Гар маро нест ба кӯии ту маҷоли гузарӣ

گر مرا نیست به کویِ تو مجالِ گذری

Ба ту дорам тамаъ аз рӯй анояти назарӣ

به تو دارم طمع از روی عنایت نظری

Аз паии васли ту бар хеш гирифтам ҳамаи ранҷ

از پیِ وصلِ تو بر خویش گرفتم همه رنج

Зон ки мумкин набӯд нафъи ҷаҳон бе зарарӣ

زان که ممکن نبود نفعِ جهان بی ضرری

Гар ба дардам барисӣ дасти аноят бар сар

گر به دردم برسی دستِ عنایت بر سر

Бар сари кушта ӣ ҳиҷрон бикунӣ ҳам гузарӣ

بر سر کشته ی هجران بکنی هم گذری

Бо ту гӯям сухан ва карда назар бо ғайриӣ

با تو گویم سخن و کرده نظر با غیری

Бо ту бошам ба дил ва бӯда ба тан бо дгарӣ

با تو باشم به دل و بوده به تن با دگری

Охроломр ба ҷое бирасад қисса ки халқ

آخرالامر به جایی برسد قصّه که خلق

Боз гӯйанд ба ҳар анҷуман аз ман смрӣ

باز گویند به هر انجمن از من سمری

Ман дар афтодаму дасти тамаъ аз ҷони шастам

من در افتادم و دستِ طمع از جان شستم

Тарсам инаст ки пеш ту наёяд хатарӣ

ترسم این است که پیش تو نیاید خطری

Ман ба алтоф ту дорам ба ҷаҳони чашми умед

من به الطاف تو دارم به جهان چشم امید

Гӯш бо ҳоли дилами беҳтар азин кун қадре

گوش با حالِ دلم بهتر ازین کن قدری

Рӯ ба рӯй ту ҷаҳон менигарад чун бошад

رو به رویِ تو جهان می نگرد چون باشد

Гар ба аҳвол нзорӣ бикунӣ вонгрӣ

گر به احوالِ نزاری بکنی وانگری