Алғёс аз ҳам нишинон хаёломез ман

الغیاث از هم‌نشینان خیال‌آمیز من

Шодӣ рӯй саҳархезони шаби хӯни рези ман

شادی رویِ سحرخیزان شب‌خون‌ریزِ من

Бе дили оромӣ ки ҳар дам бар кафами ҷо май наад

بی‌ دل‌آرامی که هر دم بر کفم جا می‌نهد

Беш оромӣ нагирад табъи шӯрангези ман

بیش آرامی نگیرد طبعِ شورانگیزِ من

Ҷони ширин бар даҳон меоядам Фрҳодўор

جان‌ِ شیرین بر دهان می‌آیدم فرهادوار

Молик мӯатаст агар боўркнии парвизи ман

مالک‌ِ موت است اگر باورکنی پرویزِ من

Ҳам чу ширин дар ҳавои хусрав аз баси иштиёқ

هم چو شیرین در هوای خسرو از بس اشتیاق

Бар барроқ осмон дорад сабақи шабдизи ман

بر براق آسمان دارد سبق شبدیزِ من

Чун ҳамаи асбоби айшу коми ронӣ дар вай аст

چون همه اسبابِ عیش و کام‌رانی در وی است

Гӯшаи боғи гризободи баси табризи ман

گوشۀ باغ گریزآباد بس تبریزِ من

Кас намедонад нзорӣ аз куҷо афтода аст

کس نمی‌داند نزاری از کجا افتاده است

Шӯр дар олами зи нӯки хомаи сртизи ман

شور در عالم ز نوکِ خامۀ سرتیزِ من

Дар азоби дӯзахам бедӯст медонам ки нест

در عذاب‌ِ دوزخم بی‌دوست می‌دانم که نیست

Ҷузи шаби ҳиҷрон ба нисбати рӯзи растохези ман

جز شبِ هجران به نسبت روزِ رستاخیز من

Дод хоҳам хост аз бе дод хубони рӯзи ҳашар

داد خواهم خواست از بی‌دادِ خوبان روزِ حشر

Дар қиёмат доман ёраст дасти овези ман

در قیامت دامنِ یارست دست‌آویزِ من