Дрои аҳлоу сҳлои марҳабои кӯеи куҷо будӣ

درآ اهلا و سهلا مرحبا کویی کجا بودی

Нагӯйӣ то чаро чандини зи муштоқони ҷудо будӣ

نگویی تا چرا چندین ز مشتاقان جدا بودی

зи ёрон бар шикастии тарки аҳд дӯстӣ кардӣ

ز یاران بر شکستی ترکِ عهد دوستی کردی

Дариғо дайр донистам ки ёр бевафо будӣ

دریغا دیر دانستم که یار بی‌وفا بودی

На пурседӣ на пайғомӣ фиристодӣ дарин муддат

نه پرسیدی نه پیغامی فرستادی درین مدّت

Магар бигузашт айёмӣ ки дардамро даво будӣ

مگر بگذشت ایّامی که دردم را دوا بودی

Ба аввали сина бо ман ҳам чу сим пок бинмудӣ

به اوّل سینه با من هم چو سیمِ پاک بنمودی

Ба охир имтиҳон кардам зари беруни саро будӣ

به آخر امتحان کردم زر بیرون‌سرا بودی

Марои чандон ки оварадӣ зи паргори хиради берун

مرا چندان که آوردی ز پرگار خرد بیرون

зи фарти ростӣ бо ман чу хати устуво будӣ

ز فرطِ راستی با من چو خطّ ِ استوا بودی

Мадори даври васл акнӯн бгрдидаҳи сет аз он нуқта

مدارِ دورِ وصل اکنون بگردیده‌ست از آن نقطه

Муҳӣти дӯстиро мавҷи тӯфони бало будӣ

محیطِ دوستی را موجِ طوفانِ بلا بودی

Азон Бифрефтӣ моро ки дар шухӣу раъное

ازآن بفریفتی ما را که در شوخی و رعنایی

Нигорӣ чобук афтодӣу ёрии дили рибо будӣ

نگاری چابک افتادی و یاری دل‌ربا بودی

Ба ту аввал ки бспрдми гумони дӯстии барадам

به تو اوّل که بسپردم گمانِ دوستی بردم

Маро чун нестӣ акнӯн ту доне то киро будӣ

مرا چون نیستی اکنون تو دانی تا که را بودی

Таъолии аллоҳи зиҳии дастон ки поем чун зҷои барадӣ

تعالی الله زهی دستان که پایم چون زجا بردی

ЪФоки аллоҳ чаро охири зи мо бегонаи во будӣ

عفاک الله چرا آخر ز ما بیگانه وا بودی

Ба хилвати хона ӣ васлат киро ин дар хаёл омад

به خلوت خانه ی وصلت که را این در خیال آمد

Ки мо дар хӯни руз будем ва ту дар хӯни мо будӣ

که ما در خون رز بودیم و تو در خون ما بودی

Нзорӣ бо тўмӣ гуфтам ки носозӣ макун бо ӯ

نزاری با تومی گفتم که ناسازی مکن با او

Сазои ин буд то доне ки бо ӯ носазо будӣ

سزا این بود تا دانی که با او ناسزا بودی