Чаро сар ба пайванди мо дар наёрӣ

چرا سر به پیوندِ ما در نیاری

Магари худ сари танги дастони надорӣ

مگر خود سرِ تنگ دستان نداری

На зар дар тарозу ва на зӯри бозу

نه زر در ترازو و نه زورِ بازو

На рӯе ки корам барояд ба зорӣ

نه رویی که کارم برآید به زاری

Аҷаби ин ки ҳар дам бисӯзӣ дилам ро

عجب این که هر دم بسوزی دلم را

Ҳанузам тамаъ мекунад хоки сорӣ

هنوزم طمع می کند خاک ساری

Бихандӣ ки дар гиря оем ки гул ро

بخندی که در گریه آیم که گُل را

Биханданд аз гиряи абри баҳорӣ

بخنداند از گریه ابرِ بهاری

Гар ошуфтагӣ май намоям афв кун

گر آشفتگی می نمایم عَفُو کن

Ки тоқат надорам з бе ихтиёрӣ

که طاقت ندارم ز بی اختیاری

Чу бар оташи фурқатам май нишоне

چو بر آتشِ فرقتم می نشانی

Маломат макун бар ман аз бе қарорӣ

ملامت مکن بر من از بی قراری

Чу чашмат накардем хӯнӣ чаҳ бошад

چو چشمت نکردیم خونی چه باشد

Ки моро чу зулфати фурӯ май гузорӣ

که ما را چو زلفت فرو می گذاری

Куҷои меҳрбонӣу кӯи дили навозӣ

کجا مهربانی و کو دل نوازی

Агар дӯстӣ май намоеу ёрӣ

اگر دوستی می نمایی و یاری

Басии рӯзгорат ба сари барад бояд

بسی روزگارت به سر برد باید

Ки ёрии бадастоварӣ чун нзорӣ

که یاری بدست آوری چون نزاری