Бар мо ба гуноҳӣ ки накардем нагирӣ

بر ما به گناهی که نکردیم نگیری

Вар низ бкрдим шафоат бипазирӣ

ور نیز بکردیم شفاعت بپذیری

Ин қоидаи аҳл карам нест ки аҳбоб

این قاعدۀ اهل کرم نیست که احباب

Аз пой даройанд ва туашон даст нагирӣ

از پای درآیند و توشان دست نگیری

Дар дасти рақибам ки бмирод ба хорӣ

در دست رقیبم که بمیراد به خواری

Магузор ки кофари ббрдмон ба асирӣ

مگذار که کافر ببردمان به اسیری

Аз ботин маҷрӯҳ гирифтам хабарат нест

از باطنِ مجروح گرفتم خبرت نیست

Дар зоҳири охир назарӣ кун ки басирӣ

در ظاهر آخر نظری کن که بصیری

Фарҳод ба сангӣ бар агар сӯрати ширин

فرهاد به سنگی بر اگر صورت شیرین

Карда сет чаҳ бошад ту марои нақши замирӣ

کرده ست چه باشد تو مرا نقش ضمیری

Моҳӣ , мулкӣ , ҳури биҳиштӣ , чаҳ вуҷӯдӣ

ماهی، ملکی، حور بهشتی، چه وجودی

Мисли ту надидам ба чаҳ гӯям ки назирӣ

مثل تو ندیدم به چه گویم که نظیری

Оқил накунад айби ҷавонро ки агар шайх

عاقل نکند عیب جوان را که اگر شیخ

Ин рӯй бибинад бикунади тавбаи зи перӣ

این روی ببیند بکند توبه ز پیری

Бигзор ки девонау шӯридау мастам

بگذار که دیوانه و شوریده و مستم

Маи ному маи нисбат чаҳ бузургӣ чаҳ амӣрӣ

مه نام و مه نسبت چه بزرگی چه امیری

Буии гулу оташ ба машомат нарасида сет

بوی گل و آتش به مشامت نرسیده ست

Гӯйӣ ки чунин ҳам нафаси дӯди абирӣ

گویی که چنین هم نفس دود عبیری

То дил насипорӣ ба касе ҳам чу нзорӣ

تا دل نسپاری به کسی هم چو نزاری

Ҳаргиз нашӯй зинда ба ҷонӣ ки намирӣ

هرگز نشوی زنده به جانی که نمیری

Гӯ халқ бикун сарзанишу айб ту ме бош

گو خلق بکن سرزنش و عیب تو می باش

Дар пои ман эй хор ки хуштар зи ҳарирӣ

در پای من ای خار که خوش تر ز حریری