Ҳамин ки аз барам он сарви сим тан бархест

همین که از برم آن سرو سیم تن برخاست

Саҳоби дидаи хӯни рези мавҷ зан бархест

سحاب دیده خون ریز موج زن برخاست

Чунон зи қулзуми чашмам равона шуд тӯфон

چنان ز قلزم چشمم روانه شد طوفان

Ки мавҷ то ба миён аз канор ман бархест

که موج تا به میان از کنار من برخاست

Ба ҳар мақом ки шуд аз хурӯҷи халқи нФўр

به هر مقام که شد از خروج خلق نفور

Нафири рӯзи қиёмати зи тан ба тан бархест

نفیر روز قیامت ز تن به تن برخاست

Ғалат шудам ки ниқоб аз ҷамоли худ бардошт

غلط شدم که نقاب از جمال خود برداشت

Хурӯши рӯзи қиёмати з анҷуман бархест

خروش روز قیامت ز انجمن برخاست

Сабои зи ҷайби арақи чин ӯ чу бархезад

صبا ز جیب عرق چین او چو برخیزد

Чунон дамад ки насимӣ ки аз чаман бархест

چنان دمد که نسیمی که از چمن برخاست

зи ғунча то варақи нозукаш бурун омад

ز غنچه تا ورق نازکش برون آمد

Ҳазор хори зи атроф Настаран бархест

هزار خار ز اطراف نسترن برخاست

Хаёли рӯйиш аз онгаҳ ки дар назар бинишаст

خیال رویش از آنگه که در نظر بنشست

Надидаам нафасии хуш ки аз бадан бархест

ندیده ام نفسی خوش که از بدن برخاست

Ману муҳаббату олоиши бадани ҳайҳот

من و محبت و آلایش بدن هیهات

Чнбни маҳоли зи афъол аҳриман бархест

چنبن محال ز افعال اهرمن برخاست

Магар мнозътӣ шуд миёни дидау дил

مگر منازعتی شد میان دیده و دل

Ба кор ҳар ду нзорӣ мумтаҳан бархест

به کار هر دو نزاری ممتحن برخاست

Ҷамоли шоҳиди ҷонон ба доварӣ бинишаст

جمال شاهد جانان به داوری بنشست

Миёни дидау дили ин ҳама сухан бархест

میان دیده و دل این همه سخن برخاست

Каманд зулф намӯд аз ҳиҷоб ва гуфт чунин

کمند زلف نمود از حجاب و گفت چنین

Ҳазор фитнаи азин зулфи пар шикан бархест

هزار فتنه ازین زلف پر شکن برخاست