Ба номӯси оташи андар зан биор он оби ангурӣ

به ناموس آتش اندر زن بیار آن آبِ انگوری

Ки номумкин буд мастии ниҳон кардан ба мастурӣ

که ناممکن بود مستی نهان کردن به مستوری

Асалгар чошнӣ кардӣ ҳасудами талх кӣ гуфтӣ

عسل گر چاشنی کردی حسودم تلخ کی گفتی

Ки дар ман мекашад ҳар дами забон чун неши занбӯрӣ

که در من می‌کشد هر دم زبان چون نیشِ زنبوری

Биё эй соқӣ ва бар на ба дастам то ба сари ҷомӣ

بیا ای ساقی و بر نه به دستم تا به سر جامی

Ҳаётии бахши ҷонамро ки мемеРом зи махмурӣ

حیاتی بخش جانم را که می‌میرم ز مخموری

Касе каз даст ӯ омад марои чандини бало бар сар

کسی کز دستِ او آمد مرا چندین بلا بر سر

Худоёи мубталои бодо ба доғу дарди маҳҷӯрӣ

خدایا مبتلا بادا به داغ و دردِ مهجوری

Ба аз менест дар ғурбати дамодами марди ошиқ ро

به از می نیست در غربت دمادم مردِ عاشق را

Ба ман даҳ соқио пар кун ту андаки хур ки маъзӯрӣ

به من ده ساقیا پر کن تو اندک خور که معذوری

Биё эй мутриби чангии халосами даҳ зи дили танагӣ

بیا ای مطربِ چنگی خلاصم ده ز دل‌تنگی

Ки наздики омадаи сет инак ба лаби ҷонами зи раҳи даврӣ

که نزدیک آمده‌ست اینک به لب جانم ز ره دوری

Шаб ҳиҷрам намеомад ба рӯзи васл дар хотир

شبِ هجرم نمی‌آمد به روزِ وصل در خاطر

зи хўдроиӣу бурноеу нодонӣу мағрурӣ

ز خودرایی و برنایی و نادانی و مغروری

зи ғифлати одамии ҳаргиз ба вақти роҳату сиҳҳат

ز غفلت آدمی هرگز به وقتِ راحت و صحّت

Надоранд қадари осоиши магари ҳангоми ранҷурӣ

ندارند قدرِ آسایش مگر هنگام رنجوری

Ба фарёди омадам аз дил ки дар парвоз ме ояд

به فریاد آمدم از دل که در پرواز می‌آید

Чу булбул дар хурӯш ояд саҳаргаҳ бар гули сӯрӣ

چو بلبل در خروش آید سحرگه بر گلِ سوری

Бихоҳам рафт ва бо ёрон нахоҳам машварат кардан

بخواهم رفت و با یاران نخواهم مشورت کردن

Ки насту аз хирад ҳаргиз нахоҳад хости дастурӣ

که نستوه از خرد هرگز نخواهد خواست دستوری

Нзорӣ зосФҳон хоҳад ба ширини бози гардидан

نزاری زاصفهان خواهد به شیرین باز گردیدن

Ки чун хусрав наме ёради шукр хӯрдани зи мҳрўрӣ

که چون خسرو نمی‌یارد شکر خوردن ز محروری