Марои худ дар авқоти раду қабул

مرا خود در اوقاتِ ردّ و قبول

Набошад ғами тараоти ҷҳўл

نباشد غمِ ترّهاتِ جَهول

Агар сар мардон надорам нигоҳ

اگر سرِّ مردان ندارم نگاه

Калла сар набинад дигар срклоаҳ

کله سر نبیند دگر سرکلاه

Наёрам ба нои муҳаррамон боз гуфт

نیارم به نا محرمان باز گفت

Чаҳ гӯям ки бо ман ки ин роз гуфт

چه گویم که با من که این راز گفت

Ҳама ҳарчӣ дар ҳақ ман гуфта анд

همه هرچه در حقِّ من گفته اند

На аз ман ки аз хештан гуфта анд

نه از من که از خویشتن گفته اند

Агар муътаризи таъна Эй ме занад

اگر معترض طعنه ای می زند

Ба худ бар зи худ ҳам чу қз май тунд

به خود بر ز خود هم چو قز می تند

Маро кас надонад ки ман кистам

مرا کس نداند که من کیستم

Кадомами кҷоом кӣ ам чистам

کدامم کجاام کی ام چیستم

Чаҳ бораст бар ҷони пари дарди ман

چه بارست بر جانِ پر درد من

Ки хӯн шуд дили нози пурвирди ман

که خون شد دلِ ناز پروردِ من

Збси таъна ҳамвора дил хаста ам

زبس طعنه همواره دل خسته ام

Дили хаста дар лутфи ҳақ баста ам

دلِ خسته در لطفِ حق بسته ام

Чу аз бадви фитрат қалам ме равад

چو از بدوِ فطرت قلم می رود

Чаҳ барадаст ман беш ва кам ме равад

چه بردستِ من بیش و کم می رود

Дилами мавҷ хӯн мезанад лаб хамӯш

دلم موج خون می زند لب خموش

Маломати равон ва ман огндаҳи гӯш

ملامت روان و من آگنده گوش

Ҳамон ба ки фии алҷмлаҳ аз ҳеҷ рӯй

همان به که فی الجمله از هیچ روی

Нагӯям сухан то нгўинди гӯй

نگویم سخن تا نگویند گوی