Фироқ агар чаҳ маро мекашад ба дарди ҷудоӣ

فراق اگر چه مرا می‌کشد به دردِ جدایی

Хаёли дӯсти ту бории дарин миёнаи куҷое

خیالِ دوست تو باری درین میانه کجایی

Ки меравад ки бигӯед кигар миёни ман ва ту

که می‌رود که بگوید که گر میانِ من و تو

Вафоу аҳд дурустаст бршкстаҳ чарое

وفا و عهد درست است برشکسته چرایی

Ҳазор бор ба ҳам барзадӣ чу зулфи парешон

هزار بار به هم برزدی چو زلف پریشان

Мамолики дилу ҷонам ба захми теғи ҷудоӣ

ممالکِ دل و جانم به زخمِ تیغِ جدایی

Висоли Зуҳра на ҳад чу ман касе сети валикин

وصالِ زهره نه حدِّ چو من کسی‌ست ولیکن

Саодатаст ки аз муштарӣ шудаи сети атое

سعادتست که از مشتری شده‌ست عطایی

Ту офтобӣ ва ман заррау вуҷӯди заъифам

تو آفتابی و من ذرّه و وجودِ ضعیفم

Наме намояд то хешро ба ман нанамое

نمی‌نماید تا خویش را به من ننمایی

Ба дафъи молу манол аз ғами ту сайр нигарадам

به دفع مال و منال از غمِ تو سیر نگردم

Ки ҷон барои ту дорам чаҳ ҷой карду киёе

که جان برای تو دارم چه جای کرد و کیایی

Нзорё ба дарой аз худӣ ки суд надорад

نزاریا به درآی از خودی که سود ندارد

Ҳазор бор агар гирди коиноти броиӣ

هزار بار اگر گرد کاینات برآیی

Магари муъоинаи ман урф нафса бишносӣ

مگر معاینه مَن عَرفَ نَفسهُ بشناسی

Вагарнаи боби Фқди урф раба нагушойӣ

وگرنه بابِ فَقَد عرفَ ربَّهُ نگشایی