Бар овози чангу рубобу дафу не

بر آواز چنگ و رباب و دف و نی

Буна бар кафами соқиои соғар май

بنه بر کفم ساقیا ساغرِ می

Баҳорасту маҷлис биҳиштаст ва акнӯн

بهارست و مجلس بهشت است و اکنون

Агар косаи ин ҷо нагирӣ куҷо кӣ

اگر کاسه این جا نگیری کجا کی

На ман аз дар лоиҷўзу иҷўзм

نه من از در لایَجوز و یَجوزم

На ту низ ҳам дархури шайъу лошӣ

نه تو نیز هم درخور شی و لاشی

Ба ман ҷоми пар ҷон бидиҳ чора Эй кун

به من جام پر جان بده چاره ای کن

Ки ин ҷон кунад ҷони дили мурдаи роҳӣ

که این جان کند جانِ دل مرده راحی

Бихӯр вар бипурсад зтўи аўстодт

بخور ور بپرسد زتو اوستادت

Ки омухтати хамр хӯрдан бигӯ вай

که آموختت خمر خوردن بگو وی

Ту ҳам нӯш кун ҷуръае то бибинӣ

تو هم نوش کن جرعه ای تا ببینی

Ки чунаст ҳол ва чаҳ завқаст ҳаии ҳай

که چون است حال و چه ذوق است هی هی

Гиребони ҷонати чунон сахт гирад

گریبانِ جانت چنان سخت گیرد

Ки дар доман уфтад зи пешонии ?ути хуй

که در دامن افتد ز پیشانی ات خوی

Чунон дар дилат ҷой гирад казон пас

چنان در دلت جای گیرد کزان پس

зи ифроти лиззат дареғ оядат қӣ

ز افراطِ لذت دریغ آیدت قی

Азин май магари буии бардаи сет агар на

ازین می مگر بوی برده ست اگر نه

Чаро кард бе тоқатии ҳотами тай

چرا کرد بی طاقتی حاتم طی

Азин ҷоми хӯрдаи сет агар на чаро шуд

ازین جام خورده ست اگر نه چرا شد

Чунон маст ва бе хештани хусрав кӣ

چنان مست و بی خویشتن خسرو کی

Сухан дар қўоФӣ агар на чаҳ лофӣ

سخن در قوافی اگر نه چه لافی

Нзорӣ ба мармуз чун гум кунӣ пай

نزاری به مرموز چون گم کنی پی

Агар лоиқи суҳбати ақл будӣ

اگر لایقِ صحبتِ عقل بودی

Нарафтӣ буруни Қайс бечора аз ҳӣ

نرفتی برون قیسِ بی چاره از حی