Ба Қойин бигузар эй бод ар туоне
به قاین بگذر ای باد ار توانی
Замини бӯсии бабри он ҷо ки доне
زمینبوسی ببر آن جا که دانی
Бигӯӣ ороми ҷонамро ки ҷонам
بگوی آرام جانم را که جانم
Баромад дар ғамат аз нотавонӣ
برآمد در غمت از ناتوانی
Ба дасти боди субҳ аз нофа ӣ зулф
به دست باد صبح از نافهی زلف
Чаҳ бошадгар ба ман бӯеи расонӣ
چه باشد گر به من بویی رسانی
Туе Лайлӣ ва ман маҷнӯни вола
تویی لیلی و من مجنونِ واله
Туе ширин ва ман Фарҳоди сонӣ
تویی شیرین و من فرهاد ثانی
Чу маҷнӯнам ки дар андӯҳи Лайлӣ
چو مجنونم که در اندوه لیلی
Буридам суҳбат аз инсӣу ҷонӣ
بریدم صحبت از انسی و جانی
Шудам пар аз ғами даврӣ дариғо
شدم پر از غمِ دوری دریغا
Ки кардам дар сари ғурбати ҷавонӣ
که کردم در سرِ غربت جوانی
Чу Фарҳодам ки бар ман талх карда сет
چو فرهادم که بر من تلخ کردهست
Фироқ рӯй ширини зиндагонӣ
فراق روی شیرین زندگانی
Ба ҳайрат мекунам сабрии зарурӣ
به حیرت میکنم صبری ضروری
Ба ғайрат май кашами дардӣ наоне
به غیرت میکشم دردی نهانی
намемерад нзорӣ дар фироқат
نمیمیرد نزاری در فراقت
Ба шухӣ мекунад алҳақ гаронӣ
به شوخی میکند الحق گرانی
Сабки рӯҳӣ буд ӯ дар сафоҳон
سبک روحی بود او در صفاهان
Ту дар Қойини зиҳии номеҳрбонӣ
تو در قاین زهی نامهربانی