Охир эй дӯст ба ман ба ман боз назар кун борӣ

آخر ای دوست به من به من باز نظر کن باری ‌

Чаҳ шавад гар шавад осӯдаи зи ёрии ёрӣ

چه شود گر شود آسوده ز یاری یاری

Гоҳ гоҳе чаҳ шавадгар ба серуми бргзрӣ

گاه گاهی چه شود گر به سرم برگذری

То марои ҳам ба хаёлат шавад астзҳорӣ

تا مرا هم به خیالت شود استظهاری

Тарки тўФи чамани боғ вафо натавон кард

ترکِ طوفِ چمن باغِ وفا نتوان کرد

Ҳар киро дар раҳаш аз баҳр гул уфтад хорӣ

هر که را در رهش از بهرِ گل افتد خاری

Ба тафарруҷи сӯии гули зор наме ое ва ман

به تفرّج سویِ گل‌زار نمی آیی و من

Аз сари роҳ барангехтаам гули зорӣ

از سرِ راه برانگیخته ام گل‌زاری

Ҳеҷ кам нест биҳамдиллоҳ аз он ҷо ки туе

هیچ کم نیست بحمدالله از آن جا که تویی

Ки шавад дар сари кори ту чу ман бисёре

که شود در سرِ کارِ تو چو من بسیاری

Ҳам чунон бори ситам май кашам ва май гӯшам

هم چنان بارِ ستم می کشم و می گوشم

Чаҳ кунам ҳукм чунинаст чаҳ дармони оре

چه کنم حکم چنین است چه درمان آری

намешавад кори ҷаҳони зеру зибри гӯйӣ агар

می شود کارِ جهان زیر و زبر گویی اگر

Набӯд хотири меҳнати каши ман бе борӣ

نبود خاطرِ محنت کشِ من بی باری

Дӯстонро набӯд қоида ӣ безорӣ

دوستان را نبود قاعده ی بیزاری

Агар аз гардиш айём шавад озорӣ

اگر از گردشِ ایّام شود آزاری

Гарчи ушшоқи ҳамаи кушта ба ишқанд ва лек

گرچه عشّاق همه کشته به عشق‌اند و لیک

Кушта ишқ набошад чу нзории оре

کشتۀ عشق نباشد چو نزاری آری