

تنور درونش بتفت از شراب

Ба буии кабобаш ҷигар шуд кабоб

به بوی کبابش جگر شد کباب

Бузади оташу шмъчаҳ эй бар фурухт

بزد آتش و شمعچه ای بر فروخت

Магари бӯрё буд лухтӣ бсухт

مگر بوریا بود لختی بسوخت

Вазони гӯшти чизе бар оташи ниҳод

وزان گوشت چیزی بر آتش نهاد

Чу шуд гарми азуи меъда ором дод

چو شد گرم ازو معده آرام داد

Чу шуд масти болин аз он кӯза кард

چو شد مست بالین از آن کوزه کرد

Бихуфт аз ҷаҳон бе хабари пермард

بخفت از جهان بی خبر پیرمرد

Яке омаду одат аз сргрФт

یکی آمد و عادت از سرگرفت

Ба мисбоҳи қандилҳо дар гирифт

به مصباح قندیل ها در گرفت

Димоғаши магари холӣ аз хамр буд

دماغش مگر خالی از خمر بود

Шигифт омадаш кони уфӯнати шунӯд

شگفت آمدش کان عفونت شنود

Чу дайри Муғон буд пари буи май

چو دیر مغان بود پر بوی می

Ба болин пер омад ва гуфт ҳай

به بالین پیر آمد و گفت هی

Гиребон гирифташ з ҷо баркашид

گریبان گرفتش ز جا برکشید

Ки ту кистӣ , чист ин эй палид

که تو کیستی، چیست این ای پلید

Варақи порае чанд нопоки пер

ورق پاره ای چند ناپاک پیر

Магар дарҳам оварда бад бо ҳасир

مگر درهم آورده بد با حصیر

Фитод оташи ғайраташи дрнҳод

فتاد آتش غیرتش درنهاد

Ҳаме гуфт кини пери кофари ниҳод

همی گفت کین پیر کافر نهاد

Бар оташ ниҳодаст мусҳафи дареғ

بر آتش نهادست مصحف دریغ

Ҳамин дами бабрами сарашро ба теғ

همین دم ببرّم سرش را به تیغ

Дарави басти лат ҳар ки дидаш чунон

درو بست لت هر که دیدش چنان

Ба шшдри ҷаҳонии кашону занон

به ششدر جهانی کشان و زنان

Хабар шуд аз он шайхи ислом ро

خبر شد از آن شیخ اسلام را

Талаб кард он пухтаи хом ро

طلب کرد آن پخته خام را

Ббхшўд бар шайхи ошуфтаи кор

ببخشود بر شیخ آشفته کار

Якеро бифармуд ковро биор

یکی را بفرمود کاو را بیار

Бадв гуфт эй пери фартути маст

بدو گفت ای پیر فرتوت مست

Бигӯ то мусулмонӣ ар бути параст

بگو تا مسلمانی ار بت پرست

Бигуфто мусулмонаму пери роҳ

بگفتا مسلمانم و پیر راه

Чунин рафт бар ман қазои илоҳ

چنین رفت بر من قضای اله

Бадв гуфт масҷид чаҳ ҷой май аст

بدو گفت مسجد چه جای می است

Ба дайни ту ин расми боз аз кӣ аст

به دین تو این رسم باز از کی است

Бигуфто шаби тор ва ман бе паноҳ

بگفتا شب تار و من بی پناه

Магар бар ман Иблис зад дӯши роҳ

مگر بر من ابلیس زد دوش راه

Бадв гуфт бар оташ эй тираи рӯз

بدو گفت بر آتش ای تیره روز

Каломи худо дев гуфтат бисӯз

کلام خدا دیو گفتت بسوز

Бигуфто сухани ҷуз ба ҳуҷҷат магӯӣ

بگفتا سخن جز به حجّت مگوی

Ки на ранг монад ин суханро на буи

که نه رنگ ماند این سخن را نه بوی

Гирифтаст бар шайхи ӣнҷои басӣ

گرفتست بر شیخ اینجا بسی

Каломи худо чун бисӯзад касе

کلام خدا چون بسوزد کسی

Бихон оятӣ аз каломи худо

بخوان آیتی از کلام خدا

Бибин то з сар сӯхтаст ар зи по

ببین تا ز سر سوختست ار ز پا

Варақи пораегар бар оташ бсухт

ورق پاره ای گر بر آتش بسوخت

Ба ман бар чаҳ бояд ҷаҳонӣ фурухт

به من بر چه باید جهانی فروخت

Ба ҳуҷҷат чу ин нукта илзом кард

به حجّت چو این نکته الزام کرد

Асар дар дили шайх ислом кард

اثر در دل شیخ اسلام کرد

Пас аз баҳри таскини ғавғои халқ

پس از بهر تسکین غوغای خلق

Дар андохти шарҳӣ бар изои халқ

در انداخت شرحی بر ازای خلق

Ба навъе ки буд он фириштаи сифот

به نوعی که بود آن فرشته صفات

зи чанг ъФорит додаш наҷот

ز چنگ عفاریت دادش نجات

Пас онгаҳ бадв гуфт тадбири соз

پس آنگه بدو گفت تدبیر ساز

Бирав хоҷа кинҳо ндонанд роз

برو خواجه کاینها ندانند راز

зи ман чанд динори бустони пагоҳ

ز من چند دینار بستان پگاه

Ба манзилгаҳи аввалин рӯзи роҳ

به منزلگه اوّلین روز راه

Басӣҷ сафар кун ки ҷой ту нест

بسیج سفر کن که جای تو نیست

Дарин шаҳр то метуоне наист

درین شهر تا می توانی نایست

Равон шуд дигар рӯзи шайхи фузул

روان شد دگر روز شیخ فضول

Бидонҷо ки бад аз нахусташи нузул

بدانجا که بد از نخستش نزول

Ахии бози барадаш ба хилвати сарой

اخی باز بردش به خلوت سرای

Вале шайхро бар сафар буд рой

ولی شیخ را بر سفر بود رای

Бадв моҷаро бозгуфт аз нахуст

بدو ماجرا بازگفت از نخست

Сухан кард охир ба азми дуруст

سخن کرد آخر به عزم درست

Бибин бар ту ингар на бахшоиш аст

ببین بر تو این گر نه بخشایش است

зи бахти ҷавонат чаҳ осоиш аст

ز بخت جوانت چه آسایش است

Бирав дар ҷавонӣ бидон қадари пер

برو در جوانی بدان قدر پیر

Ҷавонӣ ба перона аз сари мгир

جوانی به پیرانه از سر مگیر

Бибахшоӣ бар Тифлу перу ғариб

ببخشای بر طفل و پیر و غریب

Ки аз ҳақ биёбӣ ҷазои ани қариб

که از حق بیابی جزا عن قریب

Худованди шоҳо вале пурваро

خداوند شاها ولی پرورا

Адуи банди лшкршкни сФдро

عدو بند لشکرشکن صفدرا

Далерӣ намудем хато карда ам

دلیری نمودم خطا کرده ام

Сухани резаи пеш ту оварда ам

سخن ریزه پیش تو آورده ام

Валикин ту рӯем намӯдӣу роҳ

ولیکن تو رویم نمودی و راه

Вагарнаи кӣми ман , ману садри шоҳ ?

وگرنه کیَم من، من و صدر شاه؟

Ба таҳсину лутфи ту мстзҳрм

به تحسین و لطف تو مستظهرم

Ки дорад қабули ту мстбшрм

که دارد قبول تو مستبشرم

Чу арбоби ҳикмат туфайл тавонад

چو ارباب حکمت طفیل تواند

Гуруҳи аФозли з хайл тавонад

گروه افاضل ز خیل تواند

Басаст ин ба дунёу дайни ҳосилам

بس است این به دنیا و دین حاصلم

Ки дар зумраи бандагони дохилам

که در زمره بندگان داخلم

Марои бас буд рост бишинав зи ман

مرا بس بود راست بشنو ز من

Ки ҳастам ба даврони шоҳи змн

که هستم به دوران شاه زمن

Ҷавон буд ва шуд пери пешати раҳе

جوان بود و شد پیر پیشت رهی

Рухӣ чун баӣ бромид баӣ

رخی چون بهی برامید بهی

Асар кард перӣ ба бахти ҷавон

اثر کرد پیری به بخت جوان

Бибахшоӣ бар бандаи нотавон

ببخشای بر بنده ناتوان

Кунунам ки мӯӣ сияҳ шуд сифед

کنونم که موی سیه شد سفید

Бибояд бурид аз ҷавонии умед

بباید برید از جوانی امید

Шабам рӯз шуд то чунин бандаи вор

شبم روز شد تا چنین بنده وار

Камар бастаам бар дар шаҳриёр

کمر بسته ام بر در شهریار

Нзорӣ чу дар бандагӣ пер шуд

نزاری چو در بندگی پیر شد

Забуни ҳамчуи бози малах гир шуд

زبون همچو باز ملخ گیر شد

Дилу дасту самъ ва басар шуд заъиф

دل و دست و سمع و بصر شد ضعیف

Кудурати пазируфти табъи латиф

کدورت پذیرفت طبع لطیف

Мизоҷи ҷавонӣ дигар гӯна шуд

مزاج جوانی دگر گونه شد

Дигар чанд гӯям нашуд , чун нашуд ?

دگر چند گویم نشد، چون نشد؟

Чу сайлоб перӣ даромад з дар

چو سیلاب پیری درآمد ز در

Умед саломат набошад дигар

امید سلامت نباشد دگر

Халалҳо таваллуд кунад дар мизоҷ

خلل ها تولد کند در مزاج

Ки перӣ буд иллатӣ бе алоҷ

که پیری بود علتی بی علاج

Ба тадриҷи нуқсони пазиради хирад

به تدریج نقصان پذیرد خرد

Хирадманди худ ҳеҷ азин нанигарад

خردمند خود هیچ ازین ننگرد

Ҷаҳони орият боз хоҳад гирифт

جهان عاریت باز خواهد گرفت

Хиради доман роз хоҳад гирифт

خرد دامن راز خواهد گرفت

зи мо ҳар чаҳ кор омад он ме равад

ز ما هر چه کار آمد آن می رود

Ба мо колбуд монад ва ҷон ме равад

به ما کالبد ماند و جان می رود

Ба мо омад аз ибтидои нарми нарм

به ما آمد از ابتدا نرم نرم

Кунун бозпас меравад гарми гарм

کنون بازپس میرود گرم گرم

Аз он нофа бӯе бимонадасту бас

از آن نافه بویی بماندست و بس

Зҷон гуфт ва гӯйӣ бимонадасту бас

زجان گفت و گویی بماندست و بس