Надорам муҳаррами розӣ ки пайғомии барад ҷое

ندارم محرمِ رازی که پیغامی برد جایی

Дарин ғам бингарад рӯеи барин мушкил занад рое

درین غم بنگرد رویی برین مشکل زند رایی

Чунон шӯрида шуд бахтам ки пой аз сар наме донам

چنان شوریده شد بختم که پای از سر نمی‌دانم

Магари худ меҳнати моро падед ояд сару пое

مگر خود محنتِ ما را پدید آید سر و پایی

Насиҳат гӯй мекӯшад ки бФрибди маро аз ту

نصیحت‌گوی می‌کوشد که بفریبد مرا از تو

Чаҳ мехоҳад намедонам з чун ман ношкибоиӣ

چه می‌خواهد نمی‌دانم ز چون من ناشکیبایی

Ба қаҳр ар банд барбандам кунад душмани ҷудо аз ҳам

به قهر ار بند بربندم کند دشمن جدا از هم

Ба буии дӯст лаббайкам барояд аз ҳар аъзое

به بوی دوست لبّیکم برآید از هر اعضایی

Маҳоласт он ки савдояш тавон кард аз серуми берун

محال است آن که سودایش توان کرد از سرم بیرون

Ҳанузам устихон дар гул набошад бе таманное

هنوزم استخوان در گِل نباشد بی‌تمنّایی

На ҳар маъшуқа чун Лайлӣ вафо карда сет бо ёрӣ

نه هر معشوقه چون لیلی وفا کرده‌ست با یاری

На ҳар девона чун маҷнӯн ба сари бардаи сети савдое

نه هر دیوانه چون مجنون به سر برده‌ست سودایی

Агар хоҳӣ ки Лайлиро набошад чун ту маҷнӯнӣ

اگر خواهی که لیلی را نباشد چون تو مجنونی

Бибояд кард чун маҷнӯни зи ҷузи Лайлии тброиӣ

بباید کرد چون مجنون ز جز لیلی تبرّایی

Ба илми ман ҳамаи олам муқобил нест бо як дам

به علمِ من همه عالم مقابل نیست با یک دم

Ки дар хилват баровардӣ ба рӯй олами ороӣ

که در خلوت برآوردی به رویِ عالم آرایی

Маро афсурда мегуяд ки бар оташ мазан худ ро

مرا افسرده می‌گوید که بر آتش مزن خود را

Вале гуфта сети парвона ки кӯи сабрӣу парвое

ولی گفته‌ست پروانه که کو صبری و پروایی

Нзориро мёмўзид аз ин пас хештани дорӣ

نزاری را میاموزید از این پس خویشتن‌داری

Маҳоласт ин тамаъи ёрони шикебеи зи шайдое

محال است این طمع یاران شکیبایی ز شیدایی