Бирафту баради дилу дайнами он Бухорое

برفت و برد دل و دینم آن بخارایی

Ба хира чун кунам оўхи дареғи бурное

به خیره چون کنم آوخ دریغ برنایی

На аз маломати мардуми балии зи ғояти заъф

نه از ملامتِ مردم بلی ز غایتِ ضعف

На барг рафтан ва на тоқати шикебе

نه برگِ رفتن و نه طاقتِ شکیبایی

Бсухтам чаҳ кунам дам наметавонам зад

بسوختم چه کنم دم نمی‌توانم زد

Ки нест қӯти оҳами зи нотавоноӣ

که نیست قوّت آهم ز ناتوانایی

Гарм умед набӯдӣ ба боздидн ӯ

گرم امید نبودی به بازدیدن او

Бкндмии зи сари ин ҳар ду шӯхи бенаӣ

بکندمی ز سر این هر دو شوخِ بینایی

Ҳамон бааст ки беному нанг бар ақабаш

همان به است که بی‌نام و ننگ بر عقبش

Сафар кунем чу шӯридагони шайдое

سفر کنیم چو شوریدگانِ شیدایی

Ба иттифоқи ман эй дӯстон ба рӯз оред

به اتّفاق من ای دوستان به روز آرید

Шабӣ ки шефта тар мешавам зи танҳоӣ

شبی که شیفته‌تر می‌شوم ز تنهایی

Падар табиб биоварад то мутолиа кард

پدر طبیب بیاورد تا مطالعه کرد

Далели шефтагӣу нишони савдое

دلیلِ شیفتگی و نشان سودایی

Пас аз шароити рангу далели набзу мизоҷ

پس از شرایطِ رنگ و دلیلِ نبض و مزاج

Табиб гуфт дигар зин писар наёсое

طبیب گفت دگر زین پسر نیاسایی

Ба дарди ишқи чунон мубтало шудаи сет ки нест

به دردِ عشق چنان مبتلا شده‌ست که نیست

Умеди он ки халосӣ буд ба доноӣ

امیدِ آن که خلاصی بود به دانایی

Чу ин сухан бишунид аз табиб гуфт падар

چو این سخن بشنید از طبیب گفت پدر

Ки мардӣ эй писари охир ба худ наме шоиӣ

که مردی ای پسر آخر به خود نمی‌شایی

Нзорё макун ошуфтагӣ наме гӯям

نزاریا مکن آشفتگی نمی‌گویم

Бидӯз дида чу бо хеши барнамеи ое

بدوز دیده چو با خویش برنمی‌آیی

Чу ҳар ки бар ту гузар кард дил бадв додӣ

چو هر که بر تو گذر کرد دل بدو دادی

Дигар ба рӯй каси он ба ки дида нагушойӣ

دگر به رویِ کس آن به که دیده نگشایی