Ҳанузам медиҳад заҳмати миёни сарви болоӣ

هنوزم می دهد زحمت میان سرو بالایی

Ҳанузам мешавад рағбати канори сими симое

هنوزم می شود رغبت کنار سیم سیمایی

Насиҳати гӯии муставле ва ман аз панди мустағнӣ

نصیحت گوی مستولی و من از پند مستغنی

Қарорӣ медиҳӣ бо бе қарории нои тавоноӣ

قراری میدهی با بی قراری نا توانایی

Агар чаҳ хсли миризми валикини ин қадар донам

اگر چه خَصل میریزم ولیکن این قدر دانم

Ки ҳар ҷо Вомиқӣ бошад буд муҳтоҷи узрое

که هر جا وامقی باشد بود محتاجِ عذرایی

Азоби ҷон буд он дил ки холӣ бошад аз шурӣ

عذاب جان بود آن دل که خالی باشد از شوری

Вабол гарданаст он сар ки дар вай нест савдое

وبال گردن است آن سر که در وی نیست سودایی

Балои аҳл дунё чист бо зиштӣ ба сари бурдан

بلای اهل دنیا چیست با زشتی به سر بردن

Макун манъ эй писар гар мекунам майлӣ ба зебоӣ

مکن منع ای پسر گر میکنم میلی به زیبایی

Нмибоид бар афзудан агар машшота ӣ фитрат

نمیباید بر افزودن اگر مشّاطه ی فطرت

Ҷамолиро ба зебоӣ нигорӣ карду ороӣ

جمالی را به زیبایی نگاری کرد و آرایی

Қиёмати брнхиздгар ҷамол ҳам нишин бошад

قیامت برنخیزد گر جمال هم نشین باشد

Ки чун райш буд рӯе ва чун рӯйиш буд рое

که چون رایش بود رویی و چون رویش بود رایی

Чаҳ кор ояд сар бедасту по дар маҷлиси мисатон

چه کار آید سرِ بی دست و پا در مجلسِ مستان

Усӯли чангро дастии фурӯъи рақсро пое

اصولِ چنگ را دستی فروع رقص را پایی

Биё то рост баргӯем чаҳ узраст ин ки май орм

بیا تا راست برگویم چه عذرست این که می آرم

Ҳамон шӯрида ӣ ишқами зи ҷонони нои шикебе

همان شوریده ی عشقم ز جانان نا شکیبایی

Ҳанузам ишқ медорад зи накбат дар паноҳ арча

هنوزم عشق میدارد ز نکبت در پناه ارچه

Хирад бар ман буруни оради з ҳар гӯшонаи ғавғое

خرد بر من برون آرد ز هر گوشانه غوغایی

Чу медонам ки дар фитрат нахоҳад буд табдилӣ

چو میدانم که در فطرت نخواهد بود تبدیلی

Чу медонам мумкин нест периро мудовое

چو میدانم ممکن نیست پیری را مداوایی

Ба даст ва пой донам ман ки бар ноед чунин корӣ

به دست و پای دانم من که بر ناید چنین کاری

Ба перони сар агар бар созам аз худ тозаи бурное

به پیران سر اگر بر سازم از خود تازه برنایی

Ба чашми дида вар бингар ба гӯши ҷон ва дил бишинав

به چشم دیده ور بنگر به گوش جان و دل بشنو

Ки мегуяд нзории ин сухани охири ҳам аз ҷое

که می گوید نزاری این سخن آخر هم از جایی

Ба нури маърифат равшан шавад чашми дил эй худбин

به نور معرفت روشن شود چشم دل ای خودبین

На аз аъмо ки барсозад зи худ беҳудаи бенаӣ

نه از اعما که برسازد ز خود بیهوده بینایی

Ҳиҷоб аз пеш бархезад чу бошӣ карда бе иллат

حجاب از پیش برخیزد چو باشی کرده بی علت

Таваллое ба доноӣ ва аз нодони тброиӣ

تولّایی به دانایی و از نادان تبرّایی

Чароғи кули шеи ирҷъ онҷо шавад равшан

چراغ کُلّ شییٍ یَرجَعُ آنجا شود روشن

Ки бе шабаҳати хилоиқро маъодӣ ҳасту мабдае

که بی شبهت خلایق را معادی هست و مبدایی