Кист корд ба ман аз дӯсти паёмии нои гоҳ

کیست کآرد به من از دوست پیامی نا گاه

Зиндаи грдондм аз роиҳа ӣ рӯҳи аллоҳ

زنده گرداندم از رایحه ی روح الله

Гирди пойу сар бепойу серуми баргардад

گردِ پای و سرِ بی پای و سرم برگردد

То бибинад сару кори ману аҳволи табоҳ

تا ببیند سر و کارِ من و احوالِ تباه

Сӯии байти алҳзни сӯхтаи ёқӯби орад

سویِ بیت الحَزَنِ سوخته یعقوب آرد

Бӯе аз перҳани Юсуфи афтода ба чоҳ

بویی از پیرهنِ یوسفِ افتاده به چاه

Нома ӣ Лайлӣ чун зайд ба маҷнӯни орад

نامه ی لیلی چون زید به مجنون آرد

Ёдгорӣ ба бар варақаи барад аз глшоаҳ

یادگاری به برِ ورقه برد از گلشاه

Хӯн шуд охири дили мискинам агар сангин буд

خون شد آخر دلِ مسکینم اگر سنگین بود

Тоқат ҳиҷр надорам пас азин воўилоаҳ

طاقتِ هجر ندارم پس ازین واویلاه

Ишқ ӯ дар раги ҷони моя ӣ рӯҳасту ҳаёт

عشقِ او در رگِ جان مایه ی روح است و حیات

Зулф ӯ дар кафи ман сӯрат куфрасту гуноҳ

زلفِ او در کفِ من صورت کفرست و گناه

Дӯстро ҳарчӣ кунад ҳеҷ тафовут накунад

دوست را هرچه کند هیچ تفاوت نکند

Ман ситезаш ба иродат бикашам бе икроҳ

من ستیزش به ارادت بکشم بی اکراه

Офтобаст ки карда сет ба харгоҳи нузул

آفتاب است که کرده ست به خرگاه نزول

ё малик ҳарчӣ кунад азми ркўб аз даргоҳ

یا ملک هرچه کند عزمِ رکوب از درگاه

Зинда аз ҷозиба ӣ ишқи тавон буд эй ёр

زنده از جاذبه ی عشق توان بود ای یار

Ҷунбишӣ ҳаст ҳам охири сабаби рӯҳи гиёҳ

جنبشی هست هم آخر سببِ روحِ گیاه

Ҳаргизами пои зи гули брнкшди дасти фироқ

هرگزم پای ز گل برنکشد دستِ فراق

Магари он рӯз ки ёрам ба сроид ногоҳ

مگر آن روز که یارم به سرآید ناگاه

Лаб ӯ дар хури дандони нзории сет чунонк

لبِ او در خورِ دندان نزاری ست چنانک

Дар даҳони саратони доираи хирмани моҳ

در دهانِ سرطان دایرۀ خرمنِ ماه