Ҳони куҷое ки зи ҳиҷронат қиёмат бархест

هان کجایی که ز هجرانت قیامت برخاست

Фитна бинишон ки дигар бора маломат бархест

فتنه بنشان که دگر باره ملامت برخاست

Бе ту бархест қиёмати зи вуҷӯдами оре

بی تو برخاست قیامت ز وجودم آری

Ҳар куҷои ишқ ту бинишаст қиёмат бархест

هر کجا عشقِ تو بنشست قیامت برخاست

Манам он ошиқи бечораи мискин ки маро

منم آن عاشقِ بیچاره مسکین که مرا

Ҳосили умри зи ишқи ту надомат бар хост

حاصلِ عمر ز عشقِ تو ندامت بر خاست

Гуфтам аз кӯй ту бархезаму кунҷии гирам

گفتم از کویِ تو برخیزم و کنجی گیرم

Дил чу бишунид ба тшниъ ва ғаромат бархест

دل چو بشنید به تشنیع و غرامت برخاست

Ҳар ду мумкин набӯд ишқу саломат ки шунид

هر دو ممکن نبود عشق و سلامت که شنید

Каз дар ишқи фулонӣ ба саломат бархест

کز درِ عشق فلانی به سلامت برخاست

Ақли ҷузвӣ ба насиҳат чаҳ кунам каз пешам

عقل جزوی به نصیحت چه کنم کز پیشم

Ҳар чаҳ ҷузи ваии бад ва куллӣ ба тамомат бархест

هر چه جز وی بُد و کلّی به تمامت برخاست

Ман ки ҳаргиз ба маломат нашавам бо ту дигар

من که هرگز به ملامت نشوم با تو دگر

Худ гирифтам ҳамаи олам ба маломат бархест

خود گرفتم همه عالم به ملامت برخاست

Қоматами паст чаро шуд пас агар дар раҳи ишқ

قامتم پست چرا شد پس اگر در رهِ عشق

Сарвро аз сари озодӣ қомат бархест

سرو را از سرِ آزادی قامت برخاست

Ба карами як нафасии пеш нзорӣ биншин

به کرم یک نفسی پیشِ نزاری بنشین

Ки на охири зҷҳони расм каромат бархест

که نه آخر زجهان رسم کرامت برخاست