Сӯхтам дар змҳрир аз тишнагӣ

سوختم در زمهریر از تشنگی

То ба кӣ дорам нафир аз тишнагӣ

تا به کی دارم نفیر از تشنگی

Сина Эй дорам кадомин синаи бал

سینه‌ای دارم کدامین سینه بل

Кӯрае ҳам чун асир аз тишнагӣ

کوره‌ ای هم چون اثیر از تشنگی

Соқиогар пой мардӣ ме кунӣ

ساقیا گر پای‌مردی می کنی

Як замонами дасти гир аз тишнагӣ

یک زمانم دست گیر از تشنگی

Дар нагунҷад ҳар чаҳ бошам мунтазир

در نگنجد هر چه باشم منتظر

Ҷузи шаробам дар замир аз тишнагӣ

جز شرابم در ضمیر از تشنگی

Аз аўомми ногузир аз муфлисӣ

از اوامم ناگزیر از مفلسی

Аз мудомами ногузир аз тишнагӣ

از مدامم ناگزیر از تشنگی

Дар дилами зани оташ мегӯ бисӯз

در دلم زن آتشِ می گو بسوز

Чанд бошам дар зҳир аз тишнагӣ

چند باشم در زَحیر از تشنگی

Оташӣ дидӣ ки бошад ҳам чу об

آتشی دیدی که باشد هم چو آب

Хастаро оташпазир аз тишнагӣ

خسته را آتش پذیر از تشنگی

Чун самандар ҳар ки оташ хора нест

چون سمندر هر که آتش خواره نیست

Гӯ чу бутемори мейр аз тишнагӣ

گو چو بوتیمار میر از تشنگی

Заҳри хури гӯи мункири оби ҳаёт

زهر خور گو منکرِ آبِ حیات

То бисӯзад дар съир аз тишнагӣ

تا بسوزد در سَعیر از تشنگی

Зорииӣ монад аз нзории соқио

زارییی ماند از نزاری ساقیا

Зард шуд ҳам чун зрир аз тишнагӣ

زرد شد هم چون زریر از تشنگی

Ин аҷоибтар ки дар сармои дай

این عجایب تر که در سرمای دی

Сӯхт бо ин змҳрир аз тишнагӣ

سوخت با این زمهریر از تشنگی