Ҳар куҷо барфаканд қомати ҷонони соя

هر کجا برفکند قامتِ جانان سایه

Гавҳар аз санги براردи асари он соя

گوهر از سنگ برآرد اثرِ آن سایه

Қадамаши хосияти фар ҳумое дорад

قدمش خاصیت فرّ همایی دارد

Бар сар ҳар ки фиканд аз сари эҳсони соя

بر سرِ هر که فکند از سرِ احسان سایه

Офтобаст ба рухсорау густардаи мудом

آفتاب است به رخساره و گسترده مدام

Бар ҳар атрофаш аз он зулфи парешони соя

بر هر اطرافش از آن زلفِ پریشان سایه

Пас рӯи рояти ҳасанаш чу қамар бисёранд

پس روِ رایت حسنش چو قمر بسیارند

Лозимаст аз паии хўршиддрхшони соя

لازم است از پیِ خورشیدِدرخشان سایه

Дили барои пас рӯй чарх саросема макун

دل‌برا پس رویِ چرخِ سراسیمه مکن

Ҳар замон чун фалак аз ман бмгрдони соя

هر زمان چون فلک از من بمگردان سایه

Ашкам аз орзӯӣ рӯй ту чандон баравад

اشکم از آرزویِ رویِ تو چندان برود

КоФкнди обила бар дида ӣ гирёни соя

کافکند آبله بر دیده ی گریان سایه

Бар сари баҳри канорам чу нишаст абри ду чашм

بر سرِ بحر کنارم چو نشست ابرِ دو چشم

АўФтд бар фалак аз касрати тӯфони соя

اوفتد بر فلک از کثرتِ طوفان سایه

Ақл зоил шавад аз ман чу ту бинмое рӯй

عقل زایل شود از من چو تو بنمایی روی

Кунад аз матлаъи хури майл ба нуқсони соя

کند از مطلع خور میل به نقصان سایه

Зулмату нур ба ҳам гар набӯд чун фиканд

ظلمت و نور به هم گر نبود چون فکند

Хати мишкӣни ту бар талъати рахшони соя

خطِ مشکینِ تو بر طلعتِ رخشان سایه

Шаб ки дидаи сети даромехта бо рӯзи охир

شب که دیده‌ست درآمیخته با روز آخر

Зон ки дар айни зё кӣ буд имкони соя

زآن که در عین ضیا کی بود امکان سایه

То бибандад чу Муғони пеши хаёлати зуннор

تا ببندد چو مغان پیش خیالت زنّار

Нафиканд зулфи ту бар ҳеҷ мусулмони соя

نفکند زلفِ تو بر هیچ مسلمان سایه

Соя бар кор нзорӣ фикан эй сарви биҳишт

سایه بر کارِ نزاری فکن ای سروِ بهشت

Ки ҷигари сӯхтаро тоза кунад ҷони соя

که جگر سوخته را تازه کند جان سایه

Мардуми шефта бесоя набошад гӯйанд

مردم شیفته بی سایه نباشد گویند

Пас ман шефтаро кӯи асарӣ зон соя

پس منِ شیفته را کو اثری زان سایه