Дареғи умр ки беҳуда сарф шуд ҳаии ҳай

دریغ عمر که بی‌هوده صرف شد هی هی

Ману шабӣу замонӣу лаҳзае бе май

من و شبی و زمانی و لحظه‌ ای بی می

Ба дасти худ ки кунад бо худ ин ки ман кардам

به دست خود که کند با خود این که من کردم

Кҳои тавбаам охири зи аҳмақӣ то кӣ

کهای توبه‌ام آخر ز احمقی تا کی

Қисм нахурда ва аҳдӣ накардаам вонк

قسم نخورده و عهدی نکرده‌ام وانک

Гувоҳ қозӣ шаҳраст ҳон бипурс аз вай

گواه قاضی شهرست هان بپرس از وی

Вуҷӯди ман мутаъаллиқ ба ҷом мебӯда сет

وجودِ من متعلّق به جام می بوده‌ست

Чунон ки зарра ба нур ва чунон ки нур ба фӣ

چنان که ذرّه به نور و چنان که نور به فی

Ба ҷусту ҷӯй меафтода бӯдаам ҳамаи умр

به جست و جویِ می افتاده بوده‌ام همه عمر

Чу раъди кӯй ба кӯй ва чу Қайси ҳӣ бар ҳӣ

چو رعد کوی به کوی و چو قیس حی بر حی

Гирифтаи шореъи хами хонаи пеши душману дӯст

گرفته شارع خم‌خانه پیش دشمن و دوست

Забони кушода ба нафрину офарин аз пай

زبان گشاده به نفرین و آفرین از پی

Чаҳ гӯнаи тавбаи з май кардан эй мусулмонон

چه‌گونه توبه ز می کردن ای مسلمانان

з май ки қӯт равонасту қӯти рагу пай

ز می که قوتِ روان است و قوّت رگ و پی

Ҳамаи гулоб мънбр чакад зи абри баҳор

همه گلابِ معنبر چکد ز ابر بهار

Гар аз тарашшӯҳ май бар сабо нишинад хуй

گر از ترشّحِ می بر صبا نشیند خوی

Ҳамаи саодат май хўоргон ки карда сетанд

همه سعادتِ می‌خوارگان که کرده ستند

Ба дасти ҷӯаду сахои фарши сяти ҳотами тай

به دستِ جود و سخا فرشِ صیتِ حاتم طی

Нзорё чу Неи марди тавбаи мардона

نزاریا چو نیی مردِ توبه مردانه

Май муғонаи хур ва ғам махӯр ба аднии шайъ

می مغانه خور و غم مخور به ادنی شی