Ишқ омад ва бар ҳам зад бунёди шикебе

عشق آمد و بر هم زد بنیادِ شکیبایی

эй ақли дарин манзили ман баъд чаҳ май пое

ای عقل درین منزل مِن بعد چه می‌پایی

Гар на сари худгирӣ дар дасти балои Монӣ

گر نه سر خود گیری در دستِ بلا مانی

Тақсир макун худро зинҳори бннмоиӣ

تقصیر مکن خود را زنهار بننمایی

Гар бо ту муҷозотии бунёд наад хомӯш

گر با تو مجازاتی بنیاد نهد خاموش

Таслим ва тслм кун дар гуфт ниФзоиӣ

تسلیم و تسلّم کن در گفت نیفزایی

Ту он мангар коўл аз мо халқи аллоҳӣ

تو آن منگر کاوّل از ما خَلَقَ اللّهی

Он амр казу фоиз аз аввали мабдае

آن امر کزو فایض از اوّلِ مبدایی

Ишқаст ва намедоне рамзаст ва агар доне

عشق است و نمی‌دانی رمزست و اگر دانی

Бехештанӣ бошӣ аз хеши буруни ое

بی‌خویشتنی باشی از خویش برون آیی

Ишқаст лақаби онро каз вай шудае фоиз

عشق است لقب آن را کز وی شده‌ای فایض

Ва ӯ бо ту ҳаме гуяд фоиз шуда аз мое

و او با تو همی گوید فایض شده از مایی

эй ақли з ман бишинав як нукта агар хоҳӣ

ای عقل ز من بشنو یک نکته اگر خواهی

Кин масаъларо донеи венаи мартабаро шоиӣ

کاین مسئله را دانی وین مرتبه را شایی

Бо ишқ макун панҷаи ваз ишқ машав тайра

با عشق مکن پنجه وز عشق مشو طیره

Бози ои зи худбинии мФриб ба доноӣ

باز آی ز خودبینی مفریب به دانایی

Донеи писари мара аз ҳазрати раббонӣ

دانی پسرِ مُرَه از حضرتِ ربّانی

Маҳҷӯб чаро мондаи сет аз ғояти хўдроиӣ

محجوب چرا مانده‌ست از غایت خودرایی

Гӯйанд нзориро аз мастӣу нопокӣ

گویند نزاری را از مستی و ناپاکی

Ҳангоми сухани гуфтани одат шуда ҳар ҷое

هنگام سخن گفتن عادت شده هر جایی

Лоиҷтмъанд ореи зидон чаҳ тавон кардан

لایجتمع‌اند آری ضدّان چه توان کردن

Давранд хирадмандон аз шева ӣ шайдое

دورند خردمندان از شیوه ی شیدایی