Масту шӯридаи чунонам ки з бе хештанӣ

مست و شوریده چنانم که ز بی خویشتنی

Ман туам ҳеҷ намедонам агар худ ту манӣ

من توام هیچ نمی‌دانم اگر خود تو منی

Шарти ихлос чунонаст зи мабдаии вуҷӯд

شرطِ اخلاص چنان است ز مبدایِ وجود

Ки на ман бар ту гузинам на ту бар ман шиканӣ

که نه من بر تو گزینم نه تو بر من شکنی

Вақт вақте чаҳ шавадгар ба сари мо гузарӣ

وقت وقتی چه شود گر به سرِ ما گذری

Соя ӣ сарви равон бар сар хокӣ фиканӣ

سایه ی سرو روان بر سرِ خاکی فکنی

Ба насимии зи ту хушнӯдам агар бифиристӣ

به نسیمی ز تو خشنودم اگر بفرستی

Дили ғамгин чу ман сӯхтае шод кунӣ

دلِ غمگینِ چو من سوخته‌ ای شاد کنی

НиФаҳ ӣ нофа ӣ пари чини арақи чин ту шуд

نیفه ی نافه ی پر چینِ عرق‌چین تو شد

Рашки таркони хтоиӣ ва батон хутанӣ

رشکِ ترکان ختایی و بتانِ ختنی

Лабу дандони турои ман ба чаҳ ташбеҳ кунам

لب و دندانِ ترا من به چه تشبیه کنم

Ҳуққа ӣ лаъли дарави рштҳء дар аданӣ

حقه ی لعل درو رشتهء دُرِّ عَدَنی

Аз накӯи рӯеу ширинӣу хӯбӣу кашӣ

از نکو رویی و شیرینی و خوبی و کشی

Шуҳра ӣ шаҳрӣу ангушти каши марду занӣ

شهره ی شهری و انگشت کشِ مرد و زنی

Дар ҷафои корӣу ошиқи кашӣ ва бе додӣ

در جفا کاری و عاشق کشی و بی‌دادی

Офати ҷонӣу дарди дилӣу ранҷи танӣ

آفتِ جانی و دردِ دلی و رنجِ تنی

Ин ҳама ҳаст ки мегӯяму зини ҳеҷ Не

این همه هست که می‌گویم و زین هیچ نیی

Ҳар чаҳ ҳастӣ чаҳ кунам ҷонӣу ҷонони манӣ

هر چه هستی چه کنم جانی و جانانِ منی

То нзории лаби ширин ту бӯсед афканд

تا نزاری لبِ شیرینِ تو بوسید افکند

Шӯр дар арса ӣ офоқ ба ширини суханӣ

شور در عرصه ی آفاق به شیرین سخنی