Ман з май кӣ тавба кардам ин чаҳ бӯҳтонаст ҳай
من ز می کی توبه کردم این چه بهتان است هی
Тавба ва ман ҳоши ллаҳи тавба кӣ кардам з май
توبه و من حاش لله توبه کی کردم ز می
Соқио бархезу оби маънавӣ дар ҷоми рез
ساقیا برخیز و آبِ معنوی در جام ریز
Дигаронро тан ба ҷони зиндаи сет ва моро ҷон ба вай
دیگران را تن به جان زندهست و ما را جان به وی
Подшоҳу малику дарвешу қаноати моу ишқ
پادشاه و ملک و درویش و قناعت ما و عشق
Гуфтаанд оре ки ҳам бо асл гардад кули шайъ
گفتهاند آری که هم با اصل گردد کُلّ شی
Чун кунам аз суҳбати аҳли дили охири эҳтироз
چون کنم از صحبتِ اهلِ دل آخر احتراز
Бо ки пайвандам казишон бугсалам бо аҳли ғӣ
با که پیوندم کزیشان بگسلم با اهلِ غی
Ҳоши ллаҳи тавба бар ман кӣ тавон бастан ба зӯр
حاش لله توبه بر من کی توان بستن به زور
Хира кӣ ҳам суҳбат оташ тавонад буд не
خیره کی هم صحبتِ آتش تواند بود نی
Зилли тўбои соя хамаст ва дар хами офтоб
ظلِّ طوبا سایة خُمّ است و در خم آفتاب
Ман зи баҳри офтоби афтода дар поиш чу фӣ
من ز بهر آفتاب افتاده در پایش چو فی
Офтоб аз рашки хуршед қадаҳ гирад арақ
آفتاب از رشک خورشیدِ قدح گیرد عرَق
Ҳам чунон каз қатра ӣ шабнами изори лолаи хуй
همچنان کز قطره ی شبنم عذارِ لاله خَوی
Аз сафои ҷавҳар мекашф мешуд сари ғайб
از صفایِ جوهرِ می کشف میشد سرِّ غیب
Ин ҳамаи овоза дар дунё фитод аз ҷом кӣ
این همه آوازه در دنیا فتاد از جامِ کی
Мӯҳтасиб гуяд Марв бе раҳи нзории гирди шаҳр
محتسب گوید مرو بی ره نزاری گردِ شهر
Аҳмақи беҳудаи гӯии ин ҷо ғалат карда сети пай
احمق بیهوده گوی اینجا غلط کردهست پی
Аз паии таҳсил май дам дам бигардам дарба дар
از پی تحصیلِ می دم دم بگردم دربه در
Ҳам чу маҷнӯн дар ҳавои васли Лайлии ҳӣ ба ҳӣ
همچو مجنون در هوایِ وصل لیلی حی به حی