На қарор дода будӣ ки шабӣ ба хилвати ое

نه قرار داده بودی که شبی به خلوت آیی

Бигузашт рӯзгорӣ ва наомадӣ куҷое

بگذشت روزگاری و نیامدی کجایی

Ба висол ваъда кардӣу дилӣ ки буд мо ро

به وصال وعده کردی و دلی که بود ما را

Ба умед дар ту бастему дарӣ наме гушойӣ

به امید در تو بستیم و دری نمی‌گشایی

Ба сарат ки то ба рӯяти назарӣ рабӯда кардам

به سرت که تا به رویت نظری ربوده کردم

зи ду чашм бе қарорами бнрФти равшаноӣ

ز دو چشمِ بی‌قرارم بنرفت روشنایی

Ба чаҳ худ нигоҳ дорам ки набошад ихтиёрам

به چه خود نگاه دارم که نباشد اختیارم

Ки ту одамӣ ба як бори зи худ наме рибоӣ

که تو آدمی به یک بار ز خود نمی‌ربایی

Вгрт надида будам ба сифат шунида будам

وگرت ندیده بودم به صفت شنیده بودم

Ки дили ман аз ту медод нишони ошноӣ

که دلِ من از تو می‌داد نشانِ آشنایی

Ба хароба ӣ фақирони нафасии дарои рӯзӣ

به خرابه ی فقیران نفسی درآی روزی

Биншин ҳикоятӣ кун ки ҳаёт ме физойӣ

بنشین حکایتی کن که حیات می‌فزایی

Ба хилофи дӯстоне ва ба заъми душманоне

به خلافِ دوستانی و به زعمِ دشمنانی

Ки ба ҳасан беназирӣ ва ба аҳд бе вафое

که به حُسن بی‌نظیری و به عهد بی‌وفایی

Ту худ аз нзории худ ки туро расад напурсӣ

تو خود از نزاری خود که ترا رسد نپرسی

На макун ки айб бошад ки ба дӯстони нишое

نه مکن که عیب باشد که به دوستان نشایی

Кам аз он ки ошноӣ ба салом мо фиристӣ

کم از آن که آشنایی به سلامِ ما فرستی

Агарат маҷол он нест ки хештани биёе

اگرت مجال آن نیست که خویشتن بیایی