Ёди он вақт ки ҷонона мо тарсида

یاد آن وقت که جانانهٔ ما ترسیده

Омадӣ бар сари ман аз ҳамаи каси дуздида

آمدی بر سر من از همه کس دزدیده

Дар барам будӣ то вақти саҳари ҳам хоба

در برم بودی تا وقتِ سحر هم‌خوابه

Вази рақибони ҳамаи шаб бар тани ман ларзида

وز رقیبان همه شب بر تنِ من لرزیده

Гар бигӯям ки кадомаст чунон дон ки дигар

گر بگویم که کدام است چنان دان که دگر

Ҳам чу ӯ дида ӣ кас дида набошад дида

هم‌چو او دیده ی کس دیده نباشد دیده

Мардуми дида ӣ ман пеши надидаи сет чу ӯ

مردم دیده ی من پیش ندیده‌ست چو او

Бовар аз дида ?герат нест бипурс аз дида

باور از دیده گرت نیست بپرس از دیده

Изтиробӣ ки дар аъзои ман аз ғайбат ӯст

اضطرابی که در اعضای من از غیبت اوست

Боз агар дар барам ояд шавад оромидаҳ

باز اگر در برم آید شود آرامیده

Он муҳаббат ки маро ҳаст мубаддил нашавад

آن محبّت که مرا هست مبدّل نشود

Гарчи бисёр буд давр замон гардӣда

گرچه بسیار بود دورِ زمان گردیده

эй басои шаб ки нзории зи шабистони висол

ای بسا شب که نزاری ز شبِستانِ وصال

Ёдҳо карда ва то рӯз ба хӯни ғалтида

یادها کرده و تا روز به خون غلتیده