Шаби висоли набардами гумони рӯзи ҷудоӣ

شبِ وصال نبردم گمانِ روز جدایی

Ҳалок мешавам эй чашма ӣ ҳаёти куҷое

هلاک می‌شوم ای چشمه ی حیات کجایی

зи пои моли фироқат ба ҳеҷ ваҷҳи халосам

ز پای‌مالِ فراقت به هیچ وجه خلاصم

намешавад мутасаввири магари ту бо серуми ое

نمی‌شود متصوّر مگر تو با سرم آیی

Насими вори кашами ҷон ба пеш рӯй ту рӯзӣ

نسیم‌وار کشم جان به پیشِ رویِ تو روزی

Ки бозоиӣу банди бағал тар бигушое

که بازآیی و بند بغل‌تر بگشایی

Дами пасинам агар пеш аз он ки қатъи ббошд

دمِ پسینم اگر پیش از آن که قطع بباشد

Фарои рисӣ ба серуми зиндагонӣами бФзоиӣ

فرا رسی به سرم زندگانیم بفزایی

зи пеш чашм бирафтӣ ва дар муқобили ҷонӣ

ز پیش چشم برفتی و در مقابلِ جانی

Куҷо рӯй ки ба ҳукми азали ҳавола ба мое

کجا روی که به حکمِ ازل حواله به مایی

Биё ки нола ӣ зорам муҳассилят фиристад

بیا که ناله ی زارم محصّلیت فرستد

Ки он қадари надиҳади муҳлатат ки хат бинмое

که آن‌قدر ندهد مهلتت که خط بنمایی

Биор агар ҳама бар хӯни ман буд ки напечам

بیار اگر همه بر خونِ من بود که نپیچم

Сар аз хати хушат эй рашки лаъибатони хтоиӣ

سر از خطِ خوشت ای رشکِ لعبتان ختایی

Агар ба шарҳ нивисам ки бе ту дар чаҳ азобам

اگر به شرح نویسم که بی تو در چه عذابم

Дилат бисӯзаду раҳмоварӣу пеши биёе

دلت بسوزد و رحم آوری و پیش بیایی

Нагуфтаанд ҳакямон ки дил ба дил кашад охир

نگفته‌اند حکیمان که دل به دل کشد آخر

Чу моилам ба ту чандини зи ман малул чарое

چو مایلم به تو چندین ز من ملول چرایی

Ман аз ту ҷон набарам оқибати чунон ки ту гуфтӣ

من از تو جان نبرم عاقبت چنان که تو گفتی

Барои онам агар низ ҳам бар он сар рое

برای آنم اگر نیز هم بر آن سرِ رایی

Каманди ишқи туу гардани нзории оҷиз

کمندِ عشق تو و گردنِ نزاری عاجز

Киро умед бимонад ба ҳеҷ рӯй раҳоӣ

که را امید بماند به هیچ روی رهایی