Маро шудан ба тамошои ёр маслиҳат аст

مرا شدن به تماشای یار مصلحت است

з ҳар масолеҳами ин ихтиёр маслиҳат аст

ز هر مصالحم این اختیار مصلحت است

Уқубатам макун эй ёри меҳрбон ба гуноҳ

عقوبتم مکن ای یار مهربان به گناه

Ки ёр агар бикашади ҳайфи ёр маслиҳат аст

که یار اگر بکشد حیف یار مصلحت است

Ба боғ рафтан ва май хӯрдани втрб кардан

به باغ رفتن و می خوردن وطرب کردن

Ба мавсими гулу фасли баҳор маслиҳат аст

به موسم گل و فصل بهار مصلحت است

з рӯй хуб чаро манъ мекунанд маро

ز روی خوب چرا منع می کنند مرا

Ки эҳтирози зи парҳезгор маслиҳат аст

که احتراز ز پرهیزگار مصلحت است

Гуноҳ нест ба фатвои ишқ агар хубон

گناه نیست به فتوی عشق اگر خوبان

Ризо диҳанд ба бӯсу канор маслиҳат аст

رضا دهند به بوس و کنار مصلحت است

Хушо шабӣ ки дилам медиҳӣ ва май гӯйӣ

خوشا شبی که دلم میدهی و می گویی

Биор бода ки дафъи хумор маслиҳат аст

بیار باده که دفع خمار مصلحت است

Канору бӯсау ламсу назар ба мазҳаби ишқ

کنار و بوسه و لمس و نظر به مذهب عشق

Агар ғараз набӯд ҳар чаҳор маслиҳат аст

اگر غرض نبود هر چهار مصلحت است

Ба зинҳор ту бози омадам ки муҷрим ро

به زینهار تو باز آمدم که مجرم را

Чу тавба боз кунад зинҳор маслиҳат аст

چو توبه باز کند زینهار مصلحت است

Ба як назари суханӣ бар наметавонам гуфт

به یک نظر سخنی بر نمی توانم گفت

Биё ки бо ту ба хилвати ҳазор маслиҳат аст

بیا که با تو به خلوت هزار مصلحت است

Агар ба хӯни миннат рағбатаст ва май доне

اگر به خون منت رغبت است و می دانی

Ки бар дилат нанишинад ғубор маслиҳат аст

که بر دلت ننشیند غبار مصلحت است

Нзорё шаб қадараст қдршб дарёб

نزاریا شب قدرست قدرشب دریاب

Ки дод бстдн аз рӯзгор маслиҳат аст

که داد بستدن از روزگار مصلحت است