Мароӣ эй ёри зойеъ май гузорӣ

مرای ای یار ضایع می‌گذاری

Тараҳҳум кун гар омад вақти ёрӣ

ترّحم کن گر آمد وقت یاری

Ман мазлӯм дар дасти ту оҷиз

من مظلوم در دستِ تو عاجز

Ки донад то ту золим дар чаҳ корӣ

که داند تا تو ظالم در چه کاری

Хаёлати гӯи видоъ ҷовдон кун

خیالت گو وداعِ جاودان کن

Агар моро ба ҳиҷрон май сипорӣ

اگر ما را به هجران می‌سپاری

Дурустаст ин ки аз мо бршкстӣ

درست است این که از ما برشکستی

Валикин нест шарти дӯсти дорӣ

ولیکن نیست شرطِ دوست داری

Чунин беғам ки бо рӯе чу хуршед

چنین بی‌غم که با رویی چو خورشید

Ба як зарраи ғами ёрони надорӣ

به یک ذرّه غمِ یاران نداری

Тамаъ дорам зи чашми саргаронат

طمع دارم ز چشمِ سرگرانت

Ки гуҳи гуҳи ғамзае бар мо гуморӣ

که گه گه غمزه‌ ای بر ما گماری

Ба як шафтолу аз себи занахи дон

به یک شفتالو از سیب زنخ‌دان

Баровари кори ман обӣу норай

برآور کار‌ِ من آبی و ناری

Марои гӯ май мадаи соқӣ дигар беш

مرا گو می مده ساقی دگر بیش

Харобам кард чашмони хуморӣ

خرابم کرد چشمانِ خماری

Маро аз ёди ту як дам ба сар нест

مرا از یادِ تو یک دم به سر نیست

Ки ту аз бадви фитрати ёдгорӣ

که تو از بدوِ فطرت یادگاری

Нзорӣ бе ту як дам бар наёрад

نزاری بی تو یک دم بر نیارد

Гарми ёдоварӣ ва гар наёрӣ

گرم یادآوری و گر نیاری