эй тарки мо гирифтаи пайванди мо бурӣда

ای ترکِ ما گرفته پیوندِ ما بریده

Охири зи мо чаҳ дидӣ эй нур ҳар ду дида

آخر ز ما چه دیدی ای نور هر دو دیده

Бе мӯҷиби гуноҳӣ аз мо ба хашми рафта

بی موجبِ گناهی از ما به خشم رفته

Бозо ки дар фироқати корам ба ҷони расида

بازآ که در فراقت کارم به جان رسیده

Ором ҷон бирафта тарки вафои гирифта

آرام جان برفته ترکِ وفا گرفته

Мумкин буд ки бошад ҳаргиз дил орамида ?

ممکن بود که باشد هرگز دل آرمیده؟

Мискини дилами ббрдаҳ бо хештан ба барда

مسکین دلم ببرده با خویشتن به بَرده

ӯ худ зи доми зулфат кӣ буд саркашеда

او خود ز دامِ زلفت کی بود سرکشیده

Бингар чаҳ гӯна бошад акнӯн ки бӯда бошам

بنگر چه گونه باشد اکنون که بوده باشم

Аз гӯшаи даҳонати сад чошнӣ чашида

از گوشهٔ دهانت صد چاشنی چشیده

Ҷонам ба лаби расида дар орзӯии рӯят

جانم به لب رسیده در آرزوی رویت

Аввал ки будам аз ту овоза Эй шунида

اول که بودم از تو آوازه‌‌ای شنیده

Гарчи Неи зи чашмами як дами буруни валикин

گرچه نیی ز چشمم یک دم برون ولیکن

Соҳиб назар нагирад нодидаи ҳам чу дида

صاحب نظر نگیرد نادیده هم چو دیده

Гар нолаи нзорӣ рӯзӣ расад ба гӯшт

گر ناله نزاری روزی رسد به گوشت

Чун бишинавӣ нагирӣ бар хеш ношунида

چون بشنوی نگیری بر خویش ناشنیده

Розӣ ки бо ту дорам сиррӣ ки бо ту гуфтам

رازی که با تو دارم سرّی که با تو گفتم

Зинҳор то нагӯйӣ бо ҳеҷ офарӣда

زنهار تا نگویی با هیچ آفریده

Май дори ёди моро мо худ кием бе ту

می‌دار یاد ما را ما خود که‌ایم بی تو

Номумкинаст аз ту умеди мо бурӣда

ناممکن است از تو امّید ما بریده