Дӯш ман будаму хуршедӣу хуши маҳтобӣ

دوش من بودم و خورشیدی و خوش مهتابی

Бар каф аз машъала ӣ оташи рахшони обӣ

بر کف از مشعله ی آتش رخشان آبی

Маҷлиси ороста аз талъати хуршед ва чу моҳ

مجلس آراسته از طلعتِ خورشید و چو ماه

Соқеи пеш ва чу кӯҳ аз пас дар бўобӣ

ساقیی پیش و چو کوه از پسِ در بوّابی

Кардамӣ саҷда чу соқӣ ба ман оварадӣ май

کردمی سجده چو ساقی به من آوردی می

Киштеи пар ки чу баҳраш набӯд поёбӣ

کشتیی پر که چو بحرش نبود پایابی

Пеши абрӯии бутии саҷдаи тавон барад ки нест

پیش ابرویِ بتی سجده توان برد که نیست

Ҷузи магар дар ҳарами каъбаи чунон миҳробӣ

جز مگر در حرمِ کعبه چنان محرابی

Гар рақибами надиҳади бори мадаи гӯ ки маро

گر رقیبم ندهد بار مده گو که مرا

Нест дар хӯрд бар он дар малики алҳҷобӣ

نیست در خورد بر آن در ملک الحجّابی

Манаму риндӣу қлошӣ ва аз дунёе

منم و رندی و قلاشی و از دنیایی

Ним ҷонии сети фидо гар кунад истисвобӣ

نیم جانی‌ست فدا گر کند استصوابی

Ман зи хами хона ӣ ишқ омадаам масту хароб

من ز خم‌خانه ی عشق آمده‌ام مست و خراب

Сикка ӣ ман нашавад қалб ба ҳар қуллобӣ

سکّه ی من نشود قلب به هر قلّابی

Натавон барад ба зӯрами зи хароботи бурун

نتوان برد به زورم ز خرابات برون

Гар дроўизнд аз гардани ман қуллобӣ

گر درآویزند از گردن من قلابی

Ҳам чу ман кас нашносад ба ҷаҳони қимат май

هم‌چو من کس نشناسد به جهان قیمتِ می

Ман худ алҳақ сифаташ кардаам аз ҳар бобӣ

من خود الحق صفتش کرده‌ام از هر بابی

Ҳам чу ҷоми ҷамаш аз ғайб диҳад огоҳӣ

هم‌چو جامِ جمش از غیب دهد آگاهی

Гар мунаҷҷим кунад аз хишти хами астрлобӣ

گر منجّم کند از خشتِ خم اصطرلابی

Ростиро аҷабаст ин ки нзорӣ гуфта сет

راستی را عجب است این که نزاری گفته‌ست

Дӯш ман будаму хуршеду хуши маҳтобӣ

دوش من بودم و خورشید و خوش مهتابی

Кардам имрӯзи суолии зи нзорӣ ба ҷавоб

کردم امروز سوالی ز نزاری به جواب

Гуфт оре натавон дид аз ин ба хобӣ

گفت آری نتوان دید از این به خوابی