Ҳавоу муроди худовандгор

هوا و مراد خداوندگار

Ббоист бар худ кунад ихтиёр

ببایست بر خود کند اختیار

Чу хоҳӣ ки бошӣ зи хосони шоҳ

چو خواهی که باشی ز خاصان شاه

Ҳиҷоби ту бар гирам аз пеши моҳ

حجاب تو بر گیرم از پیش ماه

Бабри дӯстӣ аз қаринони хеш

ببُر دوستی از قرینان خویش

Мабар пеш бо душманони кӣна беш

مبر پیش با دشمنان کینه بیش

Ҳар он кас ки бо шоҳ ёрасту дӯст

هر آن کس که با شاه یارست و دوست

Турои ёри шоиста ва дӯст ӯст

ترا یار شایسته و دوست اوست

Бирав дӯсти дораш агар душман аст

برو دوست دارش اگر دشمن است

Малики байн , чаҳ карт ба оҳрмн аст

مَلَک بین، چه کارت به آهرمن است

Ту бо дӯстони худовандгор

تو با دوستان خداوندگار

Адоват макун , тухми пайванди кор

عداوت مکن، تخم پیوند کار

Адуро агар чанд хирадасту хор

عدو را اگر چند خُردست و خوار

Забунаши мгиру заъифаши мадор

زبونش مگیر و ضعیفش مدار

Шунидӣ ки бежан ба ҳумон чаҳ кард

شنیدی که بیژن به هومان چه کرد

зи сарсар чу тӯфон баровард гирд

ز صرصر‌ چو طوفان برآورد گرد

Аз он подшо бо касе хеш нест

از آن پادشا با کسی خویش نیست

Ки дар малики ҷузи подшо беш нест

که در مُلک جز پادشا بیش نیست

Касеро ки иқбол ӯ раҳ намӯд

کسی را که اقبال او ره نمود

Маҳалаш баровард ва қадараш фузуд

محلّش برآورد و قدرش فزود

Ба хизмат ба ҷое расониди кор

به خدمت به جایی رسانید کار

Ки шуд бар сар оварда рӯзгор

که شد بر سر آورده روزگار

зи хешонаш аз мартабат бигузаранд

ز خویشانش از مرتبت بگذراند

Маҳали рафеъаш бидонҷо расонад

محلّ رفیعش بدانجا رساند

Ндонӣ варои ҷузи худовандгор

ندانی ورا جز خداوندگار

Набошӣ биҷузи бандаи бурдбор

نباشی بجز بنده بردبار

Чу қудрати биафзояду ҷоҳу мол

چو قدرت بیفزاید و جاه و مال

Манеҳ дар димоғ аз фузулии маҳол

منه در دماغ از فضولی محال

Набояд ки монад ба таъзими шоҳ

نباید که ماند به تعظیم شاه

зи тақсири ту як сари мӯии роҳ

ز تقصیر تو یک سر موی راه

Ки шарти ту дар бандагӣ бандагӣ аст

که شرط تو در بندگی بندگی است

Дигар ҳар чаҳ гӯйӣ парокандагӣ аст

دگر هر چه گویی پراکندگی است

Набошад мазоҳи ҳамаи рӯзаи нек

نباشد مزاح همه روزه نیک

зи тинат муяссар нагардад валек

ز طینت میسّر نگردد ولیک

Мазоҳӣ ки аҳл сафо доштанд

مزاحی که اهل صفا داشتند

з рӯй латофат раво доштанд

ز روی لطافت روا داشتند

Се шартаст дар тинати ҳазлу лоғ

سه شرط است در طینت هزل و لاغ

Ки доранд ҷоиз ба кунҷи фироқ

که دارند جایز به کُنج فراغ

Яке дӯстии содиқи муҳтамил

یکی دوستی صادق محتمل

Ки бошад ба меҳрат гарав карда дил

که باشد به مهرت گرو کرده دل

Миёни ту ва ӯ набошад ҳиҷоб

میان تو و او نباشد حجاب

Набошад мазоҳи чунин бе ҳисоб

نباشد مزاح چنین بی حساب

Дувуми мавзеи хилвати баста дар

دوم موضع خلوت بسته در

Ки воқиф нагардад бар он парда дар

که واقف نگردد بر آن پرده در

Сеюм онки дашному фӯҳшу ҷафо

سوم آنک دشنام و فحش و جفا

Намонад дар он то бимонад сафо

نماند در آن تا بمانَد صفا

Чу зин бигузарӣ ҷой иззат намонад

چو زین بگذری جای عزّت نماند

Суханро набояд ба иззати нишонд

سخن را نباید به عزّت نشاند

Бипарҳез дар садри шоҳ аз мазоҳ

بپرهیز در صدر شاه از مزاح

Ҷавонӣ , мабар оби ҷоҳ аз мазоҳ

جوانی، مبَر آب جاه از مزاح

Чу машҳури гардӣ ба бозӣу лоғ

چو مشهور گردی به بازی و لاغ

Намонад турои равғанӣ дар чароғ

نماند ترا روغنی در چراغ

Ба афсӯси хнднд дар чашми ту

به افسوس خندند در چشم تو

Ғалат мекунам блак бар хашми ту

غلط می کنم بلک بر خشم تو

Шавад аз ту дар синаҳо кӣна ҳо

شود از تو در سینه ها کینه ها

Маёзор аз хештани сина ҳо

میازار از خویشتن سینه ها

Бҷд бош дар боби шойистагӣ

بجِد باش در باب شایستگی

Ба рФқу мудороу оҳистагӣ

به رفق و مدارا و آهستگی

Макун ҳазли пайваста бо мардумон

مکن هزل پیوسته با مردمان

Ки куллӣ шаванд аз ту дилҳо румон

که کلّی شوند از تو دل ها رمان

Ҷузи онро ки ин пеша ӯст бас

جز آن را که این پیشه اوست بس

Набошад писандида бар ҳечкас

نباشد پسندیده بر هیچکس

Агар дар миёни саволу ҷавоб

اگر در میان سؤال و جواب

Сари шаҳ фурӯ шуд замонӣ ба хоб

سر شَه فرو شد زمانی به خواب

Раво нест бар ҷой кардани ситез

روا نیست بر جای کردن ستیز

Сабки хез , оҳистаи беруни гурез

سبک خیز، آهسته بیرون گریز

Хатарҳо буд дар чунон ҷойгоҳ

خطر ها بُوَد در چنان جایگاه

Буруни шӯи зи тӯҳмати фаротари зи роҳ

برون شو ز تهمت فراتر ز راه

Никуӣ накард он суханҳо тамом

نکویی نکرد آن سخن ها تمام

Нишоед ки беруни рӯми зи он мақом

نشاید که بیرون روم ز آن مقام

Ки хизмат ба тӯҳмат мубаддил кунӣ

که خدمت به تهمت مبدّل کنی

Ҳамаи саъйу кӯшиш маъаттал кунӣ

همه سعی و کوشش معطّل کنی

Чу бархестӣ боз биншин зи давр

چو برخاستی باز بنشین ز دور

Ки ин ғайбатат беҳтараст аз ҳузур

که این غیبتت بهتر است از حضور

Чу бедор шуд шоҳ заҳмат мабар

چو بیدار شد شاه زحمت مبر

Ки бошад гарон карда аз хоби сар

که باشد گران کرده از خواب سر

Агар худ шавад бо сари он сухан

اگر خود شود با سر آن سخن

Туро боз хонд таваққуф макун

ترا باز خواند توقف مکن

Вагарнаи сбкрўҳ чун бод бош

وگرنه سبکروح چون باد باش

На зафту гронҷон чу фӯлод бош

نه زفت و گرانجان چو فولاد باش

Ба ту подшогар муҳиммии супурд

به تو پادشا گر مهمی سپرد

Ки бефоидааст андари он ранҷи барад

که بی فایده است اندر آن رنج برد

Ту бар Фўри фармон ӯ рад макун

تو بر فور فرمان او رد مکن

Бигӯяш ки номумкинаст ин сухан

بگویش که ناممکن است این سخن

Мъозоллаҳ алҳақ дурӯғу муҷоз

معاذالله الحق دروغ و مجاز

Ҳўолти бадв чун тавон кард боз

حوالت بدو چون توان کرد باز

зи худ коҳилӣ ҳам набояд намӯд

ز خود کاهلی هم نباید نمود

Чаҳ тадбир , ҳарч аз азал бӯда буд

چه تدبیر، هرچ از ازل بوده بود

Чу бечораи гаштӣ мисолӣ бихоҳ

چو بیچاره گشتی مثالی بخواه

Ки чун пеши гирам ба фармони шоҳ

که چون پیش گیرم به فرمان شاه

Чу амраш бидон кор пайваста шуд

چو امرش بدان کار پیوسته شد

Дар дафъи якборагӣ баста шуд

در دفع یکبارگی بسته شد

Бадв гар барояд ба саъии ту кор

بدو گر برآید به سعی تو کار

Мадони ҷуз ба бахти худовандгор

مدان جز به بخت خداوندگار

зи тадбир ӯ дону рои савоб

ز تدبیر او دان و رای صواب

Агар об шуд оташ ,у оташи об

اگر آب شد آتش، و آتش آب

Вагар брнёиди биҷузи аҷзи хеш

وگر برنیاید بجز عجز خویش

Мабар ҳеҷ узр аз каму Киеви пеш

مبر هیچ عذر از کم و کیف پیش

Ба аҷзи худ он ба ки тан дар диҳӣ

به عجز خود آن به که تن در دهی

Ғалати ҷониби подшо чун наҳй

غلط جانب پادشا چون نهی

Чу кӯшида бошӣ ба вусъ ва тавон

چو کوشیده باشی به وسع و توان

Азин моҷаро дар гузаштани тавон

ازین ماجرا در گذشتن توان

Чу уфтад зимоми муродат ба каф

چو افتد زمام مرادت به کف

Броиии зи дарга ба болои саф

برآیی ز درگه به بالای صف

Ҳазар кун аз ин чори хислати ҳазар

حذر کن از این چار خصلت حذر

Ба фарзанд омӯзад ин раҳи падар

به فرزند آموزد این ره پدر

зи корӣ ки бигузашту номади накӯ

ز کاری که بگذشت و نامد نکو

Макун сарзаниши шоҳро ва магӯ

مکن سرزنش شاه را و مگو

Ки нокарданӣ кардӣу носавоб

که ناکردنی کردی و ناصواب

Мадаи ҷуз ба ваҷҳи тлтФи ҷавоб

مده جز به وجه تلطف جواب

Вагар онч хоҳад зарурати макрад

و گر آنچ خواهد ضرورت مکرد

Ситезаи мпўиид ва бар ваии магарад

ستیزه مپویید و بر وی مگرد

Магӯяш ки ман нестам бо ту ёр

مگویش که من نیستم با تو یار

Нахоҳам ?хитой ту кард ихтиёр

نخواهم خطای تو کرد اختیار

Вагар чун тамаъ бар Муродии ниҳод

و گر چون طمع بر مرادی نهاد

Ба ҳарчи ихтиёри худ аз даст дод

به هرچ اختیار خود از دست داد

Набояд фурӯ бастан он дар бирав

نباید فرو بستن آن در برو

Магари ҷуз ба тадриҷи як дар бирав

مگر جز به تدریج یک در برو

Вагар чун ба тадбир корӣ нишаст

وگر چون به تدبیر کاری نشست

Ки фатҳӣ аз оташ бар ояд зи даст

که فتحی از آتش بر آید ز دست

Матарсонаш аз оқибат бар муҷоз

مترسانش از عاقبت بر مجاز

Ки огаҳи Не аз паии стар роз

که آگه نیی از پی ستر راز

На ҳарчи одамиро ба дил бар гузашт

نه هرچ آدمی را به دل بر گذشت

Замонаи биҷузи ҳам бар он сони бгшт

زمانه بجز هم بر آن سان بگشت

На ба ҳар яқинӣ ва бар ҳар шаккӣ

نه به هر یقینی و بر هر شکی

Шавад ҳукми тақдир бо он яке

شود حکم تقدیر با آن یکی

Марв бо хилофи дили шаҳриёр

مرو با خلاف دل شهریار

Сари хеши хоҳии дил ӯ бидор

سر خویش خواهی دل او بدار

Мубин низ дар сӯрати подшоҳ

مبین نیز در صورت پادشاه

Макун дар ҷамолаши паёпаии нигоҳ

مکن در جمالش پیاپی نگاه

Назар бар замини гиру сари пеши дор

نظر بر زمین گیر و سر پیش دار

Ба ҳаш бошу поси дили хеши дор

به هش باش و پاس دل خویش دار

Чаҳ гуяд сухан бо ту ҳушёр бош

چه گوید سخن با تو هشیار باش

Ба гӯшу дилу фаҳм дар кор бош

به گوش و دل و فهم در کار باش

Валикин ба такрори баъзе сухан

ولیکن به تکرار بعضی سخن

Ба миқдори ҳоҷат аъодт макун

به مقدار حاجت اعادت مکن

Ки шоҳон аз онҳо ки зирак таранд

که شاهان از آن ها که زیرک ترند

Буд каз раҳи аҷаб ғайрат баранд

بود کز ره عجب غیرت برند

Чу афъоли эшон бидонад касе

چو افعال ایشان بداند کسی

Тҳрзи намояд аз он касе басӣ

تحرز نماید از آن کسی بسی

Агар никхўоҳӣ ба худ бад махоҳ

اگر نیکخواهی به خود بد مخواه

Бипарҳез аз маърази иштибоҳ

بپرهیز از معرض اشتباه

Чу хоҳӣ ки аз касе набинӣ зиён

چو خواهی که از کسی نبینی زیان

Фурӯи дуз ва барбанд чашму забон

فرو دوز و بربند چشم و زبان

Миёни баста дар садри хизмат чу мӯр

میان بسته در صدر خدمت چو مور

Буруни ои гунг ва дарун бош кӯр

برون آی گنگ و درون باش کور

Чунон бош бар подшои меҳрбон

چنان باش بر پادشا مهربان

Ки дилро мавҷад кунӣ бо забон

که دل را موجد کنی با زبان

Ҳар он дил ки бар ҷӯшад аз оби меҳр

هر آن دل که بر جوشد از آب مهر

Бигардонад аз роҳату ранҷи чеҳр

بگرداند از راحت و رنج چهر

Кунад меҳрбони бандаи озод ро

کند مهربان بنده آزاد را

Бигардонад аз хеши бедод ро

بگرداند از خویش بیداد را

Чу бар подшо меҳрбонӣ кунӣ

چو بر پادشا مهربانی کنی

Бар иқлӣмҳо қаҳрамонӣ кунӣ

بر اقلیم ها قهرمانی کنی

Бипушади либоси ҳунари айби ту

بپوشد لباس هنر عیب تو

Замонаи براردи сар аз ҷайби ту

زمانه برآرد سر از جیب تو

Гуноҳӣ ки аз меҳрбон шуд падед

گناهی که از مهربان شد پدید

Ҷаҳонаши хати афв дар сар кашид

جهانش خط عفو در سر کشید

Нагиранд азуи ҷуз ба саҳву хато

نگیرند ازو جز به سهو و خطا

Ниҳандаш ба ҳақи мустаҳаққи ато

نهندش به حق مستحق عطا

Насиҳат шуморанд агар сахт гуфт

نصیحت شمارند اگر سخت گفت

Ғанимат ниҳанд аз бидод , ар бигуфт

غنیمت نهند از بداد، ار بگفت

Қабуласт фии алҷмлаҳ зу ҳар чаҳ кард

قبول است فی الجمله زو هر چه کرد

Бирав меҳрбон бошу озоди мард

برو مهربان باش و آزاد مرد

Шикваӣаст дар хотири мардумон

شکوهی است در خاطر مردمان

Аз он кӯ расад пеши шаҳ ҳар замон

از آن کو رسد پیش شه هر زمان

Ндонанд кандар дили пешкор

ندانند کاندر دل پیشکار

Чаҳ моя шиквааст аз шаҳриёр

چه مایه شکوه است از شهریار

Чу бар шер бошад нишаста касе

چو بر شیر باشد نشسته کسی

Вази он шери тарсндаи мардуми басӣ

وز آن شیر ترسنده مردم بسی

Набошанд огаҳи зи марди далер

نباشند آگه ز مرد دلیر

Ки бар хеш меларзад аз ҳавли шер

که بر خویش می لرزد از هول شیر

Ба садри надимӣ чу гаштии қарин

به صدر ندیمی چو گشتی قرین

Макаши хештанро ба чархи барин

مکش خویشتن را به چرخ برین

Машав пеши махдуми густохи гӯй

مشو پیش مخدوم گستاخ گوی

Бирезади малики оби густох рӯй

بریزد ملک آب گستاخ روی

Ки густохӣ аз пойгоҳи баланд

که گستاخی از پایگاه بلند

Басии муътабарро ба хорӣ фиканд

بسی معتبر را به خواری فکند

Ба чизе дигар дил накун мштғл

به چیزی دگر دل نکن مشتغل

Ба кӯш бау ҳуш ва ба ҷон ва ба дил

به کوش به و هوش و به جان و به دل

Суханҳои ӯ нақш кун бар замир

سخن های او نقش کن بر ضمیر

Ду чашм аз лаби подшо бар мгир

دو چشم از لب پادشا بر مگیر

Вагар чанд донистае он сухан

وگر چند دانسته ای آن سخن

Адаб нест албата зоҳир макун

ادب نیست البته ظاهر مکن

Вагар бози гӯйӣ на некӯ буд

وگر باز گویی نه نیکو بود

Нкўҳидни дониш ӯ буд

نکوهیدن دانش او بود

Чунон гӯ ки ин худ ҳадис навост

چنان گو که این خود حدیث نواست

Ки илҳом бар хотир хусрав аст

که الهام بر خاطر خسرو است

Ту фаръӣу аслати худовандгор

تو فرعی و اصلت خداوندگار

Наёрад чу беасл шуд фаръи бор

نیارد چو بی اصل شد فرع بار

Салоҳи ту дар равнақ асл ӯст

صلاح تو در رونق اصل اوست

Ки ӯ асл ва фаръаст ва ту мағзу пӯст

که او اصل و فرعست و تو مغز و پوست

Салоҳи худ ӣнҷо раҳо кун зи даст

صلاح خود اینجا رها کن ز دست

Каз он ба салоҳӣ ва корят ҳаст

کز آن به صلاحی و کاریت هست

Салоҳи ту дар хизмати подшост

صلاح تو در خدمت پادشاست

Чу хизмати ббоист карт равост

چو خدمت ببایست کارت رواست

Чу хоҳӣ ки карт нагардад табоҳ

چو خواهی که کارت نگردد تباه

Макун ҳеҷ тақсир дар кори шоҳ

مکن هیچ تقصیر در کار شاه

Ба ҷои ту ӯро басӣ чокаранд

به جای تو او را بسی چاکرند

Ки айвони хизмат ба кайвон баранд

که ایوان خدمت به کیوان برند

Туро нест ало дар шаҳриёр

ترا نیست الا در شهریار

Яке подшоҳаст аз садҳазор

یکی پادشاه است از صدهزار

Ба айбу ҳунари хешу пайванди шоҳ

به عیب و هنر خویش و پیوند شاه

Шариканд бо ӯ накӯ кун нигоҳ

شریک اند با او نکو کن نگاه

Ба ҳурмат назар кун ба аҳволашон

به حرمت نظر کن به احوالشان

Накӯи гӯй аз афъолу ақволашон

نکو گوی از افعال و اقوالشان

Вагар айби бинӣ дар эшон бапуш

وگر عیب بینی در ایشان بپوش

Ба шаҳи айбашон боз гардад , хамӯш

به شه عیبشان باز گردد، خموش

Ба чашми ту афъолу аъмоли шоҳ

به چشم تو افعال و اعمال شاه

Набояд ки чизеи намояди табоҳ

نباید که چیزی نماید تباه

Писандидаи дон ҳар чаҳ ӯ кард ва гуфт

پسندیده دان هر چه او کرد و گفت

Ки сиррӣаст дар зимн ҳар як наҳуфт

که سری است در ضمن هر یک نهفت

Вагар бар дилат бугзарад нописанд

و گر بر دلت بگذرد ناپسند

Аз онҷонб албата сӯрат мабанд

از آنجانب البته صورت مبند

Хатое ки бинии ҷуз аз худ мадон

خطایی که بینی جز از خود مدان

Аз онҷо накӯ меравад , бади мадон

از آنجا نکو می رود، بد مدان

зи нодонӣ хештан кун қиёс

ز نادانی خویشتن کن قیاس

Ғалат аз хатои бинии худ шинос

غلط از خطا بینی خود شناس

Наме доне эй озмудаи ҷаҳон

نمی دانی ای آزموده جهان

Чу беморро талх бошад даҳон

چو بیمار را تلخ باشد دهان

Агар об ширин диҳандаш бихӯрад

اگر آب شیرین دهندش بخورد

Надонад зи таъми сабр фарқ кард

نداند ز طعم صبر فرق کرد

Вагар айб гирад касе барканор

و گر عیب گیرد کسی برکنار

Ба чашмаши фурӯи шӯ чу дандони мор

به چشمش فرو شو چو دندان مار

Бабр зу вагар худ ҳамаи ҷони тест

ببر زو و گر خود همه جان تست

Ки ҳам душмани хеши ҳам зон тест

که هم دشمن خویش هم زان تست

Ба шнът макун айб бар ваии дуруст

به شنعت مکن عیب بر وی درست

Ки бар вай буд воҷиби он бози ҷуст

که بر وی بود واجب آن باز جست

Чаҳ доне ки дорӣ малик манеҳён

چه دانی که داری ملک منهیان

Ба ҳар сӯ ва ту ғофили андари миён

به هر سو و تو غافل اندر میان

Ки пӯшидаи айбаши биҷӯянди боз

که پوشیده عیبش بجویند باز

Пас онгуна ба хилват бигӯянд боз

پس آنگونه به خلوت بگویند باز

Чу бар сӯрат айб ёбад вуқуф

چو بر صورت عیب یابد وقوف

Фурӯ шавед аз лавҳи дили он ҳуруф

فرو شوید از لوح دل آن حروف

Вагар бе иҷозаи ти намое ба шоҳ

و گر بی اجازه ت نمایی به شاه

Шавад ширау ранҷа зон антбоаҳ

شود شیره و رنجه زان انتباه

Буд ҳам ки гардии гарон бар дилаш

بود هم که گردی گران بر دلش

Наёрӣ буруни сар аз он мушкилаш

نیاری برون سر از آن مشکلش

Турогар зи анвоъ чизе накӯаст

ترا گر ز انواع چیزی نکوست

Ки он дар хур подшоҳӣ ӯст

که آن در خور پادشاهی اوست

Аз он пеши кӯ зон хабар дор шуд

از آن پیش کو زان خبر دار شد

?агаи тӯҳфаи барадӣ сазовор шуд

اگه تحفه بردی سزاوار شد

Яқини дон ки зойеъ намонад яқин

یقین دان که ضایع نماند یقین

Дарахтӣ буд бор ӯ офарин

درختی بود بار او آفرین

Вагар бози дорӣу огоҳи гашт

وگر باز داری و آگاه گشت

Наёрад ба қаҳр аз сари он гузашт

نیارد به قهر از سر آن گذشت

Чу бастанд аз ту ба нохўшдлӣ

چو بستاند از تو به ناخوشدلی

Буд ҳосили кор бе ҳосилӣ

بود حاصل کار بی حاصلی

Вагар бози нстонд аз ту ба қаҳр

وگر باز نستاند از تو به قهر

Шавадгар буд фии алмисли нӯши заҳр

شود گر بود فی المثل نوش زهر

Кроҳитш аз ту дар дил бимонад

کراهیتش از تو در دل بماند

Ҳамаи саъйу ҷаҳди ту ботил бимонад

همه سعی و جهد تو باطل بماند

Буд худ ки чун арза кардӣ бирав

بود خود که چون عرضه کردی برو

Наёрад бидон ҳимматаши сари фурӯ

نیارد بدان همتش سر فرو

Чу бахшад ба ту бози пинҳони мадор

چو بخشد به تو باز پنهان مدار

На аз шаҳриёрон на аз шаҳриёр

نه از شهریاران نه از شهریار

Аз он баҳра бурдор ва бар хури тамом

از آن بهره بردار و بر خور تمام

Малик аз ту осӯдаи дили вассалом

ملک از تو آسوده دل والسلام

Бибин то чаҳ дорад шҳшншоаҳи дӯст

ببین تا چه دارد شهشنشاه دوست

Ки он дар хур подшоҳӣ ӯст

که آن در خور پادشاهی اوست

Чу бинӣ ки бошад хилофи ризоаш

چو بینی که باشد خلاف رضاش

Ту бо он ҳам ало мухолиф мабош

تو با آن هم الا مخالف مباش

Ҳар онч ӯ писандад макун нописанд

هر آنچ او پسندد مکن ناپسند

Ҳамон гир ва ҳамон кори банд

همان گیر و همان کار بند

Марви ҷузи мувофиқ ба ҳанҷор ӯ

مرو جز موافق به هنجار او

Тнбъ макун ҷуз ба осор ӯ

تنبع مکن جز به آثار او

Мувофиқ ба ҳар ҳол бо шоҳ бош

موافق به هر حال با شاه باش

На инкор кун не ба икроҳ бош

نه انکار کن نی به اکراه باش

Нзорӣ чу кардӣ ба рағбати нахуст

نزاری چو کردی به رغبت نخست

Ба малики қаноати азимати дуруст

به ملک قناعت عزیمت درست

Гирифтӣ кам суду тарки забон

گرفتی کم سود و ترک زبان

Мёўр дигар бораи худ дар миён

میاور دگر باره خود در میان

Чу бспрдӣ ва кард таслими пеш

چو بسپردی و کرد تسلیم پیش

Машав бори дигари пас кори хеш

مشو بار دیگر پس کار خویش

Ба соҳили нишастани ғанимати шумор

به ساحل نشستن غنیمت شمار

Чу дар баҳр рафтӣ ба тӯфон сипор

چو در بحر رفتی به طوفان سپار

Ба дунёу дайн ҳар ки таслим шуд

به دنیا و دین هر که تسلیم شد

Школш на умед ва на бим шуд

شکالش نه امید و نه بیم شد

Раво нест кандар адои қабул

روا نیست کاندر ادای قبول

Кунад силии имтиҳонаши малул

کند سیلی امتحانش ملول

Наёрад сари аҷабу нихвати фаррошат

نیارد سر عجب و نخوت فراشت

Ба рағбати қафо боядаш пеш дошт

به رغبت قفا بایدش پیش داشت