Гар зи дарди дили ман як варақӣ бархонӣ

گر ز دردِ دلِ من یک ورقی برخوانی

Сӯрати ҳоли ман он гуҳ ба ҳақиқати доне

صورتِ حالِ من آن گه به حقیقت دانی

То ба ҳасани рухи Юсуфи сифатии мағрурӣ

تا به حسنِ رخِ یوسف صفتی مغروری

Май надории хабар аз сӯзи дили канъонӣ

می نداری خبر از سوزِ دلِ کنعانی

Ҳеҷ мушфиқ ба насиҳати зи ту худ май пурсад

هیچ مشفق به نصیحت ز تو خود می‌پرسد

Ки чунон сӯхтаеро ба чаҳ май ранҷоне

که چنان سوخته‌ ای را به چه می‌رنجانی

Гар қадам дар кашӣ аз дӯст ба худ роҳи мада

گر قدم در کشی از دوست به خود راه مده

Дасти ағёр ки ганҷина ӣ дарвешоне

دستِ اغیار که گنجینه ی درویشانی

Ишқ аз он ҷост маро бо ту на ин ҷо афтод

عشق از آن‌جاست مرا با تو نه این‌جا افتاد

Ҳавас дил дигараст аз нафаси рӯҳонӣ

هوس دل دگرست از نفسِ روحانی

Ҷон намедидам ва май ҷустам ва ме донистам

جان نمی‌دیدم و می‌جستم و می‌دانستم

Ки ниҳонаст чу дидам ту ба ҷон май Монӣ

که نهان است چو دیدم تو به جان می‌مانی

Чаҳ тавон кард агар рӯй ба мо нанамое

چه توان کرد اگر روی به ما ننمایی

Чаҳ тавон гуфт ки ҳам ҷонӣ ва ҳам ҷононе

چه توان گفت که هم جانی و هم جانانی

Ман ба як ҷӯ ки ғам ман нахурӣ арзонам

من به یک جو که غم من نخوری ارزانم

Ту ба сад ҷон ки фидоӣ ту кунам арзонӣ

تو به صد جان که فدای تو کنم ارزانی

Моҳи рухсор бипушад чу ту бар боми ое

ماه رخ‌سار بپوشد چو تو بر بام آیی

Сарв боло нанамояд чу ту дар бастоне

سرو بالا ننماید چو تو در بستانی

Қади ширини туу қомати сарви Кашмӣр

قد شیرین تو و قامت سرو کشمیر

Лаби ширини туу шукри хузистонӣ

لب شیرین تو و شکر خوزستانی

Хирад аз рӯй ту ангушт наад бар дида

خرد از روی تو انگشت نهد بر دیده

Ақл дар кӯии ту бар хок наад пешонӣ

عقل در کوی تو بر خاک نهد پیشانی

Як шаб аз васли ту инсофи худ ар бустонам

یک شب از وصل تو انصاف خود ار بستانم

Ҷон ба хушнӯдии дил май даҳум ар бастоне

جان به خشنودی دل می‌دهم ار بستانی

Ҳеҷат уфтад ки мароин фитна ӣ бархеста ро

هیچت افتد که مراین فتنه ی برخاسته را

Бо нзорӣ биншинӣ ва дамӣ бинишонӣ

با نزاری بنشینی و دمی بنشانی