Моҳи руъё гарчи рашки меҳру моҳи осмонӣ

ماه رویا گرچه رشک مهر و ماه آسمانی

Чанд бо мо кӣнаи варзӣ то кӣ аз номеҳрбонӣ

چند با ما کینه ورزی تا کی از نامهربانی

Қодирӣ бар нотавонон май туоне марҳамат кун

قادری بر ناتوانان می‌توانی مرحمت کن

Бори ҳиҷрон кӣ тавонам барад бо ин нотавонӣ

بار هجران کی توانم برد با این ناتوانی

Зиндагонӣ нест бе рӯй ту ва ҷон канданаст ин

زندگانی نیست بی رویِ تو و جان کندن است این

Зиндаи дилро аз барои дӯст ёбад зиндагонӣ

زنده دل را از برایِ دوست یابد زندگانی

Гар қабулам мекунӣ то зинда бошам банда бошам

گر قبولم میکنی تا زنده باشم بنده باشم

Ҳар чаҳ мехоҳӣ бикун бар ҷони ман фармони равонӣ

هر چه می‌خواهی بکن بر جان من فرمان روانی

Аз ҷамол туаст чандини равнақи ҳасани أҳсни аллоҳ

از جمال توست چندین رونقِ حسن أحسن الله

Нури маҳзӣ , рӯҳи покӣ , айни ишқӣ , ҷони ҷонӣ

نورِ محضی، روح پاکی، عین عشقی، جان جانی

Ошиқам бар моҳ рӯйу сарви болоят агар чаҳ

عاشقم بر ماهِ روی و سروِ بالایت اگر چه

Ҳайф бошад ҳайф дар перонаи сар кардани ҷавонӣ

حیف باشد حیف در پیرانه سر کردن جوانی

Сарву моҳу қомат ва рӯй ту , неи ман саҳв кардам

سرو و ماه و قامت و رویِ تو، نی من سهو کردم

Ғайрати моҳи сипеҳрии рашки сарви бӯстонӣ

غیرتِ ماهِ سپهری رشکِ سروِ بوستانی

Пеш азин бӯда сет бо васли ту моро иттисолӣ

پیش ازین بوده‌ست با وصل تو ما را اتصالی

Ман туро бишнохтам бор дигар боқии ту доне

من تو را بشناختم بار دگر باقی تو دانی

Чун на зари дорӣ на зӯрии зорӣ Эй мекун нзорӣ

چون نه زر داری نه زوری زاری‌ای می‌کن نزاری

Оби шӯри чашм бар кораст неи ширини забонӣ

آبِ شورِ چشم بر کارست نی شیرین زبانی