эй пери соли хӯрдаи ғами худ наме хурӣ

ای پیرِ سال‌خورده غمِ خود نمی‌خوری

Рӯи хӯни рузи марез ки бар хеши хӯн гарӣ

رو خونِ رز مریز که بر خویش خون‌گری

Бут дар канори дорӣу зуннор дар миён

بت در کنار داری و زنّار در میان

То чун муваҳҳидон нашӯй аз худии барӣ

تا چون موحّدان نشوی از خودی بری

Дар ибтидо на ҳам зи қиёси ман ва ту хост

در ابتدا نه هم ز قیاسِ من و تو خاست

Тартиби бути парастӣу таркиби бут гарӣ

ترتیبِ بت‌پرستی و ترکیبِ بت‌گری

Буд ва набӯду ройу қиёс ту чист бут

بود و نبود و رای و قیاس تو چیست بُت

Зини ҷумлаи вои раҳе агар аз хеш бигузарӣ

زین جمله وا رهی اگر از خویش بگذری

Ин ҷо ту кистӣ ва ман эй ёр ҷумла ӯст

این‌جا تو کیستی و من ای یار جمله اوست

Пас чист ин ки мӯътарифами ман ту мункирӣ

پس چیست این که معترفم من تو منکری

Тавфиқ бар нсибҳӣ фитрат муқаддараст

توفیق بر نصیبهی فطرت مقدّرست

Ман барадами он хеши ту ҳам он худ барӣ

من بُردم آنِ خویش تو هم آنِ خود بری

Гар як тарафи зи гӯша бурқаъ барафканад

گر یک طرف ز گوشه برقع برافکند

Ман зоминам ки беш ба худ бози бенгарӣ

من ضامنم که بیش به خود باز بنگری

Кӯраст ақл дар раҳи ушшоқ на далел

کورست عقل در رهِ عشّاق نه دلیل

Хафоашро расад ки кунад даъвии хурӣ

خفّاش را رسد که کند دعویِ خوری

Хат ягонагӣ ндиҳандат нзорё

خطّ‌ِ یگانگی ندهندت نزاریا

То лавҳи дили зҳрФи дуе поки нстрӣ

تا لوحِ دل زحرف دویی پاک نستری

Чун хоки роҳи мӯътакифи кӯй дӯст бош

چون خاکِ راه معتکفِ کوی دوست باش

То зери пои нтъ самовот биспурӣ

تا زیر پای نطعِ سماوات بسپری