Биё эй марои хуштар аз зиндагонӣ

بیا ای مرا خوش تر از زندگانی

Ки дар интизор ту кардам ҷавонӣ

که در انتظارِ تو کردم جوانی

Ту донеу донои розам ки меҳрат

تو دانی و دانای رازم که مهرت

Зкии боз , дар сина дорам наоне

زکی باز، در سینه دارم نهانی

Чаҳ бошад ки рӯзӣ паёмӣ фиристӣ

چه باشد که روزی پیامی فرستی

Ки гӯйӣ чаҳ ҳоле , куҷое , чаҳ санӣ

که گویی چه حالی، کجایی، چه سانی

Бад-ӣни қонеъам аз ту зеро ки бахтам

بدین قانعم از تو زیرا که بختم

Набошад ки як шаб ниҳонам бихонӣ

نباشد که یک شب نهانم بخوانی

Биёе ки то бар ду чашмати нишонам

بیایی که تا بر دو چشمت نشانم

Чаро ҳар замонам бар оташи нишоне

چرا هر زمانم بر آتش نشانی

Туро чун зи оташ гурезӣ набошад

ترا چون ز آتش گریزی نباشد

Ҷаҳон гар бисӯзанд фориғ , аз онӣ

جهان گر بسوزند فارغ، از آنی

Халили ман эй ҷонам аз ту бар оташ

خلیل من ای جانم از تو بر آتش

Агар дар канорӣ вагар дар миёнӣ

اگر در کناری و گر در میانی

зи баҳри банно гӯш туаст он ки чашмам

ز بهر بنا گوش توست آن که چشمم

Чунин пеша кардааст гавҳар фишонӣ

چنین پیشه کرده است گوهر فشانی

Натарсӣ з бе алтФонии намӯдан

نترسی ز بی التفانی نمودن

Ки науммат барояд ба номеҳрбонӣ

که نامت برآید به نامهربانی

Бидон қимат умр дарёб фурсат

بدان قیمت عمر دریاب فرصت

Гирифтам ки қадар нзорӣ ндонӣ

گرفتم که قدرِ نزاری ندانی

Макун раҳматам рӯз кун бар нзорӣ

مکن رحمت‌ام روز کن بر نزاری

Чаҳ судат ки фардои пушаймони Бамоне

چه سودت که فردا پشیمان بمانی